အလွမ္းတေ၀း ..။

ပ်ိဳးေထာင္ခ်င္သူ .. ဥယ်ာဥ္မွဴး ..
အပိ်ဳးေထာင္ခံခ်င္သူ .. သစ္ပင္ေလးနဲ႕ ..
မွတ္မွတ္ထင္ထင္ .. ဆံုေတြ႕ခဲ့ၾကတယ္ ..
ဘ၀ရဲ႕ .. လမ္းေကြ႕ တေနရာမွာေပါ့ ..။

ဥယ်ာဥ္မွဴးရဲ႕ ..
ယုယ ၾကင္နာျခင္းေတြ ..
ျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္ျခင္းေတြ ..
အလိုက္သိ ျဖည့္ဆည္းျခင္းေတြ ..
အရိပ္ၾကည့္ နားလည္ျခင္းေတြ ..
ကာကြယ္ ပံ့ပုိးျခင္းေတြ ..
အဲဒါေတြ .. အားလံုး ..
ျမတ္ႏုိးရတဲ့ .. ပ်ိဳးပင္ေလးအတြက္ပါတဲ့ ..
တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ..
ပ်ိဳးပင္ေလး .. မွန္ကန္ လြတ္လပ္စြာ ..
ရင့္သန္႕လာဖို႕ ရည္ရြယ္ရင္းေလ .. ။

[ဥယ်ာဥ္မွဴးနဲ႕ သစ္ပင္ၾကား ..
မျမင္ႏုိင္တဲ့ ကတိစကားေတြထား ..
ခိုင္ၾကည္မယ္ ယံုမွတ္ေနတုန္း .. ..။]

ကံၾကမၼာ ေလတခ်က္အေ၀ွ႕ေပါ့ ..
သစ္ပင္ေလးနားက ..
တိတ္တဆိတ္ လြင့္ပါးခဲ့ရတဲ့ ဥယ်ာဥ္မွဴး ..
အေ၀းကေန ..
ဆုေတာင္းျခင္းတခုသာ တတ္ႏိုင္ခဲ့လို႕ ..
ပင္ပ်ိဳေလးရဲ႕ ခြင့္လႊတ္စကား ..
ဥယ်ာဥ္မွဴး မၾကားရဲပါဘူးကြယ္ .. ။

ဒီလုိနဲ႕ ..
အမွတ္မထင္ ျပန္ေတြ႕တဲ့ တေန႕ ..
တခါက ဥယ်ာဥ္မွဴးရဲ႕ ပင္ပ်ိဳေလး ..
ရွင္သန္ ၾကီးထြားေနတဲ့ သစ္ပင္ငယ္ေလးအျဖစ္ ..
ကမၻာေျမေပၚမွာ ခိုင္ခုိင္မာမာ အျမစ္တြယ္ အေျခခ်လို႕ ..
ရင့္က်က္ျခင္း လက္တံေတြလည္း ျဖန္႕က်က္လို႕ ..
ေအးျမျခင္း အရိပ္ေတြေတာင္ ဖန္တီးေပးေနလို႕ ..
အင္းး .. ဥယ်ာဥ္မွဴးရဲ႕ ပီတိ ..
သစ္ပင္ေလး .. မင္း .. သိခ်င္မွာ သိမွာပါေလ ..။

တကယ္ဆို ..
ခုထိလည္း .. လက္ကမ္းမမွီႏုိင္ေသးတဲ့ ..
အလွမ္းတေ၀းမွာ ရွိေနတုန္းပဲ .. သစ္ပင္ေလးရယ္ ..။
ကံတရားရဲ႕ ေလညင္းေတြက ..
မင္းနားကို ျပန္သယ္ေဆာင္ေပးဖုိ႕ ..
ဥယ်ာဥ္မွဴး ေတာင္းဆုိေနတုန္းပါပဲ ..
တရက္မွ မပ်က္ကြက္ခဲ့ပါဘူး ..
မင္းအနားက ေ၀းလြင့္ျပီးကတည္းကေပါ့ ..။

ျမင္ကြင္းမွာ နစ္ေျမာေနတုန္း .. .. ..
ေဟာ ...
တီတီတာတာ သံစုံေႏွာေနတဲ့ .. ငွက္ေလးတေကာင္ ..
သူ႕ခ်ိဳျမျခင္းေတြမွာ .. ၾကည္ႏူးေနတဲ့ သစ္ပင္ေလး ..
သိပ္ျပီးေအးခ်မ္းတဲ့ .. ရႈခင္းေလးပါလား ..။

ငွက္ကေလးကို အရိပ္မိုးေပးေနတဲ့ .. သစ္ပင္ေလးနဲ႕ ..
သစ္ပင္ေလးကို ေတးဆိုႏွစ္သိမ့္ေနတဲ့ .. ငွက္ကေလး ..
အ .. ျပန္ .. အ .. လွန္ .. .. ..။
...
..
.
ဥယ်ာဥ္မွဴးဆုိတာ ..
အရိပ္ရေစ .. ပန္းခူးရေစ ဆုိတာမ်ိဳး ..
ေမွ်ာ္လင့္ေတာင့္တ .. ေရာင္ျခယ္အတၱေတြ မရွိခဲ့ရိုးေပမယ့္ ..
ဒီတခါမွာေတာ့ ..
ထူးထူးျခားျခား ..
ဘယ္ဘက္ရင္အံု အတြင္းနက္နက္က ..
တေျမ့ေျမ့နဲ႕ .. ဆုိးဆိုးရြားရြား ..
စူးရွ နာက်င္ေနပါလား ..။

... 99 ...
၂၂ ဇူလိုင္ ၂၀၀၈။

ေမွ်ာ္လင့္ရပ္၀န္း ..။

ရာသီ အေျပာင္းအလဲေတြ ၾကားမွာ
မေျပာင္းမလဲ က်န္ရစ္တာ ..
ကုိယ့္ျမတ္ႏိုးျခင္းေတြပါ ကေလးရယ္ ..။

ကုိယ့္လက္ဖ၀ါး ၾကမ္းၾကမ္းေတြနဲ႕
မုိးေပးခဲ့တဲ့ အရိပ္ေအာက္မွာ ခိုလႈံရတာ ..
ေႏြလည္ေန႕ခင္းရဲ႕ ရင္ခုန္ျခင္းေတြကုိ
ေအးျမ ျပည့္စံုေစတယ္လို႕ ေျပာခဲ့ဖူးသူ ..
ခုဆုိ .. ကုိယ့္ထက္ျပည့္စံုတဲ့ အရိပ္တခုေအာက္မွာ
ဆက္ျပီး ရင္ခုန္ ရပ္တည္ေနေလာက္ေရာေပါ့ ..။

ကိုယ့္မိုးကာအကီ် ၤ ႏြမ္းႏြမ္းေလးနဲ႕မွ
ေအးစက္စက္ မိုးစက္ေတြကို ..
အန္တု ေႏြးသက္ေစႏိုင္လို႕ ..
မုိးရာသီ စက္၀န္းကုိေတာင္ ..
မရပ္တန္႕ခ်င္ဘူးလို႕ ဆိုခဲ့ဖူးသူ ..
ခုေလာက္ဆို .. ေရရာတဲ့ ေႏြးေထြးျခင္းေတြဆီမွာ
နားခိုေနေရာေပါ့ ..။

ကိုယ့္ဖလမ္ထည္ ရွပ္အက်ီ ၤပါးပါးေလးနဲ႕ဆိုရင္
ေအးခဲေသြ႕ေျခာက္ေနတဲ့ ၀င္ရုိးစြန္းေတြမွာေတာင္
ရွင္သန္ ေပ်ာ္ေမြ႕ေနႏိုင္တယ္လို႕ ေသခ်ာေစခဲ့ဖူးသူ ..
ခုေတာ့ ..၀င္ရိုးစြန္း ရပ္၀န္းလုိ
ကိုယ့္ရင္ကို ၾကြင္းက်န္ရစ္ေစတယ္ေပါ့ ..။

ဒါေပမယ့္ ..
အရာရာအတြက္ ေက်းဇူးပါ ကေလး ..။
ရာသီတိုင္းအတြက္ အမွတ္ရစရာေတြ
ေဆာင္ၾကဥ္း ေပးခဲ့လို႕ပါ ..
ကုိယ္ကေတာ့ ..
ေသြ႕ေျခာက္ေနတဲ့ ဒီရပ္၀န္းေလး
တဖန္ျပန္ျပီး ..
ေႏြးေထြး ျပည့္စံုလာမယ့္ ေန႕ရက္ေတြကုိ
ေႏြလည္ အိပ္မက္ေတြလုိပဲ ..
အတိုင္းအဆမဲ့တဲ့ ျမတ္ႏိုးျခင္းေတြနဲ႕
အဆံုးအစမဲ့ ..
ေမွ်ာ္လင့္ဆဲ .. ေမွ်ာ္လင့္ျမဲေပါ့ ..
ကေလးေတာ့ သိမယ္ မထင္ပါဘူးေလ ..။
... 99 ...
၂၆ ဇြန္ ၂၀၀၈။

အလြမ္းရာသီ ..။

ဇြန္ ၁ ရက္ေန႕ ..
ေက်ာင္း၀င္းထဲကုိ ေရာက္လာျပန္တယ္ ..။
ဒီတခါလည္း ..
ငါတေယာက္တည္းပါပဲ ..။
အတူတူအခ်ိန္ေတြ ကုန္ဆံုးခဲ့ဖူးတဲ့ ..
ဧကရာဇ္ပင္အိုၾကီးေအာက္မွာ ..
ငါ့ ေျခလွမ္းေတြ .. အလုိလုိ ရပ္တန္႕လုိ႕ ..။
ဒီနားမွာ ..
ငါတုိ႕ စာအံသံေတြ ပဲ့တင္ထပ္ေနေသးတယ္ ..။
ဒီအရိပ္မွာ ..
ငါတို႕ ရယ္သံေတြ စာစာညံေနဆဲပဲ ..။
ဒီစိမ္းဖန္႕ဖန္႕ ျမက္ခင္းေတြေပၚမွာ ..
ငါတို႕ ေျခရာေတြ ထင္က်န္ေနတုန္းပဲ ..။
သူငယ္ခ်င္းေရ ..
ငါ့စိတ္ထဲမေတာ့ အရာရာဟာ ..
အရင္လုိ .. မေျပာင္းမလဲ ..
နက္ရိႈ္င္းေနဆဲ .. သိမ္ေမြ႕ေနဆဲ ..
ဒါေပမယ့္ ..
(ခုေတာ့) ျငိမ္သက္ေနတဲ့ ပန္းခ်ီတခ်ပ္ေပါ့ ..။
လႈိင္းခတ္ေနတဲ့ ငါ့တမ္းတျခင္းေတြေတာ့ ..
ခုန္ေပါက္ လႈပ္ရွားရင္း တဖဲြဖဲြ က်ဆင္းသြားၾကတယ္ ..
ပကတိ ျငိမ္သက္ျခင္းေတြေပၚကုိေလ ..
ဇြန္လဆန္းမွာ ၾကဲခ်တတ္တဲ့ မိုးစက္ေတြလိုပါပဲ ..။
တမ္းတရင္းကေန လြမ္းဆမိျပန္ေတာ့ ..
ငါ့ရင္ထဲလည္း ဇြန္လရဲ႕မိုးေတြ ..
အခုမွ သည္းသည္းလႈပ္ ရြာသြန္းေနေပါ့ ..။
ပင္ေျခမွာ ငုိက္စုိက္က်ေနတဲ့ ငါ့အၾကည့္ေတြ ..
ေကာင္းကင္ကို ပို႕ေတာ့ ..
အာရံုက မိုးစက္ေတြကို ၀မ္းပန္းတသာ ခံစားလို႕ ..။
ငါတို႕ေတြ .. ဟုိးးး အရင္ကလည္း ..
ဒီလုိ မိုးသည္းသည္းေတြထဲမွာပဲ ..
ကဗ်ာဆန္ဆန္ ရင္ခုန္ခဲ့ၾကဖူးတယ္ေနာ္ ..။
မိုးေရေတြ ေဆာင္ၾကဥ္းလာတဲ့ ေမႊးျမျမ ရနံ႕ေလး ..
ငါ့ႏွလံုးသားထဲထိ ခုန္ဆင္းလာတယ္ ..။
ပန္းျဖဴျဖဴေတြကိုမွ ..
အထူးတလည္ ႏွစ္သက္တတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေရ ..
ကြန္ကရစ္လမ္းေလးေဒါင့္မွာ ဧကရာဇ္ပန္းေတြ ..
အခ်ိန္မွန္မွန္ ေဖြးေနျပန္ေပါ့ ..။
..
.
ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ..
ဒီ အလြမ္းရာသီမွာလည္း ..
ငါ တေယာက္တည္းပါပဲေလ ..။

