Monday, July 23, 2007

ႏုိင္သေလာက္ေလး..။

ဒီေန႕ကားေပၚမွာ ၾကံဳခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ ေသးေသးေလးကေန
ရွည္ရွည္လ်ားလ်ား အေတြးေတြ ၀င္လာခဲ့တယ္..။
ကားေပၚမွာ ထိုင္ေနသူက ေနရာေပးသင့္တဲ့ လူအတြက္
ေနရာဖယ္ေပးလိုက္တာ .. တကယ္ေတာ့ အဆန္းမဟုတ္ပါဘူး ..။
ဒါေပမယ့္ တဦးကို တဦး ညွာတာေထာက္ထားတဲ့ စိတ္ေတြ
ခမ္းေျခာက္လာေနတဲ့ ဒီေခတ္ၾကီးမွာ ..
ဒီလို ခဏတာ လမ္းခရီးေပၚက ေနရာေလးကိုေတာင္
ေပးသင့္တဲ့လူက ကုိယ့္မ်က္စိေရွ႕မွာ ေရာက္ေနပါလွ်က္ ..
မုဒိတာ အျပည့္နဲ႕ ခြင့္ျပဳေပးလိုက္ဖို႕ဆုိတာ ..
အေတာ္ကို ခက္ခဲေနတဲ့ အလုပ္တခုလို ျဖစ္ေနပါျပီ ..။
ခဏတာ သက္ေတာင့္သက္သာ ရွိမႈေလးကလည္း
သူ႕အတိုင္းအတာနဲ႕ သူေတာ့ ..
အတၱကို ေခြ်းသိပ္ေစတာကိုး ..။
ဒါဆို ..
တကယ့္ကို ဘ၀တခုလံုးနဲ႕ ယွဥ္ျပီး ၾကည့္ရမယ့္ ..
သက္ေတာင့္ သက္သာရွိမႈၾကီးေတြအတြက္ဆိုရင္ ..
အတၱေတြ .. အတၱေတြ ..
ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေတာက္ေလာင္ေနလိုက္မလဲ ..။
...
ေနရာဆိုတာေလးကိုပဲ စိတ္ထဲမွာ စဥး္စားမိရင္း ..
အေဖေျပာဖူးခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြထဲက ..
ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႕ ေနရာေပးတတ္မႈအေၾကာင္းကို သြားျပီးသတိရမိပါတယ္..။
အဲဒီအေၾကာင္းအရာေလးဟာ ျမိဳ႕စားၾကီးေရးထားတဲ့ ..
ေခါင္းေဆာင္မႈနဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ အေၾကာင္းအရာထဲက ..
“အရည္အခ်င္းရွိသူကို .. အရည္အခ်င္းရွိသလို ေနရာေပးတတ္ဖို႕” ဆိုတာေလးနဲ႕
တူေနတာေလးကို သတိျပဳမိလိုက္လို႕ ..
တိုတိုေလး ဆိုေပမယ့္.. ေ၀မွ်ခ်င္မိပါတယ္..။
...
ဗုိလ္ခ်ဳပ္တို႕ ေက်ာင္းသားဘ၀က ..
မိမိတို႕ရဲ႕ အသက္ကို မငဲ့ကြက္ပဲ လြတ္လပ္ေရးအတြက္
ၾကိဳးပမ္းေနၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြရွိသလို ..
သူတို႕ လႈပ္ရွားမႈမွန္သမွ်ကို အျမဲေထာက္လွမ္းျပီး ..
ေက်ာင္းအုပ္ခ်ဳပ္သူေတြနဲ႕ အာဏာပိုင္ေတြကို ..
သတင္းေပးေနတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြလည္း ရွိသတဲ့ ..။
(ဒါကေတာ့ ေခတ္တုိင္းမွာပါပဲ..)

ဒီအထဲမွာ ..
ဦးေဖခင္ဆိုသူက ဗုိလ္ခ်ဳပ္တုိ႕အုပ္စုနဲ႕
ဆန္႕က်င္ဘက္မွာ ရပ္တည္တဲ့ အေရးပိုင္ၾကီးတဦးရဲ႕ သားပါ..။
ဗုိလ္ခ်ဳပ္တို႕လုပ္သမွ်ကို သူက မ်က္စိေဒါက္ေထာက္ၾကည့္ျပီး ..
ေက်ာင္းအုပ္ကို ျပန္သတင္းေပးေနသူေပါ့ ..။
ဒီလုိ သတင္းေပးေနတာကိုမွ အားမရေသးပဲ ..
တေန႕မွာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္တို႕ကို လူမိုက္ေတြငွားျပီး ရုိက္ခုိင္းတဲ့ အထိေတာင္
ရမ္းကားခဲ့ပါတယ္တဲ့ ..။
ဒီကတည္း သူတို႕ အုပ္စု ၂ စုဟာ .. လူငယ္ေတြ သဘာ၀အတုိင္း
ေက်ာင္းေတာ္က ရန္စေတြ ျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္..။
...
ဒီလုိနဲ႕ ကာလေတြ ေျပာင္း .. .. ..
ဗုိလ္ခ်ဳပ္ကလည္း လြတ္လပ္ေရးအတြက္ အစြမ္းကုန္ ၾကိဳးပမ္းေနခ်ိန္ ..
ဦးေဖခင္ကလည္း ေတာင္တန္းေဒသ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးရံုးမွာ
ေပါက္ေရာက္တဲ့ တာ၀န္ခံအျဖစ္ ထမ္းေဆာင္ေနခ်ိန္ ..
ေတာင္တန္းေဒသဆုိင္ရာ ေစာ္ဘြားေတြရဲ႕ အိမ္ေတြ .. သံတမန္ေတြရဲ႕ အိမ္ေတြကုိ
တံခါးမရွိ ဓားမရွိဆိုသလို ၀င္ထြက္ေနႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ..
ဦးေဖခင္ရဲ႕ ဆက္ဆံေရးက ေျပျပစ္ အဆင္က်ခဲ့တယ္..။
...
ဒီလိုနဲ႕ ..
ပင္လံုစာခ်ဳပ္အေရး ..
တုိင္းရင္းသားအားလံုး တေပါင္းတစည္းတည္း ရွိေအာင္ စည္းရံုးႏုိင္ဖို႕ ..
ကူျပီး တာ၀န္ထမ္းႏုိင္မယ့္သူ လိုလာပါတယ္ ..
ဒီေတာ့ .. ဗိုလ္ခ်ဳပ္က
ဖဆပလအဖဲြ႕အစည္းအေ၀းမွာ ..
ဦးေဖခင္ရဲ႕ အမည္ကို တင္သြင္းခဲ့ပါတယ္ ..။

ဦးေက်ာ္ျငိမ္း အပါအ၀င္ အျခား လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြက ..
“ခင္ဗ်ားကို ေက်ာင္းတုန္းက .. ဒီလူ ဘယ္လို လုပ္ခဲ့လည္းဆိုတာ သိေနလ်က္နဲ႕..
ဒီလိုလူမိ်ဳးကုိ ဘယ္လို ယံုလို႕ရမွာလဲ ..” ဆိုျပီး
သံုးခါတိတိ ပယ္ခ်ခဲ့ၾကတယ္ ..။
ဒါေပမယ့္ ..
ဗုိလ္ခ်ဳပ္ရဲ႕ ေခါင္းမာမႈကို ဆက္မယွဥ္ႏုိင္ေတာ့တဲ့ အဆံုး ...
သေဘာတူ ခြင့္ျပဳလိုက္ၾကရတယ္ ..။
အဲဒီေနာက္ ..ဗုိလ္ခ်ဳပ္က ဦးေဖခင္ကို ကိုယ္တုိင္ေတြ႕ျပီး ..
ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးအတြက္ ပါ၀င္ေပးဖုိ႕ အကူအညီေတာင္းခဲ့တယ္ ..။
.. ဦးေဖခင္ဟာ မ်က္ရည္ေတြက်တဲ့ အထိေတာင္
၀မ္းသာပီတိ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္တဲ့ ..
“က်ဳပ္လညး္ ဗမာပါပဲဗ်ာ ..
ဗမာ့အေရးအတြက္ ပါ၀င္ခြင့္ ရခ်င္ေနခဲ့တာပါ ..

