ခုတေလာ .. မအားမလပ္တာနဲ႕ ဘေလာ့မွာ ေရးဖို႕ေတာင္ မစဥ္းစားမိဘူး ျဖစ္ေနတယ္။
မအားေပမယ့္ တျခားဘေလာ့ေတြကိုေတာ့ ပံုမွန္ေရာက္ျဖစ္ပါတယ္။
ေရးႏုိင္ၾကသူေတြကို အားေပးရမွာက သမိုင္းေပးတာ၀န္ေပပဲကိုး..။
ဖတ္ျပီးရင္ သူတို႕ရဲ႕ အေတြးအေခၚေတြ .. သတင္းအခ်က္အလက္ေတြ ..
အေရးအဖဲြ႕ေတြ .. အျမင္စူးရွမႈေတြအတြက္
ၾကည္ႏူးေက်နပ္မႈေတြ ခံစားရမွာမို႕လို႕ပါ..။
ကိုယ္က ဒီလုိျဖစ္ေနေပမယ့္ .. တခိ်ဳ႕တခိ်ဳ႕လည္း
ကိုယ့္လို မၾကည္ႏူးႏုိင္ မုဒိတာမပြားႏုိင္ပဲ ..
စိတ္အေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္ေစမယ့္ စကားေတြနဲ႕
ဘေလာ့ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ လုိက္အေႏွာက္အယွက္ေပးေနတာ ျမင္ေနရတယ္။
ဘာလို႕ဒီလိုမိ်ဳးေတြ ျဖစ္ရတာပါလိမ့္ ..။
ဘေလာ့ဆိုတာ ကိုယ္ပိုင္ အေတြးေတြ .. အျမင္ေတြ ..
အၾကားေတြနဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြကို ..
ဘယ္သူ႕ကိုမွ မထိခိုက္ေစပဲ ..
လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ဖြင့္ထုတ္ႏုိင္တဲ့ ေနရာတခုပါ..။
ေရးတဲ့သူကလည္း သူ႕အေရးအသားေတြကို ..
ဘယ္သူတဦးတေယာက္ .. ဘယ္အဖဲြ႕အစည္းတခု .. ဘယ္ႏုိင္ငံတခုရဲ႕
စည္းမ်ဥ္း ဥပေဒသေတြေအာက္မွာမွ ရပ္တည္ျပီး စံႏႈန္းတိုင္းတာေနစရာ မလုိဘူး..။
"Freedom of Expression" ဆိုတာေလးကို တဦးခ်င္းစီ
စနစ္တက် ေလ့က်င့္ပ်ိဳးေထာင္ေနၾကတဲ့ ေနရာေလးလုိ႕..
သတ္မွတ္ထားရင္ပဲ လံုေလာက္ေနပါျပီ။
ဒီေတာ့ .. လာဖတ္တဲ့ သူေတြမွာလည္း ..
ကိုယ္ပိုင္စံႏႈန္းေလး တခုပဲလုိမယ္ ထင္ပါတယ္။
တဖက္သားကို ေလးစားမႈ .. ကုိယ့္သိကၡာကို ေလးစားတန္ဖိုးထားမႈဆိုတဲ့
ေပတံေလးနဲ႕သာ အလည္သြားမယ္ဆိုရင္ ..
မလိုလားအပ္တာေတြ မေျပာျဖစ္ .. မေဆြးေႏြးျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ဘူးေပါ့။
ဒါကိုမွ မေနႏုိင္ေသးရင္ .. တျခားဘေလာ့ေတြကို
၀င္မဖတ္ရံုပဲေပါ့..။
ဒီ့ထက္မွ ပိုျပီး မေက်နပ္ႏုိင္ရင္ .. သူမ်ားဘေလာ့ေတြမွာ ၀င္မရႈပ္ပဲ ..
ကိုယ့္မေက်နပ္ခ်က္ေတြအတြက္ ကိုယ့္ပို္င္ဘေလာ့တခု လုပ္ျပီး တင္ထားႏုိင္တာပဲ။
ဒီေလာက္လြယ္ေနတဲ့ ကိစၥကို ခက္ေအာင္ ..
အေႏွာက္အယွက္ေတြ ျဖစ္ေအာင္ မလုပ္သင့္ဘူး ထင္တာပဲ။
အခုမွ ျမန္မာဘေလာ့ေလာက အရွိန္ရလာစပဲ ရွိေသးတယ္ ..