... 99 ...
၄ ဇြန္ ၂၀၀၈။

နားခိုရာ ေပးၾကပါ..။

နာဂစ္မုန္တုိင္း ဒဏ္သင့္သူေတြချမာ မိုးထဲေရထဲ ရႊ႕ံထဲဗြက္ထဲ .. တခ်ိဳ႕လည္း ရြ႕ံေရေတြ ပတ္လည္၀ိုင္းေနတဲ့ ေနရာေတြမွာ .. ဒီအတုိင္း ေန ေနၾကရတယ္ဆိုတာ .. ေန႕စဥ္ ရက္ဆက္ ျမင္ၾကားေနရတဲ့ သတင္းေတြအရ .. သိေနရပါတယ္ ..။

ဓာတ္ပံု - ေအပီသတင္းဌာန

အမိုးအကာဆိုတာ ပံုမွန္ရာသီဥတု အေနအထားမွာေတာင္ ရွင္းျပစရာ မလိုေလာက္ေအာင္ အေရးၾကီးမွန္း လူတိုင္း နားလည္ၾက ပါတယ္။ ဒီေတာ့ .. ခုလို အခ်ိန္အခါမဟုတ္ မုန္တိုင္းနဲ႕အတူ ေစာစီးစြာ ၀င္ေရာက္လာတဲ့ မုတ္သုန္ရာသီမ်ိဳးမွာေတာ့ အမိုးအကာ ေအာက္မွာ ခိုလံႈေနထုိင္ႏိုင္ဖို႕ ပိုျပီးေတာင္ လိုအပ္ေနပါတယ္ ..။
က်န္းမာေရး ရႈေဒါင့္အရ အဓိကက်တယ္လို႕ ေျပာေနျခင္းပါ ..။

မိုးရြာထဲ ဒီအတုိင္းၾကီး ေနေနရတဲ့အတြက္ ... ရက္အနည္းငယ္အတြင္း ဒုကၡသည္ေတြမွာ အဆုတ္အေအးမိေရာဂါ .. ၀မ္းေရာဂါေတြ ခံစားရပါေတာ့တယ္ ..။ ဒါ့အျပင္ အကာအရံမရွိတဲ့ ဟင္းလင္းျပင္ထဲ .. ညနက္ေတာ့ ျခင္ကုိက္ရာကေန .. ကုိယ္ေရျပားေရာဂါ .. တိုက္ဖုိက္ေရာဂါ .. ေသြးလြန္တုတ္ေကြးေရာဂါေတြ .. ရလာပါေတာ့တယ္ ..။ ေသေၾက ပ်က္စီးမႈေတြေၾကာင့္ .. ညစ္ညမ္းေနတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္က ေလေတြကို ရႈရိႈက္မိ ေနလို႕လည္း ပုိမိုဆိုးရြားတဲ့ အဆုတ္နာေရာဂါေတြကို အေႏွးနဲ႕ အျမန္ ခံစားရမွာ ျဖစ္ပါတယ္ ..။

ဒါေပမယ့္လည္း .. မုန္တိုင္းက သန္းေပါင္းမ်ားစြာေသာ အိုးအိမ္ေတြကို အစအန ျပန္ေကာက္ျပီး ျပဳျပင္လို႕ မရေတာ့ ေလာက္ေအာင္ ဖ်က္ဆီး ၀ါးျမိဳသြားခဲ့ပါတယ္ ..။
ဒါဆုိရင္ .. ဒီဒုကၡသည္ေတြကို ေရသန္႕ .. အစားအေသာက္ .. ေဆး၀ါးေတြ လွဴေနတာနဲ႕ တျပိဳက္နက္ထဲပဲ .. အမိုးအကာ ေအာက္မွာ ပုိ႕ေဆာင္ေပးဖုိ႕ လူတိုင္းမွာ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္တဲ့အေျခအေန ရွိပါတယ္ ..။
ဒါမွလည္း .. လွဴဒါန္း ေပးပို႕တဲ့ အစားအေသာက္ေတြရဲ႕ အာဟာရ တန္ဖိုးဟာ .. အမိုးအကာ မရွိလို႕ က်ဴးေက်ာ္ ၀င္ေရာက္လာမယ့္ ေရာဂါေတြေၾကာင့္ အလဟတ္သတ္ မျဖစ္မွာပါ ..။

ဒီ .. အမိုးအကာအတြက္ကိုလည္း ႏုိင္ငံတကာကေန က်ေနာ္တို႕ ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြ တတ္စြမ္းသေရြ႕ ကူညီေနတာ ၾကားရပါတယ္ ..။ အေမရိကန္ႏုိင္ငံက က်ေနာ့္ သူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႕ကေတာ့ ဓနိမိုး .. ဓနိကာတဲ့ အိမ္ေလး တလံုးကို ျမန္မာေငြ ငါးေသာင္းႏႈန္းနဲ႕စုျပီး ေရႊျပည္သာဘက္က ဒုကၡသည္ေတြအတြက္ လွဴဒါန္းေနၾကပါတယ္ ..။

က်ေနာ္လည္း ရလာတဲ့ စိတ္ကူးေလးကို အေကာင္အထည္ ေဖာ္ဖို႕ အလွဴေငြ ေကာက္ခံေနပါတယ္ ..။

အဲဒါကေတာ့ .. တာလပတ္မိုး တာလပတ္ကာ ထားတဲ့ ယာယီ တဲေလးေတြ လွဴဒါန္းဖို႕ပါ ..။
က်ေနာ္တို႕ ရည္မွန္းထားတဲ့ တဲပံုစံကေတာ့ အခုလုိ ခပ္ရွင္းရွင္း ဒီဇုိင္းေလးပါပဲ ..။

ဖရိမ္ (Frame) ကေတာ့ ၀ါးလံုးေတြနဲ႕ပဲ လုပ္မွာပါ ..။
တာလပတ္ ၅ ကိုက္ အနည္းဆံုး လုိအပ္ပါတယ္ ..။
အဲဒီအတြက္ ယာယီတဲတလံုးစာကို ..
၂၀ ေဒၚလာ (US$20) / ဘတ္ေငြ ၅၅၀ သာ ကုန္က်ပါမယ္ ..။
အနည္းဆံုး လူ ၄ ေယာက္ေတာ့ ခုိလံႈႏုိင္ပါတယ္ ..။
စိတ္၀င္စားသူမ်ားရွိရင္ တဖက္မွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ အီးေမးကို ဆက္သြယ္ ေမးျမန္းႏိုင္ပါတယ္ ..။

... 99 ...
၁၉ ေမ ၂၀၀၈။

လပြတၱာမွာ ..။

က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းတဖဲြ႕ေတာ့ လပြတၱာမွာ တတ္စြမ္းသေရြ႕ ကူညီေပးခဲ့ပါတယ္။
က်ေနာ္ ႏုိင္းႏုိင္း ဘန္ေကာက္ကေန လက္ခံရရွိတဲ့ ဘတ္ေငြ ၈၄၀၀ (ျမန္မာေငြ ၃ သိန္း)ကို ေမလ ၁၀ ရက္ေန႕မွာ ရန္ကုန္မွာရွိတဲ့ လုပ္အားကူညီမယ့္ သူငယ္ခ်င္းတစုဆီကို ပို႕ေပးခဲ့ပါတယ္။
ပထမတုန္းကေတာ့ လိႈင္သာယာအတြက္ ေကာက္ခံခဲ့ေပမယ့္ .. ဒုကၡသည္ပိုမ်ားေနတဲ့ လပြတၱာဘက္ကို အဆက္အသြယ္လည္း ရသြားလို႕ ဦးစားေပးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္ ..။
တကယ္ေတာ့ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြက လပြတၱာကေနေရာက္လာတဲ့ ဘုန္းဘုန္းတပါးနဲ႕ ဆက္သြယ္မိျပီး အခုလို လွဴျဖစ္သြားတာပါ ..။
လပြတၱာကဘုန္းဘုန္း ဦးစီးျပီး ေကာက္ခံရရွိတာေရာ .. က်ေနာ္တို႕ အလွဴေငြ ၃ သိန္းကို ထည့္၀င္ျပီးေတာ့ေရာ .. တျခား သူငယ္ခ်င္းေတြ ထည့္၀င္တာနဲ႔ပါ .. အားလံုး ၁၀ သိန္းေက်ာ္ဖိုး လွဴျဖစ္ပါတယ္ ..။

အလွဴပစၥည္းေတြကေတာ့ ...
ဆန္အိတ္ - ၅၀ အိတ္
ေရသန္႕ - ၆၀၀ ပုလင္း (၁ လီတာပုလင္း)
ဓာတ္ဆား - ၃၀၀ ထုတ္
အျခား ျမန္မာလိမ္းေဆး .. ေသာက္ေဆးမ်ား .. ပါ၀င္ပါတယ္။

လပြတၱာမွာ လွဴခဲ့တဲ့ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေတြကေတာ့ ...
၁) ဓမၼေဇယ် ေက်ာင္းတုိက္
၂) သီရိရတနာ ေက်ာင္းတိုက္
၃) အေသာကာရာမ ေက်ာင္းတုိက္
၄) ကိုးန၀င္း ပရိပတိၱစာသင္တုိက္
၅) သရက္ေတာေက်ာင္း ပရိပတိၱစာသင္တုိက္
၆) သာသေနာဒယ ေက်ာင္းတုိက္
အင္းစိန္ရြာမ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွ ဆရာေတာ္ ဦးေဆာင္ျပီး လုိက္ပါလွဴဒါန္းေပးပါသည္။

ဒါ့အျပင္ ၾကည့္ျမင္တိုင္ တဖက္ကမ္းမွာလည္း ဆန္ ၁၀ အိတ္နဲ႕ စုမိသမွ် အ၀တ္အစား ၂ ေသတၱာစာ ေပးပို႕ လွဴဒါန္းခဲ့ပါတယ္။
သြားလွဴတဲ့ လူေတြထဲမွာ ဓာတ္ပံုရုိက္ဖုိ႕ အေျခအေန မေပးတာေၾကာင့္ .. ပါလာသမွ် ဓာတ္ပံုေလးေတြကိုပဲ ျပန္ေ၀မွ်လုိက္ပါတယ္ ..။

