“အေရာင္မ်ားရဲ႕ အသံ” စာအုပ္ထဲက မ်က္စိအလင္းအာရံု ကြယ္ေပ်ာက္သြားခဲ့တဲ့ မိန္းခေလးဟာ ..
ဘ၀အတြက္ သူ႕ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ...
သူျမတ္ႏုိး ႏွစ္သက္တဲ့အရာတခ်ိဳ႕ ...
ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့တဲ့ အလင္းေရာင္ .. ေတြကို ရွာေဖြႏုိင္ဖို႕ ..
အိမ္ထဲမွာ စိတ္ဓာတ္က်မေနပဲ ..
စိတ္ကူးအတိုင္း ခရီးထြက္ခဲ့တာကို ပံုေဖာ္ေရးခ်ယ္ထားတာပါ ..။
သူနဲ႕အတူ .. က်ေနာ္လည္း အတူခရီးထြက္ခဲ့မိပါတယ္ .. က်ေနာ္တုိ႕ဘ၀မွာ ေပ်ာက္ဆံုးမွန္းမသိ ေပ်ာက္ဆံုးသြားတာေတြကို ရွာေဖြ ၾကည့္ခ်င္လုိ႕ပါ ..။
အေရာင္မ်ားရဲ႕ အသံ ..။
လြန္ခဲ့တဲ့ တႏွစ္ေလာက္က စျပီး .. က်မရဲ႕အျမင္အာရံုေတြ တျဖည္းျဖည္း ေပ်ာက္ကြယ္လာ တာကို သတိထားခဲ့မိတယ္ ..။ အိမ္မွာ တေယာက္တည္း ထိုင္ေနရင္းနဲ႕ အေမွာင္ကမၻာၾကီး က်မေဘးမွာ လႊမ္းျခံဳေနရာယူလာတာ ကုိ ခံစားေနခဲ့တယ္ ..။
ဒါေပမယ့္ .. ဒီေန႕ေတာ့ မီးခိုးေရာင္ ခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ မိုးေရေတြထဲကို လမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာ ခဲ့တယ္ ..။
က်မရဲ႕ ဦးတည္ရာက .. ေျမေအာက္ရထားဘူတာရံုဘက္ကို ..။
က်မမွာ ေရွ႕ဆက္ရမယ့္ ခရီးေတြရွိေနေသးတယ္ ..။
က်မ ရွာေဖြခ်င္ေနတဲ့ ကိစၥတခ်ိဳ႕ ရွိေသးတယ္ ..။
…
ေျမေအာက္ရထားဘူတာရံုရဲ႕ လမ္းေဘး ပလက္ေဖာင္းရွိရာ ေအာက္ဖက္ကို က်မ ဆင္းသြားတယ္ .... အဲဒီမွာက ေလတုိက္တာေတြ .. မိုးရြာတာေတြ ဘယ္ေတာ့မွ မရွိ ဘူးေလ ..။
ရထားေစာင့္ေနရင္းနဲ႕ က်မ စျပီး စဥ္းစားမိလိုက္တာက ..
တကယ္လို႕မ်ား .. တကမၻာလံုးက ေျမေအာက္ရထားလမ္းေတြသာ တလမ္းတည္း ျဖစ္သြားခဲ့ရင္ … က်မ ဘယ္ကို သြားရေတာ့မလဲ ..။
က်မ စိတ္ကူးလြင့္၀ဲက်တဲ့ .. ဘယ္ေနရာမဆိုျဖစ္ႏုိင္တာပဲေနာ္ ..။
…
ေနာက္ေတာ့ .. လူေတြျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ ရထားထဲ .. က်မကိုယ္က်မ အတင္းတုိး၀င္လိုက္ရတယ္ ..။
ခရီးအဆံုးမွာ … ဒီလူေတြအားလံုးကို .. ေစာင့္ေနမယ့္ သက္ဆိုင္ရာ တစံုတေယာက္ ေတြမ်ား ရွိေနမလားလို႕ ေတြးရင္းနဲ႕ေလ..။
…
ရထားၾကီးက ဘူတာရံုထဲကုိ တကီြ်ကီြ် ေအာ္ျမည္ျပီး ဆုိက္ကပ္လာတယ္ ..။
အဲဒီေနာက္ ရထားၾကီးရဲ႕တံခါးေတြ ေလ်ာကနဲ ပြင့္လာတယ္ ..။
အခုေတာ့ .. ဒီဘူတာရံုေလး ဘာနဲ႕တူမွန္းေတာင္ က်မ မမွတ္မိေတာ့ဘူး ..။