မကူညီခ်င္ေန .. မေႏွာက္ယွက္ၾကပါနဲ႕လုိ႕ ..
ဘေလာ့ေတြထဲမွာ ..
ရန္စကားေတြ ..
အက်ိဳးမရွိ ျငင္းခုန္ေနတာေတြ ..
အဓိပၸါယ္မရွိတဲ့ အတိုက္အခံ ေျပာဆုိေနတာေတြ ..
မျမင္ခ်င္ မဖတ္ခ်င္လို႕ပါ ..။
ဘေလာ့ စာသားေတြ အဆိပ္သင့္ခ်င္း ကင္းေ၀းပါေစ..။
ဘေလာ့ ေလာက တုိးတက္ေအးခ်မ္းပါေစ .. ။
Showing posts with label ဘေလာ့ ျဖစ္တည္မႈ ... ။. Show all posts
Showing posts with label ဘေလာ့ ျဖစ္တည္မႈ ... ။. Show all posts
Wednesday, August 1, 2007
Tuesday, July 17, 2007
ဘေလာ့ ခံစားခ်က္ ... ။
ဘယ္ဆိုးလို႕လဲ…။
ဘေလာ့ခ္ေလးတခု လုပ္ထားတာ အခိ်န္ေတြ ကုန္မွန္းမသိပဲ ကုန္သြားတယ္…။
အရင္က ေနလို႕မေပ်ာ္တဲ့ ရံုးမွာ…
အခုဆို အေတာ္ေလး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ျဖစ္ေနျပီ…။
ကိုယ့္ဘေလာ့ခ္ေလးအတြက္ လိုအပ္တာေတြ ဖတ္…
ျပင္လို႕ရသေလာက္ ျပင္ရင္းနဲ႕…
ရံုးခိ်န္ေလးကို အက်ိဳးအရွိဆံုးျဖစ္ေအာင္ အသံုးခ်တတ္ေနျပီ…။
သူမ်ားဘေလာ့ခ္ေတြလို ဘာမွလည္း မ်ားမ်ားစားစား ရွိေသးတာ မဟုတ္ေပမယ့္…
ဘေလာ့ခ္ေလးက ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ မွန္တခ်ပ္လို ျဖစ္ေနျပီနဲ႕ တူတယ္…။
ရံုးေရာက္တာနဲ႕ အေျပးအလႊား ကြန္ျပဴတာဖြင့္…
ျပီးတာနဲ႕ ကုိယ့္ဘေလာ့ခ္ေလးကို အရင္ဆံုးၾကည့္…
(မျဖစ္စေလာက္ တင္ထားတာေလးေတြကို အစအဆံုး တလံုးမက်န္ျပန္ဖတ္..)
ထမင္းစားမဆင္းခင္ .. တခါျပန္ၾကည့္ …
ေန႕လည္ … အလုပ္နဲနဲျပီးတာနဲ႕ ေနာက္တခါ ျပန္ဖြင့္ၾကည့္ …
ညေန … ရံုးမဆင္းခင္ …
ဘာေတြမ်ား ေရးလို႕ရႏုိင္မလဲလို႕ စဥ္းစားရင္းနဲ႕ …
ခပ္ၾကာၾကာၾကည့္ …
ဘယ္အခိ်န္ၾကည့္ၾကည့္ကို ေက်နပ္ေနမိေတာ့တာပဲ …
ပင္ပန္းတာေတြ အားလံုးကို တကယ္ ေျပေပ်ာက္ေစႏုိင္တာပဲ..။
ဒီခံစားခ်က္မ်ိဳး ဘေလာ့ခ္ဂါအသစ္တုိင္း ၾကံဳဖူးမွာပါ…
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္..
အခုမွစတာ မၾကာေသးဖူးဆိုေတာ့ …
ကို္ယ့္ဘေလာ့ခ္အတြက္ ဆန္းသစ္ေနေသးတဲ့ ခံစားခ်က္ေလး …
ရင္ထဲမွာ အေပ်ာ္ေတြအျပည့္နဲ႕ ကိန္းေအာင္းေနတယ္ဗ်ာ… ။
Subscribe to:
Posts (Atom)