လပြတၱာျမိဳ႕ သရက္ေတာေက်ာင္းတိုက္။
သရက္ေတာ ေက်ာင္းတုိက္မွာ ဆန္အိတ္မ်ားခ်ရန္ ျပင္ဆင္။
အေသာကာရာမ ေက်ာင္းတုိက္တြင္ ခိုလံႈေနသူမ်ားအတြက္ ေရသန္႕ေ၀ငွ။
ရြာအတြင္းပုိင္း ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းတြင္ ခိုလံႈေနသူမ်ားထံသို႕ ပစၥည္းမ်ားကိုယ္တုိင္ကုိယ္က် ပို႕ေဆာင္။

လတ္တေလာ ေကာက္ခံရရွိေငြမ်ားကုိ ဆက္ျပီး ထိထိေရာက္ေရာက္ လွဴဒါန္းကူညီသြားပါမယ္။
အလွဴေငြ ထည့္၀င္ခ်င္သူမ်ားလည္း တဖက္တြင္ေဖာ္ျပထားေသာ အီးေမးသို႕ ေမးျမန္း လွဴဒါန္းႏုိင္ပါသည္။

... 99 ...
၁၇ ေမ ၂၀၀၈။

သင့္ လူမႈစိတ္ဓာတ္ေလး မွ်ေ၀ခဲ့ပါ။

ျမန္မာျပည္ကေတာ့ ပီပီျပင္ျပင္ၾကီးကို ဒုကၡသည္စစ္စစ္ ျဖစ္သြားပါျပီ ..။
သနားစရာ ေကာင္းလုိက္တာလုိ႕ စုပ္တသပ္သပ္ ေျပာေနရံုနဲ႕ေတာ့ ..
ဒုကၡေတြ ေလ်ာ့မသြားႏိုင္ပါဘူး ..။
အပိုေတြ မေရရြတ္ေနပဲ တကယ္လုိအပ္တာေတြကို တတပ္တအား လုပ္ေဆာင္သင့္ၾကပါတယ္ ..။
လုပ္တဲ့လူေတြလည္း လုပ္ေနၾကတယ္ .. မလုပ္ေသးတဲ့လူေတြ ပါ၀င္ကူညီၾကဖို႕ တုိက္တြန္းခ်င္ပါတယ္။
က်ေနာ္တို႕ ပုိျပီးမ်ားမ်ား လုပ္ျဖစ္ေလ .. အထဲမွာ ဒုကၡပင္လယ္ေ၀ေနတဲ့ က်ေနာ္တို႕ လူမိ်ဳးေတြ သက္သာရာ ေရာက္ေလပါ ..။

ဒီေတာ့ ... ညီအကို ေမာင္ႏွမေတြေရ ..
၀ုိင္း၀န္း ကူညီၾကရေအာင္လား ..။

က်ေနာ္ကေတာ့ ရန္ကုန္က သူငယ္ခ်င္းေတြ အကူအညီနဲ႕ ..
လိႈင္သာယာမွာ စားစရာ ေနစရာ မရွိသူေတြကို .. ထမင္းခ်က္ျပီး လြယ္လြယ္ကူကူ စားႏုိင္တဲ့ ဟင္းတမိ်ဳးေလာက္နဲ႕ ေ၀ငွလွဴတန္းႏုိင္ဖို႕ .. အလွဴခံေနပါတယ္ ..။
ဆန္ပဲ ေ၀မယ္ဆုိရင္လည္း .. ေရေတြ မီးေတြ မရွိလို႕ .. အိုးခြက္မရွိလုိ႕ .. ခ်က္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး ..။
ျပိးရင္လည္း စားစရာ ဟင္းမရွိ ျဖစ္ေနမွာပါ ..
ဒါေၾကာင့္ .. က်ေနာ္တို႕ ပိုက္ဆံေကာက္တဲ့ လူေတြက တတ္ႏိုင္သေလာက္ ၀ိုင္းထည့္ၾကျပီး .. လုပ္အားကူမယ့္ လူေတြက ရန္ကုန္မွာ အဆင္သင့္ ေစာင့္ေနၾကပါတယ္။

စိတ္၀င္စားသူေတြ က်ေနာ့္ဘေလာ့မွာ အီးေမးထားခဲ့ႏိုင္ပါတယ္ .. က်ေနာ္ စာေရးဆက္သြယ္ပါမယ္ ..။
ဖုန္းနံပါတ္ ထားခဲ့ရင္လည္း ရပါတယ္ .. အင္တာေနရွင္နယ္ ကုဒ္ေတြ .. ထည့္ေပးထားခဲ့ပါ ..။
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ..။

... 99 ...
၉ ေမလ ၂၀၀၈။

ငါေရးဆြဲတဲ့ အမွား ..။

မိုးလင္းျပီ ..
မ်က္ေစ့ေတြကုိ ဖြင့္ ..
အလင္းေတြကို ခံယူလို႕ ..
တေန႕တာကို အစျပဳဖို႕ ျပင္ဆင္ ..
ေရစည္ထဲ ေရလက္က်န္ေလး
တယုတယ ခပ္ဖြဖြ ခပ္ယူသံုး ..
ေပါက္ကြဲသံတခ်က္ ..
ငါ့ရင္ထဲ ပဲ့တင္ထပ္သြားတယ္ ..

ဆန္အိုးထဲ ..
လက္က်န္ ဆန္ လက္တဆုပ္စာ ..
ငါ့အတြက္ .. ထမင္း မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ဘူး ..
ကဲ .. သတၱ၀ါေတြအတြက္ အာဟာရျဖစ္ေစကြာ ..
အိမ္ေရွ႕ ေျမကြက္လပ္ေလး ..
ငွက္ေက်း က်ီက်ီၾကာၾကာ ျမည္အာသံေတြ ဖံုးလႊမ္းသြားတယ္ ..
ဖရုိဖရဲ အျပံဳးတခု ခုန္ဆင္းသြားခဲ့ေပ့ါ ..

အက်ီ ၤအိပ္ကပ္ထဲ ..
ႏြမ္းဖတ္ဖတ္နဲ႕ ပိုက္ဆံႏွစ္ရြက္ ..
ပ်င္းရိပ်င္းတဲြနဲ႕ ပုန္းေအာင္းေနခဲ့ ..
သူတို႕ တန္ဖိုးက ..
အေသးတကာ့ အေသးဆံုးဆုိေတာ့ ..
ငါ့ခရီးေတြကို ဘယ္ပံုဘယ္နည္းနဲ႕ဆက္ရပါ့ ..
ဦးစားေပး စနစ္နဲ႕ သြားလိုရာေတြ ေတြးျပန္ေတာ့လည္း ..
ေနရာတိုင္းက ငါ့အတြက္ မျဖစ္မေန အေရးၾကီးေနခဲ့ ..
ငါကသာ ေနရာတိုင္းအတြက္ အေရးၾကီးမေနခဲ့တာ ..
သက္ျပင္းတခ်က္ မႈတ္ထုတ္ ..
အထူးအဆန္း မဟုတ္တာ ၾကာခဲ့ပါျပီ ..
လမ္းရိုးအတိုင္း ကုန္းေၾကာင္းေပါ့ ..

ေၾသာ္ .. ဘ၀ ..
အစကတည္းက မွားေနခဲ့ ..
ဒါကုိ ငါက ၾကံ႕ၾကံ႕ခံတိုက္ ..
အမွန္ျဖစ္ဖို႕ ၾကိဳးစားေတာ့ ..
ငါ .. လူမိုက္ေပါ့ ..
ကဲ .. ေမြးကတည္းက ရလာတဲ့ အမွားေတြ ..
ငါ .. ဆက္သိမ္းမထားေတာ့ဘူး ..
လာရာလမ္းအတိုင္း ျပန္သြားေပေတာ့ ..
ဒီတခါေတာ့ .. ငါ့တဘ၀လံုးစာအတြက္ ..
အမွားၾကီးၾကီး ေရးခ်လိုက္မယ္ ..
အမွားကို အမွားနဲ႕ ျပန္တုိက္လိုက္ျပီ ..
လာေလေရာ့ ...
...
..
.

... 99 ...
၂ ေမ ၂၀၀၈။

ခြန္အားျပည့္တဲ့ အေတာင္တစံုနဲ႕အတူ ..။

က်ေနာ္ ျမန္မာႏုိင္ငံသား ..
ျမန္မာျပည္မွာ ေမြးဖြားျပီး .. ျမန္မာျပည္မွာ ၾကီးထြားခဲ့တဲ့သူ ..
ျမန္မာျပည္ရဲ႕ရင္ေငြ႕ေအာက္မွာပဲ အေတာင္အလက္ေတြ စံုလင္ခြင့္ရခဲ့သူ ..။
အင္းးး .. အေတာင္အလက္ေတြ စံုလင္ခြင့္ … ။
“စံုလင္ခြင့္” .. လို႕သာ ေျပာေနရတာ .. ကုိယ္ပံ်သန္းခ်င္ရာကို .. လြတ္လြတ္ လပ္လပ္ .. ရဲရဲရင့္ရင့္ .. ယံုယံုၾကည္ၾကည္ .. ခြန္အားအျပည့္နဲ႕ စြန္႕စားရဲ ေလာက္တဲ့ .. စံုလင္ခြင့္မိ်ဳးေတာ့ မဟုတ္ခဲ့တာ အမွန္ပါပဲ ..။
အခ်ိန္ေတြ ျပည့္ျပည့္၀၀ ေပးခဲ့ပါလ်က္နဲ႕ .. ဒီလို မလြတ္မလပ္ မယံုမၾကည္ ခြန္အားမျပည့္တဲ့ အေတာင္ အလက္ေတြ ျဖစ္လာေအာင္ .. ဘာေတြကမ်ား ဖန္တီးေျပာင္းလဲလုိက္ပါလိမ့္ ..။
တကယ္က .. အေၾကာင္းေပါင္းမ်ားစြာ ေပါင္းဆံုမွ အက်ိဳးရလာဒ္တခု ျဖစ္ေပၚေစတာ မဟုတ္လား ..။
အရင္က မသိခဲ့ မျမင္ခဲ့ပဲ .. ဒီအေၾကာင္းေပါင္းမ်ားစြာကို ျဖတ္သန္းျဖစ္ ခဲ့တယ္ ..။
တကယ့္ကုိ မသိလုိက္ မသိဖာသာပါပဲ ..။ ေသေသခ်ာခ်ာ သိတာ တခုေတာ့ ရွိတယ္ ..။
က်ေနာ္ ေဆာက္တည္ထားဖူးတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြဟာ .. အကိ်ဳးရလာဒ္ ေသးေသးေလးတခု အေနနဲ႕ေတာင္ က်ေနာ့္ဆီ ျပန္မလာခဲ့တာကိုပါပဲ ..။
က်ေနာ္ ဘယ္လို အက်ိဳးရလာဒ္မိ်ဳးေတြ ေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ့ဖူးလဲ ဆုိတာေတာ့ .. ခပ္၀ါး၀ါးေတာင္ ျဖစ္ေနေပါ့ ..။
မွတ္မိတာေလး တခုကေတာ့ .. က်ေနာ္ စိတ္၀င္စားတဲ့ ပညာရပ္တခုကို အတားအဆီး အေႏွာင္အဖဲြ႕ ကင္းကင္းနဲ႕ သင္ယူေလ့လာခြင့္ ရခ်င္ခဲ့တယ္ ..။ ေလ့လာခြင့္ရထားတဲ့ ပညာကိုလည္း “က်ေနာ္ တကယ္ အသံုးခ် ႏုိင္္ပါတယ္”လို႕ ဂုဏ္ယူရဲခ်င္တယ္ ..။ အဲဒီလုိ ထိုက္သင့္တဲ့ ကြ်မ္းက်င္္ တတ္ေျမာက္ခြင့္ ရျပီးတဲ့အခါ က်ရင္ေတာ့ .. က်ေနာ္ ေမြးဖြား လူလား ေျမာက္ခဲ့တဲ့ ေနရာမွာပဲ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ႕ အလုပ္ေတြ ဆက္ လုပ္ခ်င္တယ္ ..။
ဒါေတြက ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တဲ့ တခ်ိန္က ဆႏၵတခုပါဗ်ာ ..။
တကယ္လက္ေတြ႕ ျဖစ္ေနခဲ့ .. ျဖစ္ေနဆဲေတြကေတာ့ .. က်ေနာ့္အထင္နဲ႕ ေရာ .. အျမင္နဲ႕ပါ ကဲြလဲြေနခဲ့ပါ တယ္ ..။ ဘယ္လုိပဲ ျဖစ္ခဲ့ျဖစ္ခဲ့ေလ .. အခုက်ေနာ္က .. က်ေနာ့္ဆႏၵေတြရဲ႕ အေ၀းမွာ ရပ္တည္ေန ရတဲ့ လူတေယာက္ ..။
ဒါေပမယ့္ .. ကံၾကမၼာက မ်က္ႏွာသာေတာ့ တခ်က္ေပးလိုက္သားဗ် .. က်ေနာ့္ကို အခြင့္အေရးတခု ေပးတယ္။
က်ေနာ္ ေတာင့္တခဲ့ဖူးတဲ့ .. “ေက်ာင္းတက္ခြင့္”ေပါ့ဗ်ာ ..။ အဲဒါေလးတခုနဲ႕တင္ မျဖစ္ခဲ့သမွ်ေတြအတြက္ ေက်နပ္ေနရတယ္ ..။ ခဏတျဖဳတ္ျဖစ္ေပါ့ ..။