က်မအျပင္ကို ထြက္လုိက္ရင္ .. က်မပတ္၀န္းက်င္မွာ ဘာေတြမ်ား ရွိေနမွာလဲ ..။
…
က်မ ဘူတာရံုထြက္ေပါက္ရွိရာ ေလွခါးေတြေပၚကို တက္သြားတယ္ .. ေျခေခ်ာ္ျပီး လဲမက်ဖို႕ ဂရုတစုိက္နဲ႕ ေပါ့ ..။
ဆင္ၾကီးတေကာင္သြားေနသလုိ ခပ္အိအိ ခပ္ေႏွးေႏွးေပါ့ ..။
ေျဖးေျဖးေလးေလး ခပ္ေအးေအး စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႕ .. တလွမ္းခ်င္းလွမ္းရင္းေပါ့ ..။
ေနာက္ဆံုး .. က်မလိုဏ္ေခါင္းရွည္ၾကီးအျပင္ဘက္ကို လွမ္းထြက္ခဲ့ေပမယ့္ .. အလင္းေရာင္ကို မျမင္ခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ .. က်မအနားမွာ သစ္ရြက္ေတြ ေၾကြက်ေနတာကို ခံစားမိတယ္ ..။ ေနေရာင္ျခည္ေတြ ျဖာက်ေနလို မိ်ဳးေပါ့ ..။
ဒီအနီးအနား တေနရာမွာ ေရႊေရာင္သစ္ရြက္ေလးတရြက္ ျမဳပ္ႏွံထားတယ္ဆုိတဲ့ ပံုျပင္တပုဒ္အေၾကာင္း က်မ ၾကားခဲ့ဖူးတယ္ ..။
…
က်မ ပန္းသီးေတြ ခူးခ်င္တယ္ .. အရည္ရႊမ္းရႊမ္းအသီးၾကီးဟာ က်မလက္ထဲ .. ေလးလံေနမွာပဲေနာ္ ..။
နီျမန္းျပီး ခ်ိဳအီတဲ့အနံ႕ေတြလည္း သင္းေနမွာ ..။
ေနာက္ျပီး .. လံုး၀န္းျပည့္ျဖိဳးေနမွာပဲ ..။
…
က်မေျမေအာက္ရထားဆီကို ျပန္ဆင္းလာခဲ့တယ္ ..။
ရထားက က်မကို တခါျပန္သယ္ေဆာင္သြားခဲ့တယ္ .. အမွတ္ရစရာေတြလည္း တပါတည္း ယူေဆာင္လာရင္းေပါ့ ..။
ေလွခါးေတြေပၚ ေနာက္တခါ တက္ရျပန္တယ္ ..။
က်မသာ သမုဒၵရာထဲကို ခုန္ထြက္သြားရင္ ဘယ္လုိေနမလဲေနာ္ ..။
လင္းပိုင္ေလးေတြရဲ႕ ဘာသာစကားကို က်မနားလည္တယ္လို႕ အိပ္မက္မက္တယ္ ..။
သူတို႕စကားက .. က်မကို ပင္လယ္ရဲ႕လိွ်ဳ႕၀ွက္ခ်က္ေတြ .. သိေစ .. ၾကားေစတယ္ ..။
အင္း .. ေကာင္းကင္ၾကီး ဘယ္လို အျပာေရာင္သမ္းတယ္ဆုိတာေတာင္ .. က်မေမ့သြားျပီ ..။
ဒါေပမယ့္ .. စိတ္ထဲမွာေတာ့ တိမ္ေတြ ပံုသ႑န္ေျပာင္းေနတာကိုေတာ့ .. ၾကည့္ေန ျမင္ေနတုန္းပါပဲ ..။
လိုဏ္ေခါင္းထဲမွာ ရထားသြားေနတဲ့အသံဟာ .. ဟုိးးး ..ခပ္ေ၀းေ၀းကမ္းစပ္က လိႈင္းပုတ္သံေတြနဲ႕ တူပါလားဆိုတာ က်မ ဘယ္တုန္းကမွ သတိမထားခဲ့မိဘူး ..။
…
ေနာက္ဆံုးေလွခါးထစ္ကေန လွမ္းထြက္လိုက္တဲ့အခါ .. က်မေျခေထာက္ ေအာက္ဖက္မွာ ဘာမွ ရွိမေနဘူးဆိုရင္ .. ဘာျဖစ္သြားႏုိင္လဲလုိ႕ က်မေတြးၾကည့္မိတယ္ ..။
ေလထုၾကီးက က်မကို ပံ်သန္းတတ္ေအာင္ သင္ေပးရင္ သင္ေပးမွာေပါ့ ..။
ငွက္ကေလးေတြကို သင္ေပးသလိုမိ်ဳးေလ ..။
ျပီးရင္ .. က်မကို ရထားေတြရွိတဲ့ဆီ ျပန္သယ္ေဆာင္သြားျပီး .. ညင္ညင္သာသာေလး ခ်ေပးလိမ့္မွာေပါ့ ..။