ခင္ဗ်ားတုိ႕က တေလွ်ာက္လံုး ..
က်ဳပ္ကို ပစ္ပယ္ထားလို႕ အခြင့္မသာခဲ့တာပါ ..” လုိ႕

ေျပာရင္း ဗုိလ္ခ်ဳပ္ကမ္းတဲ့လက္ကို ၀မ္းပန္းတသာနဲ႕ လက္ခံခဲ့ပါတယ္.. ။
(ဗုိလ္ခ်ဳပ္အကို ဦးေအာင္သန္း ေျပာျပခ်က္)
ဒီလိုနဲ႕ ပင္လံုညီလာခံ ..
အဲဒီကမွ ပင္လံုစာခ်ဳပ္ .. ဆိုျပီး
ဗုိလ္ခ်ဳပ္ရဲ႕ ရုိးသားမႈ..
ၾကိဳးစားမႈ .. မယိမ္းယုိင္တဲ့ စိတ္ဓာတ္ခုိင္မာမႈေတြနဲ႕ ..
အရည္အခ်င္းရွိတဲ့ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြရဲ႕ ပံ့ပုိးမႈေတြ ေပါင္းစပ္ရင္း
ရလာဒ္ေကာင္းေတြအျဖစ္ ေျပာင္းလဲသြားခဲ့ပါတယ္ .. ။
...
ဒါေလးကို ၾကည့္ရင္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ဆီမွာ ..
ေခါင္းေဆာင္ခ်င္စိတ္ သက္သက္ပဲ မဟုတ္တဲ့ ..
ေတာ္သူကို ေတာ္သလို .. သင့္ျမတ္တဲ့ တာ၀န္ခြဲေပးႏုိင္မႈမိ်ဳး ရွိေနတာကို
ေတြ႕လိုက္ရပါတယ္..။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ျမင္ေနခ်ိန္ဟာ .. ငယ္ရြယ္ေသးတာမို႕
မာန္မာန ေထာင္လႊားမယ္ဆိုရင္လည္း ဘယ္သူမွ တတ္ႏုိင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး..။
ေနာက္ျပီး .. လူဆိုတာမိ်ဳးကလည္း
ကိုယ့္အေပၚ ဘာအျပစ္မွ က်ဴးလြန္မထားသူေတြကိုေတာင္ ..
အရည္အခ်င္းရွိေနပါလ်က္ အခြင့္အေရးေပးဆိုတာ ..
အေတာ့ကုိ ခက္ခဲတတ္ၾကပါတယ္ .. ။
ဒီေတာ့ .. ဗိုလ္ခ်ဳပ္လိုမိ်ဳး ကိုယ့္အေပၚမွာ ရန္သူတေယာက္လို ျပဳမူခဲ့ဖူးတ့ဲသူကို
အခြင့္အေရး ေပးဖို႕ဆိုတာ ..
သာမန္လူေတြ အေနနဲ႕ စဥ္းေတာင္ မစဥ္းစားဖူးၾကတဲ့ အျဖစ္ပါ ..။
သေဘာထားၾကီးတယ္ဆုိတာ အေျပာလြယ္သေလာက္ ..
အလုပ္ခက္တာကိုး .. ။
...
လူတေယာက္ရဲ႕ အရည္အေသြးကို ျမင္ႏုိင္ဖို႕..
သိျမင္ေနတဲ့ အရည္အေသြးကိုလည္း အတၱကင္းကင္း လက္ခံႏုိင္ဖို႕ ..
လက္ခံထားတဲ့ အရည္အခ်င္းေလးကို မပိတ္ပင္လုိက္ဖို႕ ..
အဲဒီအရည္အခ်င္းနဲ႕ ထိုက္တန္မွန္ကန္တဲ့ ေနရာကို စီစဥ္ေပးႏုိင္ဖို႕ ..
စီစဥ္ေပးထားတဲ့ေနရာနဲ႕ ကိုက္ညီတဲ့ လုပ္ပိုင္ခြင့္ေတြကို ယံုယံုၾကည္ၾကည္နဲ႕ ေပးအပ္ႏုိင္ဖို႕ ..
လုိအပ္ရင္ ကိုယ္ေပးအပ္ထားသူရဲ႕ ေနာက္ကေနလိုက္ပါႏုိင္ဖို႕ ..
ေသေသခ်ာခ်ာ ေတြးၾကည့္ေတာ့ ..
လူတေယာက္ကို ေနရာတခု ..
အခြင့္အေရးတခု ေပးလိုက္ႏုိင္တယ္ဆိုတာ ..

ေတာ္ရံုသတၱိနဲ႕ လက္ခံေပးျခင္းမိ်ဳးမဟုတ္ဘူးဆိုတာ ..
တစတစ ျမင္လာမိတယ္။
...
ဒါဆို ..
က်ေနာ္တုိ႕အလွည့္က်ရင္ေရာ ..
ကိုယ္တတ္ႏုိင္တာေတြ ထမ္းရြက္ေနရင္း..
အခြင့္အေရးေပးရမယ့္ သူေတြ ရွိလာခဲ့ရင္ ..
ဗိုလ္ခ်ဳပ္လို စိတ္ဓာတ္မိ်ဳး ရွိႏုိင္ .. ထားႏုိင္ပါ့မလား ..။
လူပဲေလ..
ရိုးရိုးသားသား ၀န္ခံရရင္ ..
အလကားေနရင္းေတာ့ သူမ်ားေတြအတြက္ပဲ ေကာင္းတာေတြ ဘယ္လုပ္ေပးခ်င္ေနပါ့မလဲ ..
ဒါက လူမွန္ရင္ ရွိတတ္တာ ေျပာတာပါ ..
ဒီစိတ္ကို ျပန္ျပီး ခြ်န္းအုပ္ႏုိင္ဖို႕ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး လိုအပ္ပါတယ္။
အရိုင္းစိတ္ေတြကို အယဥ္စိတ္ အသိစိတ္ေလးနဲ႕ ထိန္းခ်ဳပ္ျပီး ..
မိမိတို႕ရဲ႕အတၱေတြကို တြန္းလွန္ရင္း ..
ျဖစ္သင့္တာေတြကို ကိုယ္ႏုိင္သေလာက္ေလးပဲ ..
တဦးခ်င္းစီ ၾကိဳးစားၾကည့္ၾကမယ္ဆိုရင္ ..
က်ေနာ္တို႕ ေတာင့္တေနတဲ့ အနာဂတ္တခုဆီ ..
ခပ္ျမန္ျမန္ေလးမ်ား အေရာက္သြားႏုိင္မလားလို႕ပါ .. ။

Friday, July 20, 2007

ညီမေလး ... ။

“ညီမေလးကို သူက လက္ထပ္ခြင့္ ေတာင္းေနျပီ .. ကုိၾကီး ..”
ဖုန္းထဲကတဆင့္ နားထဲကို ပူပူေႏြးေႏြး စီး၀င္လာတဲ့ .. ညီမအငယ္ဆံုးရဲ႕ စကားသံ ခိ်ဳျမျမေလး..။
ေခါင္းနားပန္းေတြ ထူပူျပီး ... ေသြးလွည့္ပတ္ျခင္းေတြ ခဏတာ ရပ္တန္႕သြားခဲ့တယ္ ...။
“ကုိၾကီး .. ၾကားရဲ႕လား.. ”
“အင္း... ၾကားပါတယ္ကြ .. ညီမေလးရ.. ေမေမတုိ႕ကေရာ ဘာေျပာလဲ..”
အေလာတၾကီး စစ္ကူေတာင္းသလုိ အေမးမိ်ဳးနဲ႕..
“ေမေမတို႕ကလည္း သေဘာတူပါတယ္ ... သူက ညီမေလးအတြက္ အေဖာ္ေကာင္းပါတဲ့..။”
ဟူး .... .... .... .... ..... ..... ..... ..... ။
အလုအယက္တက္လာတဲ့ ရင္ထဲက ေလပူေတြကို ခပ္ျမန္ျမန္ပဲ မႈတ္ထုတ္လို႕ ...
“ေအးပါ... ညည္း အဆင္ေျပတယ္ဆို ကိုၾကီးက ၀မ္းသာျပီးသားပါ..
လုိအပ္တာကို ေနာက္မွ ထပ္ေျပာေပါ့...”