… … …

ေက်ာင္းသားအျဖစ္နဲ႕ က်ေနာ့္စိတ္ေတြ ေပါ့ပါးလုိ႕ .. စိတ္ကူးေတြလည္း ျပန္ရုန္းထလို႕ ..
က်ေနာ့္စိတ္အားငယ္မႈေတြ တျဖည္းျဖည္း လြင့္ေပ်ာက္လာသလိုပဲ ..။ က်ေနာ့္ေရွ႕မွာ ေရာင္စဥ္ေတြ ခင္းထားတဲ့လမ္း .. က်ေနာ္လွမ္းလာမွာကို ေစာင့္ေနပံုရတယ္ .. က်ေနာ္ ေပ်ာ္ပါတယ္ ..။
ဟူးး .. ဒါေပမယ့္ဗ်ာ ..
“မင္းတို႕တုိင္းျပည္မွာ တကၠသိုလ္မရွိလို႕ ဒီမွာလာတက္တာလား” .. လို႕ အေမးခံလိုက္ရတုိင္း .. မြန္းမြန္းၾကပ္ ၾကပ္ၾကီး ျဖစ္ျပီး .. က်ေနာ့္အေပ်ာ္ေတြ လြင့္ေပ်ာက္ကုန္ပါေလေရာ ..။
အိေျႏိၵမပ်က္ “ရွိတာေပါ့ကြ .. တကၠသိုလ္ေတြမွ အမ်ားၾကီး ..” လုိ႕ အျမဲ တံု႕ျပန္ခဲ့ေပမယ့္ .. က်ေနာ့္ အျပံဳးေတြ ကေတာ့ ပါးလ်ေနခဲ့ပါတယ္ ..။ တဆက္တည္းပဲ က်ေနာ့္အာရံုေတြက .. ေ၀းတေျမက ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးေတြဆီ ျပန္ေရာက္ရွိလို႕ ..။

… … …

အမွန္တကယ္လည္း ရွိေနတာပဲေလ .. တကၠသိုလ္ေတြမွ အမ်ားၾကီးရယ္ ..
ဒါေပမယ့္ .. “တကၠသိုလ္း”ေတြ ..
တကၠသုိလ္ထဲမွာ အရာရာဟာ ေဆြးေျမ႕ေဟာင္းႏြမ္းလုိ႕ ..။
အဓိက်တဲ့ .. စိတ္ဓာတ္ေတြ .. ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ .. ယံုၾကည္ခ်က္ေတြ ဆိုတာလည္း .. ပုပ္သိုးလို႕ဗ်ာ ..။
သင္ၾကားသူေတြလည္း ႏြမ္းလ် .. သင္ၾကားနည္းစနစ္ေတြလည္း အပ္ေၾကာင္းထပ္ ..
သင္ၾကားေရး အေထာက္အကူ ပစၥည္းေတြလည္း မွန္ဗီဒိုထဲမွာ အတိုး အေလ်ာ့မရိွ ..
အနာဂတ္ကို ေမွ်ာ္ၾကည့္ႏုိင္မယ့္ အရာမွန္သမွ် .. ရိွမေနေအာင္ ဖန္တီး ..
ျပင္းထန္တတ္တဲ့ .. စိတ္ဓာတ္ေတြကို ရိုက္ခ်ိဳး .. ထြက္ေပါက္မရွိေအာင္ ၾကံဆ ..
နာခံတတ္ေအာင္ပဲ က်င့္ေပး .. လမ္းေၾကာင္းအတုိင္း တသေ၀မတိမ္း သြားတတ္ေအာင္ ဆဲြေဆာင္ ..
ျဖဴျဖဴစင္စင္ တိုးတက္ခ်င္စိတ္ေတြကို .. အျမစ္ကေန ေျမလွန္ပစ္ ..
ျမင့္ျမတ္တဲ့ စိတ္ထားေတြကို .. ယုတ္ညံ့ေပါ့သြမ္းေအာင္ ပံုသြင္းေနတဲ့ .. ေက်ာင္းမိ်ဳးေတြေတာ့ ..
က်ေနာ္တို႕ တုိင္းျပည္မွာ အဆိပ္မႈိပြင့္ေတြလုိပဲ .. ေနရာအႏွံ႕ စနစ္တက် စုိက္ပ်ိဳးထားတယ္ ..
အခုဆို က်ေနာ္တို႕တိုင္းျပည္ရဲ႕ မိ်ဳးဆက္ေတြ အဲဒီမိႈပြင့္ေတြကို မသိလုိက္ မသိဖာသာပဲ စားသံုးမိျပန္လို႕ (အံုလိုက္က်င္းလုိက္) .. အဆိပ္ သင့္ေနၾကေပါ့ ..။
ေျဖေဆး ေဖာ္ေပးႏုိင္မယ့္ သုေတသနအဖဲြ႕ေတြ .. တကၠသိုလ္ေတြ ဆိုတာေတာ့ ေ၀လာေ၀းပါဗ်ာ ..။
ေျဖေဆးေဖာ္မိကာမွ ေျဖေဆးအတြက္ လတ္တေလာ ေသေပးေနရမယ့္ အျဖစ္မိ်ဳးေတြနဲ႕ဆုိေတာ့ ..
အဆိပ္သင့္တာကမွ ေတာ္ေနေသးတယ္လုိ႕ တြက္ေကာင္းတြက္ေန ၾကမွာေပါ့ေလ ..။

… … …

က်ေနာ္ကုိယ္တိုင္ တက္ေရာက္ ပညာသင္ၾကားခဲ့ဖူးတဲ့ “…” ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးမွာေတာ့ ..
က်ေနာ္တို႕ ဘ၀အတြက္ စီစဥ္ထားတာ ဘာဆိုဘာမွ ရွိမေနခဲ့ပါဘူး ..
က်ေနာ္တုိ႕ အေတြးအျမင္ေတြအတြက္ ေကာင္းခ်ီးေပးမယ့္လူေတြ ေစာင့္ မေနခဲ့ပါဘူး ..
က်ေနာ္တို႕ သိလုိစိတ္ေတြအတြက္ ျဖည့္ဆည္းေပးႏိုင္သူေတြ ၾကိဳဆုိ မေနခဲ့ပါဘူး ..
က်ေနာ္တို႕ တက္ၾကြမႈေတြအတြက္ မွန္မွန္ကန္ကန္ ပ့ံပိုး လမ္းျပ ေပးခ်င္သူေတြ ရွိမေနခဲ့ပါဘူး ..
က်ေနာ္တို႕ ဥာဏ္စြမ္းဥာဏ္စေတြအတြက္ လက္ေစာင္းထက္ေစခ်င္သူေတြ အသင့္ရွိမေနခဲ့ပါဘူး ..
က်ေနာ္တို႕ တီထြင္စမ္းသပ္ခ်င္စိတ္ေတြအတြက္ ေျမေတာင္ေျမာက္ ေပးမယ့္ ဥယ်ာဥ္မွဴးေတြလည္း အလုပ္ မလုပ္ႏိုင္ၾက ေတာ့ပါဘူး ..
က်ေနာ္တို႕ ေ၀ဖန္ဆန္းစစ္မႈေတြအတြက္ ေက်ေက်နပ္နပ္ နားေထာင္ေပး ႏုိင္မယ့္သူေတြ ဆက္လက္ ရပ္တည္ မေနၾကေတာ့ပါဘူး ..
တုိင္းျပည္အနာဂတ္အတြက္ အဓိကလုိအပ္တဲ့ က်ေနာ္တို႕ရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ ခြန္အားေတြအတြက္ .. ဓာတ္ၾကီး ေလးပါး မကတဲ့အရာေတြ ..
က်ေနာ္တုိ႕တိုင္းျပည္ထဲက ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးေတြထဲမွာ .. တနည္းတဖံု နဲ႕ေတာင္ ရွိမေနခဲ့ပါဘူးဗ်ာ ..။
က်ေနာ္တို႕ေက်ာင္းေတာ္ေတြထဲမွာ တကယ္ရွိေနခဲ့တာေတြက .. ျခေတြဗ် .. ျခေတြ ..။
ေက်ာင္းေတာ္ရဲ႕ ေနရာတုိင္းမွာ .. ဘယ္နားၾကည့္ၾကည့္ .. ျခေတြက အံုနဲ႕က်င္းနဲ႕ဗ်ာ .. ရုပ္ဆိုးလုိက္ပံုမ်ား..။
ဘယ္သူမွလည္း အေရးတယူလုပ္ျပီး .. ဖယ္ရွားပစ္ဖို႕ မၾကိဳးစားၾကပါဘူး ..
က်ေနာ္တို႕လူမိ်ဳးက သူတပါးပ်က္စီးရာ ပ်က္စီးေၾကာင္းကိုမွ မလုိလား ၾကတာဗ်ာ ..
ဒီလုိနဲ႕ .. ေနာက္ဆံုးေတာ့ .. ျခေတြက အိမ္ရွင္ျဖစ္ .. အိမ္ရွင္ေတြက အိမ္ျပင္ထြက္ေျပး ..
ေျပးရင္း ေျပးရင္း .. ေ၀း၍ေ၀းရာကို ေရာက္မွန္းမသိ ေရာက္လာ ..
အခု .. ကုိယ့္ကိုကုိယ္ သတိထားမိတဲ့အခ်ိန္က်ေတာ့ ..
က်ေနာ္က ..
ေက်ာင္းေတာ္ရဲ႕ အျပင္ ..
အသိုက္အျမံဳရဲ႕ အျပင္ ..
တုိင္းႏိုင္ငံရဲ႕ အျပင္ .. တကယ့္အျပင္မွာ ရပ္တည္ေရာက္ရွိေနခဲ့ေပါ့ ..။