…
တခါတေလ .. လမ္းမေတြက သူတို႕ကိုယ္သူတို႕ ၀ကၤဘာတခုလုိပဲ ဟန္ေဆာင္ တတ္ၾကတယ္ ..။
ဒါေပမယ့္ .. ေသေသခ်ာခ်ာ ဂရုတစိုက္ၾကိဳးစားၾကည့္ရင္ .. “ထြက္ေပါက္္” တခုဆိုတာ အျမဲလို ရွိစျမဲပါ..။
ဒီဘူတာရံုေလးရဲ႕အေျခအေနဟာ မေန႕ကနဲ႕ ဒီေန႕ .. အတူတူပဲလားဆုိတာ က်မဘယ္ေတာ့မွာ သိမွာမဟုတ္ပါဘူး ..။
ညတြင္းခ်င္းပဲ ေျပာင္းလဲသြားခဲ့သလား ..။
အသစ္တခုအျဖစ္မ်ား ဖြံ႕ျဖိဳးသြားခဲ့ျပီလား ..။
အဲ .. ကမၻာ့ေပၚကေနာက္ဆံုး ဘူတာရံုကို က်မ .. ေရာက္ေနတာလည္း ျဖစ္ႏုိင္တာပဲ ..။
ဒီလုိဆိုရင္ေတာင္ .. က်မခရီးက မဆံုးႏုိင္ေသးပါဘူး ..။
က်မ လုိခ်င္တာကို ရွာမေတြ႕မခ်င္းေပါ့ ..။
…
ရထားေတြက က်မနားမွာ ယိမ္းထိုးလႈပ္ခါ ေအာ္ျမည္ရင္း.. အလ်င္စလုိပဲ ျဖတ္သန္းသြားလာေနၾကတယ္ ..။
ဘယ္ရထားက က်မသြားခ်င္တဲ့ေနရာမွန္ကို ေရာက္ေအာင္ ပို႕ေဆာင္ေပးမွာလဲ ..။
ေျမေအာက္ထဲမွာ လမ္းေပ်ာက္ဖို႕ဆိုတာ .. တကယ့္ကို လြယ္လြယ္ေလးပဲ ..။
က်မဘယ္နားမွာ ေရာက္ေနတာလဲ .. ဘယ္ကို ဆက္သြားမွာလဲ ..
ျပီးေတာ့ .. က်မ ရွာေဖြေနတာနဲ႕ေရာ တျဖည္းျဖည္း နီးလာျပီလား ..။
“အိမ္အျပန္လမ္း” ေရာက္ေအာင္ ဘယ္လိုသြားရမလဲတဲ့ ..။
“ငါလည္း မင္းလုိ .. ရွာေနတာပါကြယ္” .. လုိ႕ ျပန္ေျပာမိတယ္ ..။
“အိမ္” ဆိုတာ ..
က်မ ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့သမွ်ေတြ ရွိေနတဲ့ .. လံုျခံဳေႏြးေထြးရာ ေနရာတခုေပါ့ ..။
အျပန္လမ္းရွာေတြ႕ျပီး .. က်မ အိမ္ျပန္အလာကုိ စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႕ ေစာင့္ေနေလမွာ..။
…
က်မ ေနာက္ဆံုး ေပ်ာက္ဆံုးသြားတဲ့အရာက .. “အလင္းေရာင္” ေပါ့ ..။
တေယာက္ေယာက္က က်မကို စေနာက္ျပီး .. မီးခလုပ္ကုိ ပိတ္လုိက္သလုိပါပဲ ..။
က်မေလ .. ၾကိဳးစားလုိက္ရတာ .. အၾကိမ္ၾကိမ္ပါပဲ ..
ဒါေပမယ့္လည္း ..ေနာက္တၾကိမ္ ျပန္ရွာလို႕ မရႏိုင္ခဲ့ပါဘူး ..။
ဒီေတာ့ ..
က်မေရွ႕မွာေစာင့္ၾကိဳေနတဲ့ အေမွာင္ထုထဲကိုပဲ တလွမ္းျခင္း ဆက္သြားေနခဲ့မိတယ္ ..။
…
အခုေတာ့လည္း ..
က်မ မျမင္ႏိုင္တဲ့အေရာင္ေတြရဲ႕ အသံေတြကို .. နားေထာင္တတ္လာတယ္ ..။
ပံုသ႑န္ေတြကို က်မ ၾကိဳးစား အနံ႕ခံၾကည့္တယ္ ..။
အလင္းနဲ႕ အေမွာင္ကိုလည္း .. က်မ အရသာခံၾကည့္လို႕ရလာတယ္ ..။
အင္း .. ျပီးေတာ့ ..
ျပတင္းတံခါး၀မွာ "က်" ေနေရာင္ေတြ တရိပ္ရိပ္ျပည့္လာေနခ်ိန္ .. .. ..
အဲဒီအခ်ိန္ေလးမွာပဲ ..