ဖုန္းခ်အျပီး မ်က္စိခဏအမွိတ္မွာ ...
ညီမေလး ...
က်ေနာ့္ မ်က္စိထဲမွာ ဂါ၀န္ဖားဖား .. ပါးေဖာင္းေဖာင္းနဲ႕...
ဆံပင္ေျဖာင့္ေျဖာင့္ေလးေတြကို ႏွစ္ဖက္ခြဲစည္းထားတဲ့ ...
ခ်စ္စရာ ကေလးေလး...။
အခိ်န္ယႏၲားတခု ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ပဲ ျဖတ္သန္းသြားခဲ့တာကိုး ...။
... ... ...
ေမာင္ႏွမ သံုးေယာက္မွာ .. အၾကီးဆံုးက က်ေနာ္..
က်ေနာ့္ေအာက္မွာ ညီမငယ္ေလး ႏွစ္ေယာက္ ...
တေယာက္နဲ႕တေယာက္ ႏွစ္ေတြ သိပ္မကြာေပမယ့္ .. အၾကီးဆံုးဆိုတဲ့ အသိနဲ႕ က်ေနာ္က ..
သူတို႕ထက္ အသက္ေတြ အမ်ားၾကီး ၾကီးေနသေယာင္နဲ႕..
ငယ္ငယ္ကတည္းက အကိုၾကီး အဖအရာဆိုျပီး

သူတို႕တာ၀န္ေတြကို ေက်ေက်နပ္နပ္ ယူခဲ့မိတယ္...။
က်ေနာ့္ ပါးစပ္က သူတို႕အတြက္ “ကေလး..” ဆိုတဲ့ အသံုးက သူမ်ားေတြ အျမင္ကပ္ယူရတဲ့အထိ..။

ေက်ာင္းစတက္ေတာ့ က်ေနာ္က သူတို႕ရဲ႕ အထမ္းသမား ...
လြယ္အိတ္ကအစ ထမင္းဗူးေတြအဆံုး ..
မညီးမညဴ သယ္ေပးခဲ့ရတာ ..
က်ေနာ့္ အေမာေတြကို ေျပေပ်ာက္ေစတာက သူတို႕အရယ္အျပံဳးေတြပဲ...
အရြယ္ေရာက္လာေတာ့ ..
မိန္းကေလးေတြမို႕လုိ႕ အားငယ္စိတ္ေတြ ေၾကာက္ရြံ႕စိတ္ေတြနဲ႕
ဟိုေနရာ မသြားရဲ .. ဒီေနရာ မသြားရဲ မျဖစ္ရေအာင္ ..
လူမ်ားေပ့ဆိုတဲ့ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေတြကိုမွ ေရြးေခၚသြားျပီး ..
လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ယဥ္ေက်းမႈကို သြပ္သြင္းေပးခဲ့တယ္ ...
ဒီလိုနဲ႕ ... “လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ သီခ်င္း နားေထာင္ရတာ ..

အိမ္မွာထက္ ပိုအရသာရွိတယ္” လို႕ ..
ေျပာတတ္ေနတဲ့ ညီမေတြကို ၾကည့္ျပီး ဂုဏ္ေတြယူလို႕...
ေမေမဆူတဲ့အခါ ညီမေလးေတြ စိတ္မညစ္ရေအာင္ ..
ဂစ္တာတီးျပီး .. သီခ်င္းေတြ ေအာ္ဆိုခိုင္းရင္း ..
အဆိုေကာင္းတဲ့ ညီမေတြအတြက္ လက္မ တေထာင္ေထာင္နဲ႕ေပါ့...
ေနာက္ျပီး .. ရည္းစားထားဖို႕ လူၾကီးေတြမသိေအာင္

ကို္ယ္ကိုတုိင္ပဲ တိုက္တြန္းခဲ့တာ..
ညီမေလးေတြကို လူၾကီးေတြရဲ႕ ေရွးေဟာင္းပံုစံခြက္ထဲမွာ မေနေစပဲ
ကိုယ္ပုိင္ ဆင္ျခင္ထိန္းသိမ္းႏိုင္တဲ့ အရည္အခ်င္းေတြ ရွိေအာင္ ...
ကိုယ့္အေတြးနဲ႕ကိုယ္ ဆံုးမသြန္သင္ခဲ့ေသးတယ္ ...
အိမ္ကလူၾကီးေတြ အျမင္မွာေတာ့ ကိုယ္ေျပာတာေတြ အားလံုး တခုမွ ဟုတ္တာမပါ ..
..မိန္းကေလးဆိုတာ ..
အိမ္အျပင္မထြက္ပဲ အိမ္ထဲက အလုပ္ေတြအားလံုး သိမ္းကံ်ဳးလုပ္ေနရမယ္ဆိုတဲ့
အဘြားတို႕ေခတ္က အယူအဆေတြကို ..
ညီမေလးေတြအတြက္ က်ေနာ္က ဆန္႕က်င္ေပးခဲ့သူ...
မိန္းကေလးေတြတတ္ရမယ့္ အိမ္တြင္းမႈအလုပ္ေတြအစား
စာေတြမ်ားမ်ား ဖတ္ေစခဲ့တယ္ ... ကေလးေတြကို စာသင္ေစခဲ့တယ္ ...
ဒီအေတြ႕အၾကံဳေတြကေန ..

ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သံုးသပ္တတ္ေအာင္ ...
အသိဥာဏ္ ရင့္က်က္ေအာင္ ...
ဆင္ျခင္တံု႕တရား ရွိေအာင္ ..
ျပႆနာေတြကို တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ ေျဖရွင္းႏုိင္ေအာင္ ...
အလြယ္တကူ စိတ္ဓာတ္မက်ေအာင္ ...
လူတဖက္သားကို စာနာနားလည္တတ္ေအာင္ ..
စိတ္ဓာတ္အင္အား နည္းပါးသူေတြကို ကူညီေဖးမတတ္ေအာင္ ..
သည္းခံ ခြင့္လႊတ္ႏုိင္စြမ္း ရွိေအာင္ ..

ရုပ္၀တၲဳပုိင္ဆိုင္မႈနဲ႕ စိတ္ဓာတ္ခြန္အားကို ထိန္းညွိတတ္ေအာင္ ...
သူတုိ႕ကို သူတို႕ တည္ေဆာက္လာႏုိင္မယ္လုိ႕ စဥ္းစားေတြးဆျပီးေတာ့ပါ..။
က်ေနာ့္အေတြးေတြက ညီမေလးေတြရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ေရးရာကို

အတုိင္းအတာတခုထိ ဖြံျဖိဳးေစခဲ့မွာပါပဲ..။
မိဘေတြရဲ႕ အစိုးလြန္ ... အကာအကြယ္ လြန္ေနတဲ့ ခ်စ္ျခင္းမိ်ဳးထက္
လြတ္လပ္တဲ့ အေတြးအေခၚေတြနဲ႕ ေဆြးေဆြးေႏြးေႏြး တည့္မတ္ခ်စ္ခင္တာမ်ိဳးကိုပဲ
က်ေနာ္က သေဘာက်တာ...။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ညီမေလးေတြအေပၚ မိဘေတြလိုအပ္ေနတယ္လို႕ ထင္တဲ့

တေထာင့္တေနရာေလးကို ၀ုိင္း၀န္း ျဖည့္ဆည္းေပးရံုပါ ..။
ေနာက္ျပီး ... မိဘေတြ အျမဲေျပာေနတဲ့ ..
“မင္းတို႕ အိမ္ေထာင္က်မွ မိဘေတြရဲ႕ ေသာကကို နားလည္မယ္” ဆုိတာကို

က်ေနာ္က လက္မခံခ်င္သူ .. ။
ဘာလို႕လည္းဆိုေတာ့ ..
က်ေနာ္ေတာင္ ညီမေလးေတြကို ဒီေလာက္ အရိပ္ၾကည့္ ခ်စ္ေနခဲ့ရင္ ..
ေမေမတုိ႕ဆိုရင္ ... ဆိုတဲ့အေတြးက က်ေနာ့္ကို ပိုေၾကကဲြေစပါတယ္ ..။
က်ေနာ္ေတြးသမွ်ေတြ .. က်ေနာ္ စုိးရိမ္သမွ်ေတြကို
သူတို႕လည္း သူတုိ႕နည္း သူတို႕ဟန္နဲ႕ စဥ္းစား စိုးရိမ္ျပီးသားေနမွာပါ ...။
ဒါဆို ..
အခု က်ေနာ္ ျဖစ္ေနတာကို ေမေမသာ ျမင္ရင္ ..
“ပုိလုိက္တာ သားၾကီးရယ္” လို႕ ေျပာမယ္ထင္တယ္ ..
“သီးခ်ိန္တန္ .. ပြင့္ခ်ိန္တန္လို႕ပဲကြယ္” လို႕ ႏွစ္သိမ့္မွာလည္း အေသအခ်ာပါပဲ ...။
အရင္က ေမေမတို႕ကို အကာအကြယ္ေပးျပီး .. လူၾကီးေတြ မသိေအာင္
ဒီညီမေတြကို က်ေနာ္ပဲ အခ်စ္အေၾကာင္းေတြ ေျပာျပခဲ့တာ...