… … …

က်ေနာ္ အခု ေလ့လာေနရတဲ့ သင္ခန္းစာေတြမွာေတာ့ .. ျခႏွိမ္နင္းနည္းေတြ မပါ၀င္ေသးပါဘူး ..
ဒါေပမယ့္ .. က်ေနာ္တုိ႕ေက်ာင္းေတာ္ေတြကို ျပန္ျပီး ရွင္သန္ လန္းဆန္းလာေစဖို႕ဆိုရင္ေတာ့ ..
ဒီျခေတြရဲ႕ က်ဴးေက်ာ္မႈကို တခန္းရပ္ေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္မွ ျဖစ္လိမ့္မယ္ ..
က်ေနာ္တို႕ ေက်ာင္းေတာ္ေတြရဲ႕ ေျမပရ၀ဏ္ေတြကုိ ျပန္သိမ္းပိုက္ႏုိင္မွ ျဖစ္လိမ့္မယ္ ..
က်ေနာ္တို႕ ေက်ာင္းေျမေတြကို ေျမဆီၾသဇာနဲ႕ ျပည့္၀ေအာင္ ျပန္ျဖည့္တင္းႏိုင္မွ ျဖစ္လိမ့္မယ္ ..
က်ေနာ္တို႕ ေက်ာင္းေတာ္ေတြရဲ႕အ၀န္းအ၀ုိင္းထဲမွာ ျခစားႏုိင္တဲ့ အေဟာင္းအႏြမ္းေတြကို သစ္လြင္ လတ္ဆတ္ျခင္းေတြနဲ႕ အစားထိုးႏုိင္မွ ျဖစ္လိမ့္မယ္ ..
ေနာက္ျပီး ..
က်ေနာ္တို႕ ေက်ာင္းဥယ်ာဥ္အတြက္ အေျမာ္အျမင္ရွိတဲ့ .. စိတ္သေဘာၾကီးက်ယ္ ျမင့္ျမတ္တဲ့ .. အရိပ္ တၾကည့္ၾကည့္ ျပဳျပင္မြမ္းမံေနတတ္တဲ့ .. ဥယ်ာဥ္မွဴးေတြနဲ႕ ျပန္ျပီး အင္အားျဖည့္ႏုိင္မွာ ျဖစ္လိမ့္မယ္ ..။
အေရးအၾကီးဆံုးကေတာ့ .. အသစ္ ရွင္သန္ခြင့္ရမယ့္ သက္ရွိေလးေတြ ..
စစ္စစ္မွန္မွန္နဲ႕ အေတာင္အလက္ေတြ စံုလင္ခြင့္ ..
တကယ့္ေလာကထဲကို တြန္႕ဆုတ္ေတြေ၀မႈ မလ်ဥ္းမရွိပဲ .. ယံုယံုၾကည္ၾကည္နဲ႕ ျဖန္႕က်က္ပံ်သန္းခြင့္ေတြ .. ရႏုိင္ဖို႕ပါ ..။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ .. က်ေနာ္တို႕ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ..
အေ၀းေရာက္ သားသမီးေတြေပါ့ဗ်ာ ..
ဒါေပမယ့္ .. က်ေနာ္တို႕ အခ်ိန္ဆိုတာ ေရာက္လာမွာ က်ိန္းေသပါတယ္ ..
အလကားထုိင္ေနရင္းေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ေနလုိ႕ မရဘူးေပါ့ဗ်ာ ..
အလုပ္တကယ္ လုပ္ေနၾကရင္ေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆိုတာ တေန႕အသက္၀င္လာမွာပဲေလ ..
ဒီေတာ့ က်ေနာ္တုိ႕ ၾကိဳးစားၾကမယ္ .. ဆက္ျပီး ေမွ်ာ္လင့္ၾကမယ္ ..။
က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ .. သန္မာ လြတ္လပ္ျပီး ..
ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးႏုိင္တဲ့ အေတာင္အစံုေတြ ပိုင္ဆုိင္လာတဲ့တေန႕ ..
က်ေနာ့္စိတ္ကူးေတြ အေကာင္အထည္ေပၚႏုိင္ေအာင္ ျပန္လာခဲ့မွာပါဗ်ာ ..
ဒီတခါ က်ေနာ့္ရဲ႕အျပန္ခရီးမွာ ..
အေၾကာင္းေပါင္းမ်ားစြာကုိ .. မသိလုိက္ မသိဖာသာ ျဖတ္သန္းတာမိ်ဳး မျဖစ္ေစရဘူး ..
အေၾကာင္းေပါင္းမ်ားစြာထဲက .. အက်ိဳးရလာဒ္ေတြကို ဆြဲထုတ္ရယူႏိုင္ဖို႕ ..
ေျပာင္းလဲျခင္းေတြ ဖန္တီးႏုိင္သူ ျဖစ္ေစရမယ္လို႕ ..
က်ေနာ့္အေတာင္ပံေတြကို ျပန္ေမြးျမဴ အားျဖည့္ေနရင္းက .. ဆႏၵျပဳလုိက္တယ္ဗ်ာ ..။

ႏုိင္းႏုိင္း။
၂၅ ဧပရယ္ ၂၀၀၈။

“က်ေနာ့္ ပိ်ဳးခင္း ..”

က်ေနာ္ အခုေရာက္ေနတာ ထိုင္းႏိုင္ငံ၊ ဘန္ေကာက္ျမိဳ႕တေနရာရဲ႕ စာသင္ခန္းတခုထဲမွာ။ ဘာလာလုပ္တာလဲဆိုေတာ့ စာလာသင္တာ ေပါ့ဗ်ာ။ ဘယ္သူေတြကိုလည္းဆိုရင္ေတာ့ ထိုင္းႏိုင္ငံ ဘန္ေကာက္ျမိဳ႕နဲ႕ ဘန္ေကာက္ျမိဳ႕ျပင္တ၀ုိက္မွာ တရားမ၀င္နည္းနဲ႕ လာေရာက္ ေနထိုင္ျပီး လုပ္ကိုင္ စားေသာက္ေနၾကရတဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြကိုပါ။ ဒီအလုပ္သမားေတြထဲမွာ ဆယ္ေက်ာ္သက္ အရြယ္ေလးေတြက ေန အသက္ေလးဆယ္ ၀န္းက်င္ပိုင္းေတြအထိ ပါတယ္ဗ်။ ငယ္ငယ္က က်ေနာ္ အလြတ္က်က္ခဲ့ဖူးတဲ့ တိုင္းရင္းသားေတြထက္ကုိ ပုိစံု တယ္ .. ကရင္ .. ကရင္နီ .. ကယမ္း .. ရခိုင္ .. ပအို၀့္ .. ပေလာင္ .. လူမိ်ဳးေတြအပါအ၀င္ တျခား တိုင္းရင္းသားေတြလည္း ရွိေနတာ ျမင္ရေတာ့ တကယ့္ကုိ စံုစံုလင္လင္နဲ႕ ေပ်ာ္စရာၾကီးပဲဗ်ာ။

ဒါေပမယ့္ .. က်ေနာ္တို႕ စာသင္ခန္းေလးကုိ ထိုင္း မူလတန္းေက်ာင္း တေက်ာင္းမွာ ခဏငွား ဖြင့္ထားရတာဆိုေတာ့ တပတ္မွာ တနဂၤေႏြ တရက္ထဲဖြင့္ႏိုင္တယ္ေပါ့ဗ်ာ။ ထိုင္း ေက်ာင္းပိတ္ရက္က စေန .. တနဂၤေႏြ ႏွစ္ရက္ဆုိေပမယ့္ .. က်ေနာ္တို႕ရဲ႕ ေက်ာင္းသား အလုပ္သမားေတြချမာ ဒီတရက္ေလးခြင့္ရျပီး ေက်ာင္းလာတက္ခြင့္ရေအာင္ အလုပ္ရွင္ေတြဆီက မနည္းခြင့္ေတာင္းရတယ္ဆိုတာ ေနာက္ပိုင္းမွ က်ေနာ္သိလာခဲ့ရတယ္။ ေက်ာငး္စီစဥ္သူေတြချမာလည္း အလုပ္သမားေတြ အႏၱရာယ္ကင္းကင္း ေက်ာင္းတက္ခြင့္ ရေအာင္ နယ္ေျမအာဏာပိုင္ေတြဆီက ေသေသခ်ာခ်ာ ခြင့္ေတာင္းျပီး ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ ေတာ္ေတာ္ေလး ၾကိဳးစားထားခဲ့ရတာပါ။ ၾကိဳးစားရက်ိဳးနပ္တယ္လို႕ ေျပာရမွာပဲ ..။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ ေက်ာင္းလာတက္တဲ့ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားေတြက အေယာက္ ၆၀၀ ေလာက္ ရွိေနတာကိုး ..။

ျမန္မာျပည္အႏွံ႕ကို မေရာက္ဘူးတဲ့ က်ေနာ္ .. ဒီေက်ာင္းမွာ စာသင္မွပဲ တိုင္းရင္းသားေပါင္းစံုနဲ႕ ရင္းႏွီး ကြ်မ္း၀င္ခြင့္ ရေတာ့တယ္ ..။ ေျပာရရင္ က်ေနာ္က ေစတနာ့၀န္ထမ္း ဆရာေလးေပါ့ဗ်ာ ..။ က်ေနာ္ ကုိယ္တုိင္ကေတာ့ ဘန္ေကာက္ျမိဳ႕ရဲ႕ တကၠသိုလ္တခုမွာ ေက်ာင္းတက္ေနဆဲပါ ..။ ကိုယ္တတ္ႏုိင္သေလာက္ေလး ကိုယ့္ႏိုင္ငံသားေတြၾကားထဲ ျပန္ကူညီေပးခ်င္စိတ္နဲ႕ ဒီေက်ာင္းကို ေရာက္လာ တာဗ် ..။ ရည္ရွည္ဘာေတြ လုပ္ေပးႏုိင္မလဲဆိုတာ စဥ္းစားရင္းနဲ႕ .. က်ေနာ့္စိတ္ေတြ တက္ၾကြေနခဲ့တာေတာ့ အမွန္ပဲ ..။ က်ေနာ့္လုိပဲ ေစတနာဆရာ၊ ဆရာမေလးေတြလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္ဗ် .. ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြတင္ မဟုတ္ဘူး .. ႏိုင္ငံျခားသားေတြလည္း ေစတနာ့၀န္ထမ္းအျဖစ္ စာလာသင္ေပးၾကတယ္ ..။ ျမင္ရၾကားရတာ မုဒိတာပြား .. ပီတိ ျဖစ္စရာေတြခ်ည္းပါပဲ ..။ ဒီလို အခက္အခဲ အက်ပ္အတည္းေတြနဲ႕ပဲ ရင္ဆုိင္ေနရတဲ့ တုိင္းျပည္ၾကီးမွာ က်ေနာ္တို႕ရဲ႕ အနာဂတ္သားေကာင္းေတြကုိ အသိဥာဏ္ နား၊ မ်က္ေစ့ ဖြင့္ေပးခြင့္ ရလို႕ေပါ့ဗ်ာ ..။