အနားမွာထိုင္ျပီး က်မကို ကဗ်ာေတြဖတ္ျပေပးမယ့္ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ေလာက္လည္း ေမွ်ာ္လင့္မိတယ္ ..။
က်မနံေဘးမွာထိုင္မယ့္ တစံုတေယာက္ေတာ့ ရွိကို ရွိဦးမွာပါ ..။
က်မကို လက္ဖက္ရည္ငဲ့တုိက္မယ္ ..
သူ႕အနာဂတ္ေတြအေၾကာင္း ေျပာျပမယ္ ..
ျပီးေတာ့ .. က်မ ေျပာျပ ရင္ဖြင့္သမွ်ကုိလည္း နားေထာင္မယ့္လူေပါ့ ..။
…
ရထားေပၚမွာ ယိမ္းထိုးလႈပ္ခါတာေရာ .. ေလွခါးထစ္ အဆင္းအတက္မ်ားသြားေရာ ေပါင္းျပီး .. က်မ ေတာ္ေတာ္ေလး ပင္ပန္းေနျပီ ..။ ဒါနဲ႕ေတာင္ .. က်မရင္ထဲက အေတြးတခုက က်မေျခလွမ္းေတြကို ေရွ႕ဆက္ေစခဲ့တယ္ ..။
ခရီးရဲ႕အျခားတဖက္မွာ က်မကို တစံုတေယာက္မ်ား ေစာင့္ေနေကာင္းရဲ႕လုိ႕ေလ ..။
ေနာက္ျပီး .. က်မကို ၾကယ္ေတြအေၾကာင္း ေျပာျပလိမ့္မယ္ ..
ေျပာျပရင္းနဲ႕ .. တညလံုး က်မနဲ႕အတူတူ လမ္းေလွ်ာက္ ကူလိမ့္မေပါ့ ..။
ဟုိးး .. ခပ္ေ၀းေ၀း ေရွ႕နားက လိုဏ္ဂူအဆံုးမွာ .. မင္း ၾကားလိုိက္သလားဟင္ ..!!
လိပ္ျပာေလးတေကာင္ .. သူ႕အေတာင္ပံေတြကို ရုိက္ခတ္ေနတယ္ ..
အဲဒီ့ အေတာင္ပံေတြဆီကေန တုိက္ခတ္လာတဲ့ ေလပါးပါးေလး ..
က်မမ်က္ႏွာျပင္ေပၚ ပြတ္တုိက္သြားတာ ခံစားလုိ႕ရေနတယ္ ..
က်မ သူ႕ေခၚေဆာင္ရာေနာက္ကို
လုိက္လာခဲ့ပါတယ္ ..။
လူတကာေတြ ဆန္တက္ေနခ်ိန္မွာ ..
က်မက စုန္ဆင္းလို႕ .. ..။
ကဲ .. လူတကာေတြ စုန္ဆင္းသြားေတာ့ .. က်မက အထက္ကုိ ဆန္တက္လို႕ .. .. ..။
ဆူညံပြက္ေလာထျပီး .. ေယာက္ယက္ခတ္ေနတဲ့ ျမိဳ႕ၾကီးထဲမွာ .. ႏူးည့ံသိမ္ေမြ႕တဲ့ သူ႕ေတာင္ပံခတ္သံေလး ၾကားရဖို႕ .. က်မ အစြမ္းကုန္ နားစြင့္ခဲ့ရတယ္ ..။
ဘာလုိ႕လည္းဆိုေတာ့ .. က်မရွာေဖြေနတဲ့ … အရည္ရႊမ္းရႊမ္း ပန္းသီးေလးတလံုးရွိတဲ့ေနရာ …
ဒါမွမဟုတ္လည္း .. ေရႊေရာင္သစ္ရြက္ေလး တရြက္ဆီကို ေရာက္ႏုိင္ဖို႕ ..
သူ က်မကို ကူညီမွာလို႕ ယံုၾကည္ထားလို႕ေလ ..။
သူက က်မလုိခ်င္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းရွိရာကို ေခၚသြားႏိုင္မွာ ..
ေနာက္ျပီး .. က်မကို ေရာင္စဥ္ေတြအားလံုး တည္ရွိရာကုုိလည္း လမ္းျပလိမ့္မယ္ ..
ျပီးရင္ေတာ့..
က်မေပ်ာက္ဆံုးသြားတဲ့ “အလင္း” ရွိရာကိုလည္း ျပန္ေခၚေဆာင္ေပးလိမ့္မယ္ေလ ..
ဒီ “အလင္း” ဟာ ..
က်မႏွလံုးသားထဲမွာ .. လင္းလက္ျမဲ .. လင္းလက္ေနဆဲ ..
ထြန္းေတာက္ျမဲ .. ထြန္းေတာက္ေနဆဲပါ ..။