ရည္းစားထားခဲ့တာေတာင္ ျပံဳးျပံဳးၾကီး သေဘာေတြက်ေနခဲ့တာ ..
အခု .. ဒီသတင္းၾကားတာ ဘာမွ ေထြေထြထူးထူး တုန္လႈပ္စရာ မလိုပါဘူး ..
ဒါ .. သဘာ၀အတုိင္း ျဖစ္ေနတဲ့ .. ျဖစ္လာရမယ့္ ..
ျဖစ္စဥ္တခုပဲေလ .. ။
ဘယ္လိုပဲ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေျဖေတြးေနေပမယ့္ ..
ရင္တျပင္လုံုး ထူးထူးျခားျခား နာက်င္ေနခဲ့တယ္ .. ။
ႏွေျမာေနတာပဲ ျဖစ္မွာပါ..။
တကယ္ဆို ..
ကိုယ္ အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္နဲ႕ ပိ်ဳးေထာင္ခဲ့တဲ့ ပန္းကေလး ..
အျပစ္အနာအဆာ ကင္းကင္းနဲ႕ လွလွပပ ပြင့္လန္းေနတာ ..
အျမတ္တႏုိး တန္ဖိုးထားခ်င္သူ ရွိေနတာ ..
၀မ္းနည္းစရာေကာင္းတဲ့ အျဖစ္မွ မဟုတ္တာ..
က်ေနာ္ မေပ်ာ္မရႊင္ ျဖစ္ေနရင္..

ညီမေလး ဘယ္စိတ္ခ်မ္းသာပါ့မလဲ ..။
ေနာက္တခါ ဖုန္းဆက္ရင္ေတာ့ ..
ညီမေလးအတြက္ သင္ခန္းစာအသစ္ေတြ ျပင္ဆင္ထားရေတာ့မယ္ ..
ကုိယ္ပိုင္ဘ၀ကို ထူေထာင္တဲ့အခါ ..
ခ်စ္ျခင္းတခုတည္းနဲ႕ မလံုေလာက္တဲ့အေၾကာင္း ..
တဖက္သားကို နားလည္ေပးတတ္ဖို႕ ..
တဖက္သားကို ေလးစားတတ္ဖို႕..
မလိုအပ္တဲ့ သံသယေတြ မရွိေစဖို႕ ..
အေလ်ာ့အတင္းေတြကို ခ်ိန္ညွိတတ္တဲ့
အိမ္ေထာင္ဖက္ေကာင္း တေယာက္ျဖစ္ေစဖုိ႕နဲ႕ ..
တဦးနဲ႕ တဦး လိုအပ္ခ်က္ေတြကို အျပန္အလွန္ ျဖည့္ဆည္းေပးရင္း
ေပ်ာ္ရႊင္သာယာတဲ့ .. အိမ္ေထာင္တခုကို တည္ေထာင္ႏုိင္ဖုိ႕ေပါ့...။

Tuesday, July 17, 2007

ေက်ာင္း အလြမ္း ... ။

အလုပ္လုပ္ေနရင္း စိတ္ေပါ့ေအာင္ သီခ်င္းေလးတပုဒ္ နားေထာင္မိပါတယ္ ...
မေပါ့တဲ့အျပင္ ရင္ထဲ ပိုေတာင္ေလးသြားတယ္ ...
“ဒီေနရာေဟာင္းေလးလည္း ... ငါရင္မွာ လြမ္းလြန္းလုိ႕
အို... ျပန္လည္ တမ္းတေနဆဲပါ ...”

သီခ်င္းက အဲလက္စ္ရဲ႕ “ေနရာေဟာင္း”... ။

... ... ...
“ငါတို႕ တေနရာစီ ေ၀းေနခဲ့လို႕ပဲျဖစ္ျဖစ္ ...
အလုပ္ေတြနဲ႕ မအားလပ္ႏုိင္ခဲ့ရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ...