၂၀၀၆ ခုႏွစ္ ဇြန္လပထမပတ္ရဲ႕ တနဂၤေႏြတခုမွာ က်ေနာ္ရဲ႕စာသင္ရက္ေတြ စတင္ခဲ့တယ္။ ဒီေက်ာင္းေလးထဲက စာသင္ခန္းေလးမွာ ျဖဴစင္ႏြမ္းလ်ေနတဲ့ လူငယ္ေတြနဲ႕ ရင္းႏွီးခြင့္ရခဲ့တယ္ ..။ အလုပ္ႏု .. အလုပ္ ၾကမ္း ပံုစံမိ်ဳးစံုေတြထဲ က်င္လည္ေနရေပမယ့္ .. စိတ္ဓာတ္ ေတြက တကယ့္ကို အျဖဴေရာင္မွ အျဖဴေရာင္ ..။ လိုခ်င္တပ္မက္မႈ စုိးစဥ္းမရွိရံုမကဘူး .. လိုသင့္လုိထိုက္တာေတြေတာင္ လုိခ်င္ရ ေကာင္းမွန္း မသိတဲ့ ဒီအျဖဴ ေရာင္ စာရြက္ႏြမ္းႏြမ္းေလးေတြရဲ႕ ပထမဆံုး စာမ်က္ႏွာကို က်ေနာ္ ဖြင့္လွစ္ခဲ့တယ္ ..။

ပထမဆံုးေတြးမိတာက .. သူတုိ႕ေလးေတြနဲ႕ ရင္ႏွီးမႈရေအာင္ အရင္ဆံုးဖန္တီးဖို႕ပါပဲ ..။ ဒါမွလည္း သူတို႕နဲ႕ က်ေနာ့္ၾကားက တံတုိင္းတခု ျပိဳက်သြားမွာေလ .. ဒါဆိုရင္ က်ေနာ္တို႕ အျပန္အလွန္ ျဖည့္ဆည္း ေပးႏိုင္တာေတြကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ျမင္လာမွာေပါ့ ..။ ဒါနဲ႕ပဲ က်ေနာ္ သူတို႕ကို တေယာက္ခ်င္း မတ္တပ္ရပ္ျပီး ကိုယ့္နာမည္ ကိုယ္ေျပာလို႕ .. ႏႈတ္ဆက္ေစပါတယ္ ..။ အဲဒီက်မွပဲ .. တသက္လံုး ျပားျပား၀ပ္ ရုိးက်ိဳးမႈေတြ ၾကားမွာ ေခါက္ရိုးက်ိဳးေနခဲ့ရွာ .. ေခါက္ရုိးက်ိဳးေနျမဲျဖစ္တဲ့ သူတို႕ရဲ႕ စိတ္ပုိင္းဆိုင္ရာ အေနအထားကို က်ေနာ္ တစြန္းတစကို သတိျပဳလိုက္မိတယ္ ..။ ပံုမွန္အေျခအေနမိ်ဳးမွာ သတိထား မၾကည့္တတ္ခဲ့တဲ့ လက္ေလးပိုက္ျပီး ႏႈတ္ဆက္တဲ့ဟန္ ဟာ .. အခုလို တိုင္းျခားျပည္ျခား ေရာက္ေနခ်ိန္ မွာေတာ့ က်ေနာ့္ရင္ကို ထူးထူးျခားျခား လာ ထိခိုက္ေနမွန္း သိလိုက္ရတယ္ ..။ တကယ္ဆို .. က်ေနာ္က စိတ္ထိခုိက္ရံုပါ .. သူတို႕ချမာေတာ့ စိတ္ေရာကိုယ္ပါ ေထာင္းေထာင္း ေၾကေကာင္း ေၾကေနလိမ့္မယ္ ..။ က်ေနာ္ ဘာလုပ္ေပးႏုိင္မလဲဗ်ာ .. ..။

ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူ သံုးေလးေယာက္ေလာက္ (တပံုစံတည္း) လက္ပုိက္ ခါးေလးညြတ္ျပီး မ၀ံ့မရဲ႕ ဟန္ေလးနဲ႕ ႏႈတ္ဆက္ျပီးတဲ့ေနာက္ .. က်ေနာ္ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္ ..။ က်ေနာ့္နာမည္ .. က်ေနာ္ ဘယ္ကလာတယ္ .. အခု ထုိင္းႏုိင္ငံမွာ က်ေနာ္ ဘာလုပ္ေနတယ္ေပါ့ ..။ က်ေနာ္ကအတန္းေရွ႕မွာပဲ ရပ္ျပီး ႏႈတ္ဆက္တာမိ်ဳး မလုပ္ပဲနဲ႕ .. ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ ထုိင္ခံုေသးေသးေလးေတြ ၾကားထဲကို အတင္း၀င္ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပဲ ေျပာျပပါတယ္..။ တလက္စတည္း သူတို႕ဒီေက်ာင္း လာတက္တာ အက်ိဳးရွိတယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းနဲ႕ ဒီေက်ာင္းဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံထဲမွာက်န္ခဲ့တဲ့ က်ေနာ္တို႕ အားလံုး ေတြ႕ၾကံဳခံစား ခဲ့ဖူးတဲ့ ေက်ာင္းေတြနဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ျခင္းေရာ ... သင္ၾကားတဲ့နည္းစနစ္ေရာ ကြာျခားတယ္ဆိုတာကို ေျပာျပျဖစ္ တယ္ ..။ ေျပာလက္စနဲ႕ က်ေနာ့္ကုိ ဆရာအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳေပမယ့္ လက္ပုိက္ျပီး ႏႈတ္မဆက္ဖို႕ .. အသိေပး ရတယ္ ..။ အမွန္တကယ္က လက္ေလးပုိက္ျပီး ရိုက်ိဳးႏွိမ့္ခ်တတ္တဲ့ဟန္နဲ႕ မ်က္လံုးခ်င္းဆုိင္ဖို႕ တြန္႕ဆုတ္ေနတဲ့ စိတ္ကေလးဟာ က်ေနာ္တို႕ႏိုင္ငံထဲမွာ က်က္သေရရွိေကာင္း ရွိႏိုင္ေပမယ့္ .. ဒီႏုိင္ငံမွာ က်င္လည္ေနရသူေတြ အေနနဲ႕ .. က်ေနာ္ကေတာ့ သူတို႕ေတြရဲ႕ .. ကိုယ့္ကုိယ္ကုိ ယံုၾကည္တဲ့စိတ္ေတြ .. သတိၱခြန္အားနဲ႕ ရင္ဆုိင္ရဲတဲ့ စိတ္ေတြကို .. ခ်ဳပ္ေႏွာင္ႏွိမ့္ခ် ပစ္လုိက္ျခင္း နိဒါန္းပဲလုိ႕ ထင္ျမင္လာမိတယ္ ..။ က်ေနာ့္အေတြးကိုလည္း သူတို႕ကို ေ၀မွ်ခဲ့တယ္ ..။ စိတ္၀င္တစား နားေထာင္ေနတဲ့ မ်က္၀န္းေလးေတြကုိ ၾကည့္ရင္း က်ေနာ္ကုိယ္တိုင္ မူလတန္း ျပန္ေရာက္ သြားသလုိ ခံစားလိုက္ရတယ္ ..။ ဘ၀ေနာက္ခံ မလွပခဲ့လို႕ ရင္ခြင္ေႏြးေႏြးေတြနဲ႕ ေ၀းရာမွာ ေရာက္ေနေပမယ့္ သူတို႕ႏွလံုးသားေတြ .. အသိဥာဏ္ေတြက ရုိးစင္းလွပေနတုန္းကိုး ..။

တကယ္ဆို သူတို႕အရြယ္ေလးေတြက မိဘရင္ေငြ႕မွာပဲ ခုိလံႈေနရမယ့္အရြယ္ .. စုိးရိမ္ေၾကာက္ရြံ႕မႈေတြ ကင္းေ၀းျပီး ကိုယ္ပုိင္အနာဂတ္ အတြက္ လမ္းေၾကာင္းေတြ ရွာေဖြေနရမယ့္အရြယ္ .. ကိုယ္လုပ္ခ်င္တဲ့ အလုပ္ေတြကို လုပ္ခြင့္မရလြန္းလို႕ က်ိတ္မွိတ္ျမိဳခ်ရင္း .. မေတာ္ မတည့္ ဖိႏွိပ္မႈေတြကို ခံစားေနရမွာမဟုတ္တဲ့အရြယ္ .. ။ ခုေတာ့ .. ျမင္သမွ်ကုိ ေၾကာက္ရြံ႕ .. ၾကားသမွ်ကို ထိတ္လန္႕ .. လႈပ္ရွားမႈ တိုင္းမွာ အင္အားခ်ိနဲ႕စြာ ေန ေနရတဲ့အျဖစ္ .. ။ ရင္ထဲ မြန္းက်ပ္လိုက္တာဗ်ာ ..။

က်ေနာ့္အေၾကာင္းေတြ ေျပာရင္းနဲ႕ အဂၤလိပ္စာကုိ ေၾကာက္စရာဘာသာၾကီးလုိ မျမင္မိဖို႕ ေျပာရပါ တယ္။ (က်ေနာ္က သူတို႕ကို အေျခခံ အဂၤလိပ္စာ သင္ရမွာကိုး ..) အဂၤလိပ္လို မတတ္တာေလးနဲ႕ပဲ ကိုယ့္ကို ကိုယ္ သိမ္ငယ္စိတ္ပ်က္ မေနဖို႕လည္း တိုက္တြန္းရပါတယ္ ..။ အဂၤလိပ္လို မတတ္ေပမယ့္ .. ျမန္မာလို တတ္တယ္ .. ထုိင္းစကားေျပာႏုိင္တယ္ .. ေနာက္ျပီး သူတုိ႕မိခင္ဘာသာျဖစ္တဲ့ တုိင္းရင္းသား စကား တမိ်ဳးမိ်ဳးလည္း တတ္ေနၾကေသးတယ္ ..။ ဒါ့အျပင္ အဂၤလိပ္လုိလည္း အနည္းအက်ဥ္း နားလည္လုိက္ေသးတယ္ ..။ ဒါဟာ သူမ်ားေတြမွာ မရွိႏုိင္တဲ့ သူတို႕ရဲ႕ အားသာခ်က္ပဲဆုိတာ .. က်ေနာ္ ရွင္းျပတယ္ ..။ ဘ၀ရွင္သန္ ရပ္တည္ေရးအတြက္ ခ်က္ခ်င္း အသံုးခ်ႏိုင္တဲ့ ဘ၀ပညာေတြ ပိုင္ဆိုင္ထားသူေတြ ျဖစ္တယ္လုိ႕လည္း သူတို႕ လက္ရွိအလုပ္ေတြအေပၚ ဂုဏ္မငယ္ေစရေအာင္ က်ေနာ္ အားေပးခဲ့တယ္ ..။

ရွင္းျပေနရင္းက အခန္းထဲ ေ၀့၀ဲၾကည့္လိုက္ေတာ့ အားလံုး စိတ္၀င္တစား အာရံုစိုက္ေနၾကတာ ျမင္ေတာ့ က်ေနာ္ပီတိျဖစ္မိတယ္..။ က်ေနာ္ ၾကံဳဖူးတဲ့ အေပ်ာ္ေတြ အားလံုးထက္သာတဲ့ ခံစားခ်က္တမိ်ဳးပဲဗ်ာ ..။