ဒီထိုင္ေနၾက ေနရာေလးကို
ငါတုိ႕ရဲ႕ေနရာေဟာင္းေလးဆိုျပီး ျပန္တမ္းတေနမွာ ေသခ်ာတယ္ ... ။”
“ငါကေတာ့ ... တခိ်န္ခိ်န္က်ရင္ ဒီေနရာေလးကို ျပန္လာျပီး ...
အဲလက္စ္ရဲ႕ ေနရာေဟာင္း သီခ်င္းဖြင့္နားေထာင္ရင္း ...
သူငယ္ခ်င္းေတြ အတူတူရွိခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြကို ျပန္သတိရေနမိမွာ ... ။”
“ဟာ .. နင္တို႕ကလည္း ...
အတူတူ ျပန္လာလည္း ရတာပဲကို ... ။”
သူငယ္ခ်င္းမေတြရဲ႕ တေယာက္တေပါက္ ေရရြတ္သံေတြ ...
နားထဲမွာ ျပန္ၾကားမိေနသလိုပဲ ... ။
ဟိုတုန္းကေတာ့ ...
အခ်ိန္မေရြး ျပန္ေတြ႕ႏုိင္တယ္ဆိုျပီး ...
ခြဲခြာျခင္းဆိုတာကို ဘယ္လိုပံုစံမိ်ဳးနဲ႕မွ ျပင္ဆင္မထားခဲ့မိၾကတာ အေသအခ်ာပါ..။
ေနပူပူမွာ ခပ္လြင့္လြင့္ ေ၀့၀ဲလာတဲ့ ေလပူေႏြးေႏြးတခ်က္ ...
ရင္ထဲက်က်ကို ၀င္သြားတာ ခံစားမိလိုက္တယ္ ... ။
ေၾသာ္ ... ခေရပင္တန္းေတြကို လြမ္းမိပါရဲ႕ ... ။
... ... ...
အင္းစိန္ ဂီ်တီအိုင္တေက်ာင္းထဲကို အျငိဳးၾကီးၾကီးနဲ႕ အေတာ္ၾကာေအာင္ ပိတ္ထားခဲ့ျပီးမွ ...
ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားေတြ အားလံုး ...
ရန္ကုန္တဖက္ကမ္းမွာရွိတဲ့
ေရွးေဟာင္းျမိဳ႕ေတာ္ သံလ်င္ကို
ေျပာင္းေရႊ႕တက္ေရာက္ခြင့္ ရခဲ့ၾကပါတယ္ ...။
ကေသာင္းကနင္းျဖစ္ေနတဲ့ ဒီေက်ာင္း၀င္းၾကီးထဲမွာ ...
ကေသာင္းကနင္းနဲ႕ အေျပးအလႊား ၀င္ထြက္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားေတြ ...
ကေသာင္းကနင္း အုပ္ခ်ဳပ္ေနရတဲ့ ဆရာ ဆရာမေတြ ...
ကေသာင္းကနင္း အစီအစဥ္မက်ျဖစ္ေနေသးတဲ့ စာသင္ခန္းေတြ ...
ကေသာင္းကနင္း စားေသာက္ဆိုင္တန္းေတြ ...
ကေသာင္းကနင္း ရႈပ္ပြေနတဲ့ ေက်ာင္းကားေတြနဲ႕ လုိင္းကားေတြ ...
ကေသာင္းကနင္း ေလ့က်င့္ေရး အလုပ္ရံုေတြ ...
ျမင္သမွ် ... ၾကားသမွ် ...
အရာရာဟာ ကေသာင္းကနင္းနဲ႕ပဲ စတင္ခဲ့ၾကပါတယ္ ...။
ဒီေလာက္မ်ားျပားတဲ့ ကေသာင္းကနင္းေတြကို ...
ဖရုိဖရဲ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ပဲ ျဖတ္ေက်ာ္ႏုိင္ခဲ့တယ္ ... ။
ေက်ာင္းသားဘ၀ရဲ႕ ေန႕ရက္ေတြ ...
ဘယ္လိုျဖစ္ျဖစ္ ၾကည္ႏူးစရာေတြပါပဲ ... ။
... ... ...
က်ေနာ္က “လက္သမား အင္ဂ်င္နီယာ” ဒုတိယႏွစ္ ေက်ာင္းသား...။
ဒီေက်ာင္းၾကီးရွိရာကို တေမွ်ာ္တေခၚၾကီး လာရတာ ..
တကယ့္တကယ္မွာ ေပ်ာ္စရာဆိုလို႕ တကြက္မွာ ရွာမေတြ႕ႏုိင္ဘူး ...။
ေႏြရာသီဆို ...
ေနပူပူ ဖုန္ထူထူမွာ ဂ်က္ေလယာဥ္နီးနီး အျမန္ႏႈန္းျမွင့္ ေျပးဆဲြေနတဲ့ ကားေတြေနာက္
ေခြ်းအျပိဳင္းျပိဳင္းနဲ႕ အရူးတပိုင္းလုိ
ေျပးရ လုိက္ရတာလည္း ၀ဋ္ၾကီးတခု ...။
မိုးတြင္းဆိုလည္း ...
လူအျမင္ကတ္စရာ တီစကဲြယား ဆိုတဲ့ ေပတံၾကီးေတြတကားကား ...
စုိစုိစြတ္စြတ္ ထီးေတြ ထမင္းဗူးေတြနဲ႕
ၾကပ္ၾကပ္ညပ္ညပ္ ကားေတြေပၚကို ေျခစံုေလးခ် ရပ္ႏုိင္ဖို႕အတြက္
အလုအယက္ တိုးေ၀ွ႕ေနရတာ ... (အခု ျပန္စဥ္းစားေတာ့)
တကယ္ ခြန္အားေတြ ျပဳန္းတီးခဲ့တာပဲ ...။
ေဆာင္းတြင္းက်ေတာ့ေရာ ...
ကားမရမွာစိုးလို႕ အိပ္ရာကေန အေစာၾကီးထရတဲ့ ဒဏ္..
တကယ့္ကို သည္းမခံခ်င္စရာ ... ။
တျခားႏုိင္ငံေတြမွာလုိ ကားမပိတ္ပါပဲနဲ႕ေတာင္ အနဲဆံုး ၁ နာရီခဲြေလာက္ သြားရတာကိုး ...။
ကားေပၚေရာက္ေအာင္ မစြမ္းေဆာင္ႏုိင္တဲ့ေန႕ဆိုရင္ေတာ့ ...
လမ္းမွာတင္ ၃ နာရီေလာက္ အခိ်န္ကုန္ျပီးသားပဲ ...။
ဒါ .. လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးရဲ႕
အားသာခ်က္ပဲ ရွိေသးတယ္ ...။
စာသင္ခန္းလံုေလာက္မႈက်ျပန္ေတာ့လည္း ... ၾသခ်ရတယ္ ..။
ရုတ္တရက္ဆိုသလို အင္းစိန္က ေက်ာင္းသားေတြကို လက္ခံလိုက္ရေတာ့ ...
ရွိထားတဲ့ စာသင္ခန္းနည္းနည္းေလးနဲ႕ ဘယ္လိုမွ အဆင္မေျပႏုိင္ျဖစ္ေတာ့တာပါပဲ ...။
ဒါနဲ႕ ..
ဥာဏ္ၾကီးရွင္ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြက ...
တုိင္းျပည္ရဲ႕ၾကယ္ပြင့္ အနာဂတ္ရဲ႕ သားေလာင္းေတြအတြက္
ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ဆိုသလိုပဲ စီစဥ္ေပးလုိက္ပံုက ...
ေနပူရင္ ထုိင္ေနရင္း ေဟာဟဲဆိုက္ျပီး ...
မုိးရြာရင္ စာသံေတြေပ်ာက္သြားတတ္တဲ့ ...
လယ္ကြင္းထဲက ေနာက္ဆံုးေပၚ ဓနိမိုး .. က်ဴထရံကာ စာသင္ခန္းေတြပါပဲ..။
စားေသာက္ဆိုင္တန္းေတြက်ေတာ့ေရာ ...
စီနီယာေတြက
“ဦးခ်စ္ဆုိင္တို႕ ...
အင္းယားကန္ေဘာင္ေပၚက ဆိုင္ေတြမွာ စားခဲ့တာကြ” လို႕ ႂကြားလံုးထုတ္ႏုိင္ခ်ိန္မွာ ..
က်ေနာ္တို႕ချမာ...
ဗီတာမင္စံုေအာင္ဆိုျပီး ကန္ဇြန္းရြက္ေၾကာ္ထဲ ျမက္ပါေရာထည့္တတ္တဲ့ ဆိုင္ေတြ ...
အက်ရည္.. ႏို႕ဆီနဲ႕ သၾကားထည့္ရင္
လက္ဖက္ရည္ျဖစ္ျပီလုိ႕
သီအိုရီကြ်မ္းက်င္တဲ့ ဆိုင္ေတြ ...
ရင္ပူလို႕ အေအးေလးမ်ား မမွာလုိက္နဲ႕...
ေရမခဲ လို႕ပါဆိုျပီး အခ်ိဳရည္ပူပူၾကီးေတြပဲ အတင္းေရာင္းတတ္တဲ့ ဆိုင္ေတြ ...
ဆုိင္ပတ္၀န္းက်င္က်ေတာ့လည္း သစ္ရိပ္၀ါးရိပ္ဆိုတာ ေ၀လာေ၀း..
ျမင္ျမင္သမွ် ... တံလွ်ပ္ေတြခ်ည္းပဲ ...
ဒီလို ၾကည္ႏူးစရာတကြက္မွ မရွိတဲ့ ဆိုင္ေတြမွာ ၾကိတ္မွိတ္ က်င္လည္ခဲ့ၾကရတယ္ ..
ရွိေစေတာ့...
ပညာရဖုိ႕သာ လိုရင္းမဟုတ္လား...။
ဇဲြေလး ခတ္ထားၾကဖို႕ သယ္ခ်င္းေတြ အခ်င္းခ်င္း အားေတြေပး ..။
သိပ္မလိုေတာ့တဲ့ ခရီးဆံုးကို မယုိင္မလဲ ခုိင္ခုိင္ျမဲျမဲ ေရာက္ႏုိင္ဖို႕ေလ ..။
... ... ...
က်ေနာ္တို႕ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေက်ာင္းေရာက္တာနဲ႕
အရင္ဆံုး သယ္လာတဲ့ ထမင္းဗူးေတြနဲ႕ ၀မ္းျဖည့္ထား ..
ျပီးရင္ ေက်ာင္းထဲ လွည့္လည္ၾက .. ဘယ္သူငယ္ခ်င္းက ဘယ္အေဆာင္မွာမ်ား ေရာက္ေနသလဲေပါ့...
အဲဒီေနာက္ .. ေန႕လည္စာ မတိုင္ခင္
ေရာက္ရာေနရာမွာ စတည္းခ်ၾကရတယ္ ...
အပူအားၾကီးတဲ့အရပ္ဆိုေတာ့ မလိုလားတဲ့ က်န္းမာေရးျပႆနာေတြ ျဖစ္မွာစိုးလို႕ပါ..။
အဲ..ေရာက္ေနတဲ့ေနရာက စာသင္ခန္းျဖစ္ဖို႕ေတာ့ ရာႏႈန္းနဲတယ္ ...။
ဒီလုိနဲ႕ ...
စာသင္ခန္းေတြဆီကို
မေရာက္တခါ ေရွာင္တလွည့္နဲ႕ပဲ ..
ေက်ာင္းေနေပ်ာ္၍ စာမေတာ္ေသာ ေက်ာင္းသားအျဖစ္ ျဖတ္သန္းခဲ့ပါတယ္..။
စာသင္ေဆာင္ေတြ ေဘးကပ္လ်က္မွာ အရိပ္ေကာင္းေကာင္းနဲ႕
ေနရာက်ယ္က်ယ္တခုရွိတယ္ .. အဲဒါ အိမ္သာပါ ..။
က်ေနာ္တို႕ အဲဒီမွာ၀ုိင္းဖဲြ႕ၾကတာမ်ားတယ္ .. တလြဲမေတြးပါနဲ႕..။
မိန္းကေလး ေယာက္်ားေလး ဂီတ၀ါသနာပါသူေတြ စုျပီး
ဂစ္တာတီးတဲ့လူကတီး သီခ်င္းဆိုတဲ့သူကဆို..
“စစ္ကိုင္းလမ္းကို လြမ္း ... ပုဂံလမ္းကို လြမ္း...
ဂ်ပ္ဆင္ကို စိတ္ကူးနဲ႕ျမင္ၾကည့္ရင္း...”
သီခ်င္းေတြကတဆင့္ ရင္တြင္းျပတုိက္ေတြကို
ဖြင့္လွစ္ခဲ့ၾကတယ္...။
ေပ်ာ္စရာဆိုတာအားလံုးနဲ႕ အလွမ္းေ၀းလြန္းတဲ့ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးမွာ...
ဒီအခိ်န္ေလးေတြဟာ တကယ့္ကို ရွားရွားပါးပါးနဲ႕
အျပစ္အနာအဆာကင္းတဲ့ အေပ်ာ္စစ္စစ္ေတြပါပဲ ...။
... ... ...
စာသင္ေဆာင္ေတြမွာရွိတဲ့ အခ်ိန္က
လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ ေရာက္ေနတဲ့အခ်ိန္ထက္
ဘယ္လိုတြက္တြက္ကို ပုိနည္းပါတယ္ ..။
ဒီေနရာမွာမွပဲ က်ေနာ္တို႕သိခ်င္တဲ့
အျပင္ေလာကေတြ အေၾကာင္း...
စိတ္အာဟာရေတြ အေၾကာင္း ...
ယံုၾကည္ခ်က္ေတြ အေၾကာင္း...
ေပးဆပ္သြားသူေတြ အေၾကာင္း...
(ေကာင္မေလးေတြအေၾကာင္းလည္း ပါတာေပ့ါ)
ဟုိအေၾကာင္း ဒီအေၾကာင္းေတြကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေဆြးေႏြးႏုိင္လုိ႕ပါ..။
အဲဒီက ေဆြးေႏြးခန္းေတြျပီးရင္ ...
ေက်ာင္းအ၀င္နဲ႕ နဲနဲပိုနီးသြားတဲ့
ခေရပင္တန္းကိုသြား... ခေရပင္ရိပ္မွာ ကိုယ့္ခံုေလးကိုယ္ ခ်ထိုင္ ..
(ေက်ာင္းကားေတြေပၚက ခံုေတြ ယူထုိင္တာပါ)
သီဟုိဠ္ေတာထဲက ျဖတ္တိုက္လာတဲ့ ေလေအးေအးကို ခံစားရင္းနဲ႕...
တခါတခါလည္း ျမက္ခင္းေပၚမွာ ဒီအတိုင္းထုိင္ရင္း ေလပစ္ၾက ..
တခါတေလလည္း စစ္တုရင္ကစားၾက..
တခါတရံလည္း တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိိတ္နဲ႕ပဲ အနာဂတ္အေၾကာင္း စဥ္းစားေနၾက...
အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ .. ျဖတ္သြားျဖတ္လာ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ႏႈတ္ဆက္ ..
ေကာင္မေလးေတြကို မ်က္ႏွာလိုမ်က္ႏွာရ ျပံဳးျပ ..
အင္းစိန္မွာ ဖရုိဖရဲျဖစ္သြားခဲ့တဲ့ ဇာတ္ေလးေဟာင္းေတြအတြက္..
ဇာတ္လမ္းအသစ္ေတြ ဖန္တီးၾကနဲ႕...
ေနာက္ျပီး..
ေငြ ၂၀ ေပးရတဲ့ အေအးတပုလင္းကို သူငယ္ခ်င္း ၄ ေယာက္မွ်ေသာက္ရင္း ...
ဂိ်ဳးသိန္းတလိပ္ကို အရစ္က်မွတ္ထားျပီး ခဲြေ၀ဖြာရႈိက္ခဲ့ရင္း...
ရွိျခင္း မရွိျခင္းေတြကို ...
ေက်ာင္းျပီးရင္ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႕ အားခဲ့ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ၾကတယ္..။
အခုလို .. ခပ္ေ၀းေ၀းက ျပန္ၾကည့္မွ
ျပန္မရႏုိင္ေတာ့တဲ့ ေပ်ာ္စရာေတြလို႕ သိေတာ့တယ္ ... ။

... ... ...
ေက်ာင္းေတြျပီးသြားေတာ့ ...
စိတ္ကူးယဥ္ ေဆြးေႏြးခန္းေတြနဲ႕တင္ ဘ၀ကုိ ရင္ဆိုင္ဖို႕မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ဘူး..။
ဒါနဲ႕ပဲ အသည္းအသန္ အလုပ္ေတြရွာၾက ..
၀င္ေငြမရွိပဲ ထြက္ေငြေတြပဲ မ်ားမ်ားေနေတာ့ ..
သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ေတြ႕ဖုိ႕ဆိုတာ ေယာင္လို႕ေတာင္ စိတ္မကူးအား..။
အလုပ္ရေတာ့လည္း ...
ရတဲ့ေနရာမွာ ပုိ၍ ပုိ၍တည္ျငိမ္လာဖို႕..
၀င္ေငြပိုျပီး ေျဖာင့္ျဖဴးလာဖို႕..
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အလုပ္မွာျမဳပ္ႏွံလို႕...
ခံစားခ်က္ေတြနဲ႕ ရွင္သန္ေနတဲ့ လူပါလားဆိုတာေတာင္ ေမ့ေလ်ာ့လုနီးပါး...။
တခါတရံ သီခ်င္းသံေတြၾကားရင္ေတာ့..
သူငယ္ခ်င္းေတြကို တိတ္တဆိတ္ သတိရေနတတ္ပါတယ္...။
ဘယ္ေတာ့မွ အေကာင္ထည္မေဖာ္ျဖစ္တဲ့ ... “သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ေတြ႕မယ္” ဆုိျပီးလည္း
ဆံုးျဖတ္မိတာလည္း အခါခါပါပဲ..။
... ... ...
တေန႕...
ဖုန္းဆက္လာတယ္ ...
“... ဆံုးသြားျပီ..” တဲ့...။
ရင္ထဲက တခုခု ျပဳတ္က်သြားသလိုပါလား..။
မတ္တပ္မရပ္ႏုိင္ေတာ့လို႕ နီးရာထုိင္ခံုတခုမွာ ၀င္ထုိင္ရင္း က်ိန္းေသေအာင္ ျပန္နားေထာင္...။
တကယ္ေျပာတာလား...။
က်ေနာ့္ သူငယ္ခ်င္းက ငယ္ငယ္ေလးရွိေသးတာေလ..။
ဟုိတေလာကပဲ သူ႕မဂၤလာေဆာင္အတြက္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ၾကီး အလုပ္ေတြ ရႈပ္ေနတယ္ေလ...
သူ အလုပ္၀င္လုိ႕ရျပီ လို႕လည္း တျခား သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ေျပာတာကို
မေန႕ကပဲ နားေထာင္ခဲ့ေသးတယ္...။
... ဘယ္လို အင္အားနဲ႕ လက္ခံရပါ့မလဲ..။
ေတြ႕မယ္ ေတြ႕မယ္နဲ႕ အခင္ဆံုး သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ ...
မေတြ႕လုိက္ႏုိင္ခင္ပဲ ဦးေအာင္ ခဲြခြာသြားခဲ့ျပီ ...။
ကိုယ့္ကိုကိုယ့္ပဲ အျပစ္တင္မိတယ္ ...
ဘာေတြမ်ား ဒီေလာက္အေရးၾကီးတာေတြနဲ႕ ရႈပ္ေနခဲ့လို႕လည္း...
ကိုယ္မရွိလို႕ မျဖစ္ရေလာက္ေအာင္ ေအာင္ျမင္ေနခဲ့တာလည္း မဟုတ္...
ပိုက္ဆံေတြအမ်ားၾကီး ရေနခဲ့တာလည္း မဟုတ္...
စိတ္လက္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြနဲ႕ အရာရာကို သတိေမ့ေနေလာက္ေအာင္လည္း
အဆင္ေျပေနတာ မဟုတ္ပါဘဲနဲ႕...
တလ တခါေတာင္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေတြ႔ဖို႔ေလးကို ပ်က္ကြက္ခဲ့တဲ့သူ...
က်ေနာ္ လူမႈေရးမွာ အင္မတန္ ညံ့ခဲ့ပါလား..။
ခုေတာ့မွ ေနာင္တရေနလို႕လည္း သြားတဲ့လူက သြားျပီ...။
က်န္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း အလွမ္းမမွီႏုိင္တဲ့ တေျမစီ အေ၀းၾကီးေတြမွာ ...။
ပံုစံျခင္းသာ မတူရွိမယ္ ...
ခြဲခြာျခင္းကေတာ့ ခဲြခြာျခင္းပါပဲ ...
အရင္လို .. အပူအပင္ကင္းတဲ့ ေတြ႕ဆံုျခင္းမိ်ဳး..
ေနာင္တမရွိတဲ့ စည္းလံုးမႈမ်ိဳး..
ေတြေ၀ျခင္းကင္းတဲ့ တက္ႂကြမႈမိ်ဳး...
ေနာက္ျပန္မလွည့္တတ္တဲ့ ယံုၾကည္ခ်က္မိ်ဳးေတြနဲ႕...
ဒီခေရပင္ရိပ္မွာ...
တခါေလာက္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ...
... ... ...
ဒီအခိ်န္ဆို ...
ကြင္းျပင္က်ယ္က်ယ္ေတြနဲ႕ ေက်ာင္း၀င္းထဲမွာ...
အေရွ႕အေနာက္.. ေတာင္ေျမာက္က ေလရိုင္းေတြ ...
အညွာအတာမရွိ တုိက္ခတ္ေနမယ္နဲ႕တူတယ္...။
ျပန္မလာႏုိင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေရာ..
ျပန္လာႏုိင္မယ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြေရာ...
တခိ်န္ခိ်န္ေတာ့ ျပန္ဆံုရေအာင္ကြာ...။

ဘေလာ့ ခံစားခ်က္ ... ။

ဘယ္ဆိုးလို႕လဲ…။

ဘေလာ့ခ္ေလးတခု လုပ္ထားတာ အခိ်န္ေတြ ကုန္မွန္းမသိပဲ ကုန္သြားတယ္…။

အရင္က ေနလို႕မေပ်ာ္တဲ့ ရံုးမွာ…

အခုဆို အေတာ္ေလး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ျဖစ္ေနျပီ…။

ကိုယ့္ဘေလာ့ခ္ေလးအတြက္ လိုအပ္တာေတြ ဖတ္…

ျပင္လို႕ရသေလာက္ ျပင္ရင္းနဲ႕…

ရံုးခိ်န္ေလးကို အက်ိဳးအရွိဆံုးျဖစ္ေအာင္ အသံုးခ်တတ္ေနျပီ…။

သူမ်ားဘေလာ့ခ္ေတြလို ဘာမွလည္း မ်ားမ်ားစားစား ရွိေသးတာ မဟုတ္ေပမယ့္…

ဘေလာ့ခ္ေလးက ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ မွန္တခ်ပ္လို ျဖစ္ေနျပီနဲ႕ တူတယ္…။

ရံုးေရာက္တာနဲ႕ အေျပးအလႊား ကြန္ျပဴတာဖြင့္…

ျပီးတာနဲ႕ ကုိယ့္ဘေလာ့ခ္ေလးကို အရင္ဆံုးၾကည့္…

(မျဖစ္စေလာက္ တင္ထားတာေလးေတြကို အစအဆံုး တလံုးမက်န္ျပန္ဖတ္..)