အဲ့ဒီေနာက္ေတာ့ .. တေယာက္ခ်င္းကို သူတို႕အေၾကာင္းေတြ ျပန္ေျပာ မိတ္ဆက္ေစပါတယ္ ..။ ဒီတခါမွာ လက္မပုိက္ဖို႕နဲ႕ ကိုယ့္ အေၾကာင္းကုိ သတၱိရွိရွိ ေျပာရဲဖို႕လည္း အားေပးရပါတယ္ ..။ ၾကားခံအျဖစ္ က်ေနာ္ တခါတေလ ဟာသေလးေတြနဲ႕ ေဖာ့ပစ္ရတာေတြ လည္း ရွိတာေပါ့ ..။ ေနာက္ျပီး “ဆရာဆိုတာ .. ေက်ာင္းသားထက္ အကုန္သိတယ္ .. အကုန္တတ္တယ္” လုိ႕ .. ထင္ေနတာ မွားတယ္ လို႕ က်ေနာ္ ရွင္းျပပါတယ္ ..။ က်ေနာ္တို႕ဟာ ျဖတ္သန္းလာတဲ့ ဘ၀လမ္းေၾကာင္းေတြ မတူညီလုိ႕သာ အခြင့္အေရး ရရွိႏုိင္တာေတြ ကြာျခားၾကတာပါ ..။ ဒါေပမယ့္ .. လူတိုင္းဘ၀ကို နည္းအမိ်ဳးမိ်ဳးနဲ႕ ရင္ဆုိင္ခဲ့ရတာမို႕လို႕ အေတြ႕အၾကံဳ ပမာဏခ်င္းကေတာ့ အတူ တူပါပဲ .. ေခါင္းစဥ္ေတြသာ ကဲြျပားမယ္လို႕ .. ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ေက်ာင္းသားေတြဆိုရင္ က်ေနာ့္ထက္ ျမင့္မားတဲ့ဘ၀ ျဖတ္သန္းမႈ ေတြေတာင္ ပိုင္ဆုိင္ၾကတယ္လို႕ သူတို႕ကိုယ္ပိုင္ အေတြ႕အၾကံဳေတြနဲ႕ က်ေနာ္ ခိုင္းႏိႈင္း ရွင္းျပေပးပါတယ္ ..။ အဓိက က်ေနာ္ ေျပာျပခဲ့ တာက .. ကိုယ့္အေတြ႕အၾကံဳ အရည္အခ်င္းေတြကို အထင္ေသးျပီး .. စိတ္အားငယ္မေနဖို႕ပါ ..။ ပညာဆိုတာ အတန္းပညာေတြ ခပ္မ်ားမ်ား တတ္ေျမာက္ေအာင္ျမင္ဖို႕ ဆိုတာထက္ .. ကုိယ္မသိေသးတာ ကုိယ္မတတ္ေသးတာကို သိျမင္ တတ္ေျမာက္လိုက္ျပီး .. လက္ေတြ႕ဘ၀မွာ ျပန္အသံုးခ်ႏိုင္ဖို႕ အေရးၾကီးတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း က်ေနာ္ ခံစားမိသေလာက္ ေျပာျပျဖစ္ခဲ့တယ္။

တကယ္ေတာ့ .. ဘ၀တခုလံုးကိုက သင္ယူလို႕ မျပီးဆံုးႏုိင္တဲ့ .. ဖတ္စာအုပ္ၾကီးအျဖစ္ ခ်မွတ္ ျပဌာန္း ျပီးသားပါေလ ..။ က်ေနာ္တို႕ သတိ မမူမိၾကလို႕ပါ ..။

တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ေတာ့ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားေတြအားလံုး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ႕ ေျပာဆို ရင္ဖြင့္လာၾကတယ္ ..။ ထား၀ယ္ျမိဳ႕ဟာ ရခုိင္ျပည္နယ္မွာလို႕ ထင္ေနတဲ့ကေလးေတြ .. ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကုိ မျမင္ဘူးတဲ့ ကေလးေတြ .. ကရင္နီလူမိ်ဳးဆိုတာ မၾကားဘူး တဲ့ ကေလးေတြ .. ဒုကၡသည္ေတြ ျပည္တြင္းက ေတာအုပ္ ေတြထဲမွာ ေျပးလႊားပုန္းခိုေနရတယ္ ဆိုတာကို မယံုႏုိင္တဲ့ ကေလးေတြ .. ၁၉၈၈ လူထုလႈပ္ရွားမႈ အေၾကာင္း နဲနဲ ေလးမွ မၾကားခဲ့ဘူးတဲ့ ကေလးေတြ .. ေအအိုင္ဒီအက္စ္ေရာဂါဟာ ႏုိင္ငံျခား တုိင္းျပည္ေတြမွာပဲ ရွိေနတယ္လို႕ ထင္ေနတဲ့ ကေလးေတြ … မူလတန္းနဲ႕ ေက်ာင္းထြက္လိုက္သူေတြ ... အလယ္တန္းမွာ ေက်ာင္းေပ်ာက္ဆံုး သြားသူေတြ … အထက္တန္းနဲ႕ ေက်ာင္းျပီးလုိက္ၾကသူေတြ .. တကၠသုိလ္ဆိုတာ နန္ဘံုနတ္နန္းလို ၾကီးက်ယ္ ျမင့္ျမတ္လုိ႕ အလွမ္းမမွီႏိုင္ဘူးလို႕ ထင္ေနသူေတြ … … … ။

အတန္းထဲက ေက်ာင္းသားေတြအားလံုးရဲ႕ ေနာက္ခံဘ၀ေတြကုိ က်ေနာ္တတ္ႏုိင္သေလာက္ သာသာေလး ဖြင့္ၾကည့္ရင္းက သိလာခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းေတြပါ ..။ ထူးျခားတဲ့ တူညီခ်က္ကေတာ့ .. သူတို႕အားလံုးမွာ အနာဂတ္အတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ရွိၾကတယ္ ..။

ဘ၀အတြက္ အာမခံႏိုင္တဲ့ စစ္မွန္တဲ့ ပညာေရးမိ်ဳးကို လုိလားၾကတယ္ ..။

ေနာက္ျပီး .. .. .. အားလံုးက .. .. ..

“ျမန္မာျပည္ကို ျပန္ခ်င္တယ္” .. တဲ့ .. ။

ဒီေတာ့ .. က်ေနာ့္လက္တကမ္းက ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားေတြကုိေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္ေစခ်င္တယ္ဗ်ာ .. စိတ္ဓာတ္ေတြ ရင့္က်က္ေစခ်င္ တယ္ .. ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ မွန္ကန္ေစခ်င္တယ္ .. ဘဲြ႕လက္မွတ္ေတြ မပိုင္ဆုိင္ေပမယ့္ ေတာက္ပတဲ့ အနာဂတ္ေတြ ပိုင္ဆုိင္ႏိုင္တယ္ ဆိုတာကို နားလည္ေစခ်င္တယ္ .. အဓိကကေတာ့ သူတို႕ ကိုယ္သူတို႕ ယံုၾကည္ေစခ်င္တယ္ .. သူတို႕ေလွ်ာက္လွမ္းေနတဲ့ ဘ၀ေတြကို ယံုၾကည္ခ်က္ရွိရွိ ဆက္လွမ္းေစခ်င္တယ္ ..။ က်ေနာ့္ စာသင္ခ်ိန္ေတြကေန သူတို႕ဘ၀အတြက္ အသံုးက်မယ့္ အသိပညာတခုခု ရလိမ့္ မယ္ ဆိုျပီး .. စိတ္လႈပ္ရွားစြာနဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ေစခ်င္တယ္ ..။ က်ေနာ့္စာသင္ခန္းဟာ .. အဂၤလိပ္စာ ႏႈတ္တိုက္ ရြတ္ခိုင္းတဲ့ သာမန္ စာသင္ခန္းေလး အျဖစ္ကေန လံုး၀ေသြဖည္ေနျပီဆုိတာကို ခံစားမိလိုက္တာနဲ႕ တျပိဳက္နက္ .. ဒီလူငယ္ေတြအေပၚထားတဲ့ က်ေနာ့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြလည္း က်ယ္ျပန္႕သထက္ က်ယ္ျပန္႕လာတယ္ဆိုတာ ပထမဆံုးေန႕မွာတင္ပဲ ကုိယ့္ကိုယ္ကို ေသခ်ာသြားခဲ့တယ္။ ျမန္မာျပည္မွာသာ က်ေနာ္ စာသင္ ျဖစ္ေနေသးရင္ေတာ့ တပည့္ေတြကို အခုလုိ ခံစားခ်က္မိ်ဳးေတြ ေပးႏိုင္ပါ့မလား ဆိုတာ.. က်ေနာ့္ကို က်ေနာ္ မေသခ်ာပါဘူး ..။ က်ေနာ္ ကိုယ္တုိင္ေတာင္ မေသခ်ာျခင္းေတြ ၾကားထဲမွာ အသက္လု ရုန္းကန္ေနရတာကိုး ..။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ .. လတ္တေလာမွာေတာ့ ဆရာတေယာက္အေနနဲ႕ေရာ .. သူတို႕အတြက္ အခင္ဆံုး သူငယ္ခ်င္းတေယာက္အေနနဲ႕ပါ .. သူတို႕ရင္ဖြင့္တုိင္ပင္ရာ .. အၾကံဥာဏ္ ေတာင္းခံႏိုင္ရာ ေနရာတခုအျဖစ္ က်ေနာ္ ရပ္တည္ခ်င္ပါတယ္ ..။ အခ်ိန္ ဘယ္ေလာက္ပဲ ရရေပါ့ ဗ်ာ ..။ ျမန္မာျပည္အရပ္ရပ္ကေန စား၀တ္ေနေရး အခက္အခဲမ်ိဳးစံုေၾကာင့္ .. ဒါမွမဟုတ္ ဘ၀တက္လမ္းေၾကာင့္ .. ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ အမိ်ဳးမိ်ဳးနဲ႕ မိခင္ရင္ေငြ႕ကိုခြာ .. လံုျခံဳေဘးကင္းရာနဲ႕ ေ၀းရာမွာ .. စာသင္ခန္းေတြကို ေက်ာခိုင္းထားတဲ့ .. အနာဂတ္ တုိင္းျပည္ရဲ႕ အုတ္တခ်ပ္ .. သဲတပြင့္ေတြကို .. က်ေနာ္ႏုိင္သေရြ႕ .. တတ္စြမ္းသေရြ႕ .. ျပဳစု ပ်ိဳးေထာင္ခြင့္ ရခ်င္ပါတယ္ ..။ လွပသန္႕စင္ျပီး ေတာက္ပ လန္းစြင့္ေနမယ့္ ပ်ိဳးခင္းေလးတခုကို ဘ၀မွာ.. တခါေလာက္ေတာ့ ဖန္တီးခ်င္ ေနမိပါတယ္ ..။

ႏုိင္းႏိုင္း။
၁၄ မတ္ ၂၀၀၈။
ေသာၾကာ။

အသစ္ ..။

“ႏွစ္” အသစ္ေဟ့ ..။
..
.
စကၠန္႕ အသစ္ ..
မိနစ္ အသစ္ ..
နာရီ အသစ္ ..
ေန႕ရက္ အသစ္ .. ေတြ .. (ျမင္လား ဟုိမွာ ..)
အေတြး အသစ္ ..
အျမင္ အသစ္ ..
စိတ္ကူး အသစ္ ..
ခံစားခ်က္ အသစ္ ..
ရင္ခုန္သံ အသစ္ .. ေတြနဲ႕ .. (တိုး၀င္ ၾကည့္ၾကရေအာင္ ..)
ရည္ရြယ္ခ်က္ အသစ္ ..
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ အသစ္ ..
စိန္ေခၚမႈ အသစ္ ..
နည္းလမ္း အသစ္ ..
ရင္ဆိုင္မႈ အသစ္ .. ေတြအတြက္ .. (အဆင္သင့္ျပီလား ..)
.
..
ေအာင္ျမင္မႈ အသစ္ေတြ ..
(ငါတို႕လို ..)
လူသစ္ ..စိတ္သစ္ .. ေတြကို
ေစာင့္ၾကိဳေနတယ္ ..။
ေျခလွမ္း အသစ္ေတြ .. (စ လုိက္ရေအာင္ ..)
အေရာင္ အသစ္ေတြ .. တလက္လက္နဲ႕ ..
လက္တကမ္းက ..
ေရႊေရာင္ .. အနာဂတ္ အသစ္ဆီကို ..။

... 99 ...
၁၇ ဧပရယ္ ၂၀၀၈။
(ႏွစ္ဆန္း ၁ ရက္ေန႕)

သၾကၤန္ေလနဲ႕ အတူ ..။

မနက္ခင္း ေနျခည္ေလး ျဖာခင္းေနေပါ့ ..
မင္းကေတာ့ ေရာက္မလာခဲ့ပါဘူး ..