ထမင္းစားမဆင္းခင္ .. တခါျပန္ၾကည့္ …

ေန႕လည္ … အလုပ္နဲနဲျပီးတာနဲ႕ ေနာက္တခါ ျပန္ဖြင့္ၾကည့္ …

ညေန … ရံုးမဆင္းခင္ …

ဘာေတြမ်ား ေရးလို႕ရႏုိင္မလဲလို႕ စဥ္းစားရင္းနဲ႕ …

ခပ္ၾကာၾကာၾကည့္ …

ဘယ္အခိ်န္ၾကည့္ၾကည့္ကို ေက်နပ္ေနမိေတာ့တာပဲ …

ပင္ပန္းတာေတြ အားလံုးကို တကယ္ ေျပေပ်ာက္ေစႏုိင္တာပဲ..။

ဒီခံစားခ်က္မ်ိဳး ဘေလာ့ခ္ဂါအသစ္တုိင္း ၾကံဳဖူးမွာပါ…

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္..

အခုမွစတာ မၾကာေသးဖူးဆိုေတာ့ …

ကို္ယ့္ဘေလာ့ခ္အတြက္ ဆန္းသစ္ေနေသးတဲ့ ခံစားခ်က္ေလး …

ရင္ထဲမွာ အေပ်ာ္ေတြအျပည့္နဲ႕ ကိန္းေအာင္းေနတယ္ဗ်ာ… ။

Sunday, July 15, 2007

အိမ္မက္အလဲြမ်ား ... ။

အသက္ရွင္ ရပ္တည္ေနျခင္း ဆိုတာကိုက .. စိတ္ကူး အိပ္မက္ေတြ ေနာက္ကို လိုက္ရင္း ဘ၀ကို အဓိပၸါယ္ရွိရွိ ျဖတ္သန္း ကုန္လြန္ ေနၾကတာပဲ မဟုတ္လား...။ လူတိုင္းမွာ ကိုယ္ပိုင္စိတ္ကူးေတြ ရွိေနၾကမယ္ ဆိုတာ ေသခ်ာပါတယ္။ မရွိတဲ့ လူေတြလည္း ရွိေနႏုိင္သလို... ရွိရေကာင္းမွန္း မသိသူေတြလည္း ရွိေနႏုိင္ တာပဲ...။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ... က်ေနာ္တို႕ ရင္ဆိုင္ ျဖတ္သန္းရတဲ့ ကာလမွာ ... ရွိထားတယ္ ဆိုတဲ့ ဒီစိတ္ကူးနဲ႕ အိပ္မက္ေတြ ... တကယ္ပဲ တထပ္တည္းက် အေကာင္အထည္ ေပၚလာၾကရဲ႕လား ...
လက္ေတြ႕ျဖစ္လာဖို႕ အခြင့္အေရးေတြေရာ လံုလံုေလာက္ေလာက္ ရခဲ့ၾကရဲ႕လား ... ရွင္သန္ ရပ္တည္ျခင္း ဆိုတဲ့ အခက္အခဲေတြေၾကာင့္ အိပ္မက္ေတြနဲ႕ လူေနမႈဘ၀ကို လဲလွယ္လိုက္ၾကသလား ...
အိပ္မက္ဆိုတဲ့အတိုင္း အလြယ္တကူပဲ အေပ်ာက္ပ်က္ ခံခဲ့ၾကသလားဆိုတာကေတာ့ ကိုယ္တိုင္မွပဲ သိႏုိင္မယ့္ အျဖစ္ပါ။

... .... ...

အိပ္မက္
ငယ္ငယ္က ... ေနာ္မန္ဗက္သြန္းလို ႏွလံုးသားလွတဲ့ ခဲြစိတ္ဆရာ၀န္တေယာက္ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တယ္ ... ။
ဒီအိပ္မက္ကို ရူးသြပ္လြန္းလို႕ ေနာက္ထပ္ ေရြးခ်ယ္စရာဆိုတာကို ျပင္ဆင္ မထားခဲ့မိႏုိင္ေအာင္ပါပဲ ... ။ သိပ္ကို ခိုင္ခုိင္မာမာနဲ႕ အျမစ္တြယ္ေနတဲ့ စိတ္ကူးေလးပါ ... ေလထဲ က ဒီစိတ္ကူးေလး ရုပ္လံုးေပၚလာဖို႕ လည္း အျပင္းအထန္ေတြ ခ်ီတက္ခဲ့တယ္ ... မျဖစ္ႏုိင္ဘူး ဆိုတာမွ မရွိတာ ... မျဖစ္ေသးတာပဲ ရွိတယ္ ေလ ...လူငယ္တဦးရဲ႕ အိပ္မက္အေပၚ ရိုးရုိးစင္းစင္း ယံုၾကည္ျခင္းမိ်ဳးနဲ႕ပါ ...။ စိတ္ကူးကို ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရတဲ့ တေန႕ ... ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ေ၀းလံေခါင္သီတဲ့ေနရာေတြမွာ ရွင္သန္ေနထုိင္သူေတြကို္ ကူညီေစာင့္ေရွာက္မယ္ဆိုတဲ့ ... အေတြးေပ်ာ္ေတြနဲ႕ေပါ့။ ဒီကတည္းက ၀င္ေငြရဖုိ႕ထက္ ... လူေတြရဲ႕ ျငိမ္းခ်မ္းေနမယ့္ အေပ်ာ္မ်က္ႏွာေတြကိုပဲ စဥ္းစားၾကည့္တတ္လာခဲ့တယ္ ... ။

... ... ...