ၾကည္လင္သာယာတဲ့ ေန႕ခင္းေလးပါ ..
အရာရာ ျငိမ္သက္လွပလုိ႕ ..
မင္းမလာခဲ့တာက လဲြရင္ေပါ့ ..

ခ်ဳပ္ညရီတေရာကို ေရာက္လာျပန္ျပီ ..
ျမင္ျမင္သမွ် .. လြမ္းဆြတ္ျခင္း ရနံ႕ေတြ ျဖန္းပက္ထားလို႕ ..
တမ္းတမ္းတတနဲ႕ မင္းကုိ ေမွ်ာ္ေဆြးမိျပန္ေပါ့ ..

ၾကယ္တာရာေတြ အစံုအလင္နဲ႕ ..
ဒီလုိ ညခင္းမိ်ဳးဆိုရင္လည္း ..
မွိတ္တုတ္ မွိတ္တုတ္ အလင္းလႈပ္လႈပ္ေတြေအာက္မွာ ..
ဆို႕ဆို႕နင့္နင့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ၾကီးကို အသက္သြင္းမိျပန္ေရာ ..
ျဗဳန္းကနဲဆို .. မင္း .. ျပန္မ်ားေရာက္လာမလားလို႕ေလ ..

ဘာလိုလုိနဲ႕ သၾကၤန္ဆိုတာေတာင္
တေက်ာ့ ျပန္ေရာက္လာေပါ့ ..
ျပန္မေက်ာ့ႏုိင္သူက ..
ငါ့ရင္တြင္း အမေတေလး .. မင္း ..

အိမ္အျပင္မွာ ..
သၾကၤန္မိုးေတြလည္း .. ရြာေနျပန္ျပီ ..
ငါ့ရင္ထဲလည္း စုိစုိရႊဲလုိ႕ေပါ့ ..
မင္းအတြက္ သြန္းျဖိဳးလုိက္တဲ့ ..
အလြမ္းမိုးေတြေၾကာင့္ေလ ..

ႏွစ္မကူးေသးဘူး ..
ဒီအခ်ိန္ တန္ခူးေလးမွာ ..
အလွထူးေနတဲ့ .. ပိေတာက္ဦးေတြ ..
ငါ့ရင္ရဲ႕ အငံုအဖူး .. မင္းအတြက္
ရည္စူးထားလုိ႕ပါ ..

ေဟာ ..
ေရေလာင္းသူေတြလည္း ေလာင္းေနၾကျပီ ..
မုန္႕ေ၀သူေတြလည္း ေ၀ကုန္ၾကျပီ ..
အားလံုးမ်က္ႏွာေပၚမွာ ..
ပိေတာက္နဲ႕ အျပိဳင္ ..
ဧပရယ္ေနမင္းကို အန္တုမယ့္ ..
အရယ္ေတြ .. အျပံဳးေတြ ..
ပြင့္လို႕ .. လန္းလုိ႕ ..

လူတကာေတြ .. ေပ်ာ္ရႊင္ေနေရာေပါ့ ..
ငါလည္း .. ေပ်ာ္ရႊင္ပါရေစ .. မင္းရယ္ ..
ဒီတခါ .. သၾကၤန္ေလ အႏြဲ႕မွာ ..
ငါ့ဆီ .. ျပန္လွည့္လာခဲ့ပါကြယ္ ..။

... 99 ...
၁၂ ဧပရယ္ ၂၀၀၈။

ခက္တဲ့ မင္း ..။

မင္း ..
ငါ့ကို အေႏွာင့္အယွက္ ေပးလြန္းေနျပီ ..။

မင္းေၾကာင့္ ..
ငါ .. အိပ္ေရးေတြ ပ်က္ ..
မင္းေၾကာင့္ ..
ငါ .. အစားအေသာက္ေတြ ပ်က္ ..
မင္းေၾကာင့္ ..
ငါ .. တေန႕တာ လႈပ္ရွားမႈေတြ ပ်က္ ..
မင္းေၾကာင့္ ..
ငါ .. လူမႈေရးေတြ ပ်က္ ..
မင္းေၾကာင့္ ..
ငါ .. ပတ္၀န္းက်င္ အလွအပေတြ မငဲ့ကြက္ ..
မင္းေၾကာင့္ ..
ငါ .. အေပါင္းအသင္း အသိုင္းအ၀ုိင္းထဲက ထြက္ ..
မင္းေၾကာင့္ ..
ငါ .. စာေမးပဲြမွာ ခက္ ..

မင္းေၾကာင့္ ..
ငါ့ ေန႕ေတြ .. ညေတြလည္း ပ်က္ ..
မင္းေၾကာင့္ ..
ငါ့ ႏွလံုးသားေတြ .. ေအးစက္ ..
မင္းေၾကာင့္ ..
ငါ့ အသက္ရႈသံေတြ .. မသြက္လက္ ..
မင္းေၾကာင့္ ..
ငါ့ ဦးေႏွာက္ေတြ .. ေပါက္ထြက္ ..

မင္းေၾကာင့္ ..

မင္းေၾကာင့္ ..

မင္းေၾကာင့္ ..
..
.
“မင္း” ဆုိတဲ့ .. အင္တာနက္ၾကီးေရ ..
ငါ့ ေခါင္းထဲက ထုတ္ပစ္ရလိမ့္မယ္ ..
ခဏတျဖဳတ္ ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ကြာ ..
..

.

မင္း ..
ငါ့ကုိ အေႏွာင့္အယွက္ ေပးလြန္းေနလုိ႕ပါ ..။

... 99 ...
၇ ဧပရယ္ ၂၀၀၈။
[စာေမးပြဲအတြက္ စာက်က္ေနတုန္းေလး ၾကိဳးစားထားတာ ..။]

အရင္လို ျမိဳ႕ေလး ..။

က်ေနာ့္ျမိဳ႕ေလး ..
ရုပ္ႂကြင္းေတြ တပံုတပင္နဲ႕ ..
ေအးခဲရပ္တန္႕ေနခဲ့ေပါ့ ..
တခါေသာ .. ရာဇ၀င္ထဲမွာေလ ..။

က်ေနာ့္ျမိဳ႕ေလးမွာ ..
ပကတိ ရုိးသားမႈေတြ က်န္ရစ္တယ္ ..
ျဖဴစင္စြာ ကြ်မ္း၀င္တတ္ျခင္းေတြ ေနရစ္တယ္ ..
သန္႕စင္တဲ့ ေပးဆပ္ျခင္းေတြ ေႂကြရစ္တယ္ ..
ယံုၾကည္ျခင္းေတြ ခန္းေျခာက္ႏွင့္တယ္ ..
ခိုင္ျမဲတဲ့ကတိသစၥာေတြ က်ိဳးပဲ့ခ်န္ရစ္တယ္ ..
အျမဲလန္းဆန္းေနတတ္တဲ့ .. ေမတၱာတရားေတြေတာင္
ေက်ာက္ ျဖစ္ကုန္ၾကတယ္ ..
တခါက .. ရာဇ၀င္တပုဒ္လုိေလ ..။

အခု .. က်ေနာ့္ျမိဳ႕ေလးက ..
ဟန္ေဆာင္ျခင္း ၀တ္ရံုနက္ၾကီးနဲ႕ ..
အသစ္အဆန္းေတြေနာက္ ေကာက္ေကာက္ပါရင္း ..
ညစ္ထပ္ထပ္ အျပံဳးတုေတြ ဖလွယ္ေနၾကတယ္ ..
သားေကာင္ ျဖစ္ေနမွန္းမသိတဲ့ မုဆိုးေတြနဲ႕ ..
မုဆိုး ျဖစ္ေနမွန္းမသိတဲ့ တရားေဟာဆရာေတြက ..
အခ်င္းခ်င္း ပ်က္လုိပ်က္စီးျခင္းကို ဦးတည္လို႕ ..
ဆူေလာင္ ေမွာင္ပြက္ေနေအာင္ တန္ဆာဆင္ၾကတယ္ ..။

လတ္တေလာ .. က်ေနာ့္ .. ျမိဳ႕ေလးထဲမေတာ့ ..
က်ီးကန္းေတြ အခ်ိန္တိုင္း ေတာင္းေမွာက္ေနျပီး ..
ႏွိပ္ကြပ္ျခင္းေတြဟာ ပံုမွန္လိုပဲ လည္ပတ္လို႕ ..
စြန္႕လႊတ္သူေတြရဲ႕သတၱိကုိ ဟာသလုပ္ေနၾကေပါ့ ..
တနပ္ပဲစားရ စားရ .. နပ္တ၀က္ပဲ စားရ စားရ ..
ဘ၀တပုဒ္ကုိ ဖတ္ရတာ ..
အစားတလုပ္ေလာက္ အရသာမေတြ႕ေလေတာ့ ..
ျမိဳ႕ေလးဟာ .. စားခြက္လုကြင္းသာသာ ..
ငါ့အတြက္ .. ငါသာဆိုတဲ့ ..
ရယူလုိျခင္းေတြနဲ႕ ဟုန္းဟုန္းထလုိ႕ေပါ့ ..။

တေယာက္အပူကို တေယာက္က အျမတ္ယူလို႕ ..
တဦးမ်က္ရည္က ေနာက္တဦးအတြက္ အပန္းေျဖစရာျဖစ္လို႕ ..
တကယ္အလုပ္လုပ္သူေတြ ေခ်ာက္ထဲ တြန္းခ်ခံေနရလို႕ ..
ေရလုိက္ငါးလုိက္ေတြေတာ့ တမြန္းတည့္ေနၾကလုိ႕ ..
က်ေနာ့္ .. ျမိဳ႕ေလးမွာဗ်ာ ..
ေလာင္ျမိဳက္ေနလိုက္ပံုမ်ား ..။

ေအးခ်မ္း ဆိတ္ျငိမ္လြန္းလို႕ ..
လူသူ မေရာက္မေပါက္တာ ၾကာျပီျဖစ္တဲ့ ..
“ျဗဟၼစုိရ္” ဆိုတဲ့ လမ္းေလးကေတာ့ ..
ျခံဳႏြယ္ပိတ္ေပါင္းေတြ ၾကားကေန ..
ခပ္ေငးေငး ေမွ်ာ္ၾကည့္ေနရွာရဲ႕ ..
ေအးခဲေနခဲ့တဲ့ .. က်ေနာ့္ျမိဳ႕ေလး ..
ဟုိး .. အရင္လုိ ..
ျပန္လည္ အသက္၀င္လာမယ့္ေန႕ကုိေလ ..။

... 99 ...
၂ ဧပရယ္ ၂၀၀၈။