အဲဒီစိတ္ကူးေလးကို ကိုယ့္ဘ၀ရဲ႕အိပ္မက္အျဖစ္ ပီျပင္ေစသူကေတာ့ ... ကိုယ္ခ်စ္ခင္ေလးစားရတဲ့ ေဒၚေဒၚ ေပ့ါ ... ။ေဒၚေဒၚက ဒုတိယႏွစ္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူဘ၀ အဆံုးသတ္ခင္ပဲ ရွမ္းျပည္နယ္တေနရာက ေတာင္ေပၚ ရြာေလးမွာ ဆရာမလုပ္ဖို႕ ထြက္သြားခဲ့တယ္ ... ။ ပညာေရးမွာ သူ႕ေလာက္မွ အခြင့္အေရး မရႏိုင္သူေတြကို ေပးဆပ္ ပိ်ဳးေထာင္ခ်င္စိတ္ေတြက ...သူ႕ကုိယ္ပိုင္အတၱေတြကို ခြာခ်ထားႏုိင္ခဲ့ျပီး ... ေရွ႕ဆက္မယ့္ ေျခလွမ္းေတြကို တြန္႕ဆုတ္ျခင္း ကင္းေ၀းေစခဲ့တယ္ ... ။ ဒီတုန္းက ... အစြမး္အစ ရွိသ ေလာက္ လုိအပ္ခ်က္ေတြကို ျဖည့္ဆည္းမယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ကူး အိပ္မက္တခုနဲ႕ တက္ႂကြရွင္သန္ေနတဲ့ ၂၂ ႏွစ္ သမီးအရြယ္ ေဒၚေဒၚေပါ့ ... ။ ကိုယ္က ေဒၚေဒၚ့ဆီက စိတ္ကူး ခံယူခ်က္ဆိုတာကို စတင္ခံစားမိလာခဲ့တဲ့ ၉ ႏွစ္သားသာသာ မူလတန္းေက်ာင္းသား ... ။ ဒီလိုနဲ႕ ေႏြရာသီ ေက်ာင္းရက္ရွည္ပိတ္ခ်ိန္ေတြမွပဲ ေဒၚေဒၚ တေယာက္ သူခ်စ္တဲ့ေတာင္တန္းေတြနဲ႕ တပည့္ေတြဆီကေန ျပန္လာျဖစ္ေတာ့တယ္ ... ။ တႏွစ္မွ တေခါက္ တည္းရယ္ ... ။ ဒါေပမယ့္ ... ဒီရွားရွားပါးပါး ျပန္လာတ့ဲ တေခါက္ေလးတိုင္းမွာ ေတာင္တန္းေတြ ဆီကေန တေထာင့္တညပံုျပင္ေတြထက္ ရွည္လ်ားတဲ့ ပံုျပင္လက္ေဆာင္ေတြ ယူလာတတ္တယ္ ... ။ ေဒၚေဒၚက
ကိုယ္နဲ႕ ရြယ္တူေတြ ... ကုိယ့္ထက္ငယ္သူေတြရဲ႕ လူမႈဘ၀ နိမ့္က်မႈေတြအေၾကာင္း ... က်န္းမာေရး အသိပညာ ရႏုိင္ခြင့္ေတြ ရွားပါးေၾကာင္း ... သက္ၾကီးရြယ္အိုေတြ အပါအ၀င္ လူတိုင္းလူတိုင္းဟာ သူတို႕ အဓိပၸါယ္မဖြင့္တတ္တဲ့ ျပည္တြင္းစစ္ပဲြေတြထဲမွာ ေျပးလႊားပုန္းခုိရင္း အသက္တေခ်ာင္းကို ခက္ခက္ခဲခဲ ေမြးျမဴေနရေၾကာင္းေတြ အဓိကထားျပီး ေျပာျပခဲ့တယ္ ... ေႏြရာသီညေတြဟာ ေဒၚေဒၚေျပာျပတဲ့ အေတြ႕ အၾကံဳေတြ ... စြန္႕စားခန္းေတြၾကားမွာ မရိုးႏုိင္ေအာင္ပဲ အံ့အားတသင့္သင့္နဲ႕ ကုန္လြန္သြားခဲ့ၾကျမဲပဲ ... ။ ကိုယ္ မၾကားဖူး ... မၾကံဳဖူးတာေတြ ... စိတ္ကူးနဲ႕ေတာင္ မေတြး၀ံ့မိတာေတြဟာ ကိုယ္ရွင္သန္ေနတဲ့ တုိင္းျပည္က်ဥ္းက်ဥ္းေလးရဲ႕ ဟုိတဖက္မွာ ျဖစ္ပ်က္ေနရွာပါလားဆိုတဲ့ အသိေတြ ... ႏွလံုုးသားႏုႏုမွာ ေနရာ၀င္ယူလာခဲ့တယ္ ... ကိုယ္ အခ်ိန္မွန္မွန္ စိတ္ေအးေအးနဲ႕ ထမင္းစားေနခိ်န္မွာ အဲဒီ .. ကိုယ္မသိတဲ့ ေနရာက လူေတြမွာေတာ့ ၀မ္းတထြာအတြက္ အသက္ပါရင္းျပီး ရွာေဖြေနရာတာကို သိခြင့္ရခ့ဲတယ္ .. ။
ကိုယ္ ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း အိပ္ေပ်ာ္ေနခ်ိန္မွာ သူတုိ႕ေတြကေတာ့ အကာအရံ အခင္းအက်င္း နတၴိျဖစ္ေနတဲ့ .. အႏၲရာယ္ေတာေတာင္ေတြထဲမွာ ေျပးလႊားေနရပါလားဆိုတာ ျမင္ေယာင္လာမိခဲ့တယ္ .. ။ ကိုယ္ ေရၾကည္ ေရသန္႕ကို လြယ္လြယ္ကူကူပဲ သံုးစဲြေနႏုိင္ေပမယ့္ ... သူ႕တို႕ချမာ ေရတေပါက္အတြက္ အသက္ကိုေတာင္ ေလာင္းေၾကးထပ္ ေသာက္သံုးေနရတဲ့အျဖစ္ .. ။ ကိုယ္တို႕ရဲ႕ညေတြကို လွ်ပ္စစ္မီးထိန္ထိန္ေအာက္မွာ အေၾကာက္တရားကင္းကင္း ျဖတ္သန္းေနခိ်န္မွာ ... သူတို႕ကေတာ့ စစ္ပဲြထဲက မီးက်ည္မီးေပါက္ေတြနဲ႕ မီးရႈိ႕ခံလိုက္ရတဲ့ အိမ္ေျခေတြဆီက ပံ်႕ထြက္လာတဲ့ ေလာင္မီးပူပူေတြေအာက္မွာပဲ က်င္လည္ခြင့္ ရခဲ့ၾကတယ္..။ (၁၉၈၆ ခုႏွစ္တုန္းက ရန္ကုန္မွာ မီးလာေသးတယ္) ကုိယ္ အသက္ငယ္ငယ္မွာ သိထားတဲ့ က်န္းမာေရးအသိတရားေတြဟာလည္း သူတို႕ဆီက သက္ၾကီးရြယ္အုိေတြေတာင္ မသိလိုက္ရပဲ ဘ၀မီးဇာ ကုန္သြားခဲ့ၾကတာခ်ည္းပဲတဲ့ .. ဒါေပမယ့္လည္း ... ေဒၚေဒၚကိုယ္တုိင္ စာနာစိတ္နဲ႕ ကူညီခ်င္တာက လဲြလုိ႕ ... ဘာမွေျပာင္းလဲေပးလုိ မရႏုိင္တဲ့ အျဖစ္ဆိုးေတြပါ ... ။ အခိ်န္မေရြး က်ေရာက္လာႏုိင္တဲ့ လက္တ ကမ္းက အသက္အႏၲရာယ္ေတြေၾကာင့္ ေဒၚေဒၚ့ကို စုိးရိမ္ၾကတဲ့ ရြာသူရြာသားေတြက ရန္ကုန္ကို အတင္းျပန္ခိုင္းခဲ့ၾကတယ္ ... ။ ရင္ထိတ္စရာေန႕ရက္ေတြကို ၅ ႏွစ္ေက်ာ္ ျဖတ္သန္းခဲ့ျပီးတဲ့ေနာက္ ေဒၚေဒၚ ရန္ကုန္ကို အႏၲရာယ္ ကင္းကင္းနဲ႕ ျပန္ေရာက္လာခဲ့တယ္ ...။ လူသာ ျပန္ေရာက္လာခဲ့ေပမယ့္ ... သူ႕ အိပ္မက္ေတြ စိတ္ကူးေတြက ဟုိးေ၀းေ၀းက လြမ္းစရာ ေတာင္တန္းေတြဆီမွာတဲ့ ... ။ သူ အျမဲ စိတ္မ ေကာင္း ျဖစ္ေနခဲ့တာက သူ႕မွာ ေဘးကင္းရာဆိုတဲ့ အရိပ္တခု ရွိေနခဲ့ေပမယ့္ ...သူခ်စ္တဲ့ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားေတြ ... သူ တန္ဖိုးထားတဲ့ အရိုးခံ ေတာင္တန္းသားေတြမွာေတာ့ ... ေဘးလြတ္ရာ ဆိုတာ ဘယ္အခါမ်ားမွ ရွာေတြ႕ႏုိင္ပါ့မလဲ ဆိုတာကိုပါပဲ ... ။ ဒီလို .. ဒီလုိနဲ႕ပဲ ... ကိုယ္ မျမင္ဖူး .. မေတြ႕ဖူးတဲ့ .. အဲဒီေနရာက လူေတြအတြက္ ... ကို္ယ့္ရင္ထဲမွာ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ေတြ ... ေစာင့္ေရွာက္ ကူညီခ်င္စိတ္ေတြ အရြယ္နဲ႕ မမွ် ျဖစ္ေပၚ ကိန္းေအာင္းလာခဲ့ေတာ့တယ္ ... ။ သူတို႕ေတြကို ... အခေၾကးေငြအတြက္ ပူပန္ေန စရာမလိုတဲ့ က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈေတြ ေပးခ်င္တယ္ ... အသိအျမင္ တံခါးေတြကို ဖြင့္လွစ္ ေပးခ်င္ တယ္ ... သူတို႕ရဲ႕ အနာဂတ္ေတြကို ဂရုစိုက္ေပးခ်င္သူေတြ ရွိတယ္ဆိုတာကို အသိေပးခ်င္တယ္ ... သူတို႕ၾကံဳေတြ႕ေနရတဲ့ ဘ၀အေမာေတြအတြက္ ... ေရၾကည္တေပါက္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့မိတယ္ ... ။ ဒီမွာပဲ ... ကိုယ့္အိပ္မက္ေလး အစျပဳခဲ့ပါတယ္ ... ။

... ... ...

တကယ္ေတာ့ ... အိပ္မက္ေတြ အမွန္ျဖစ္လာဖုိ႕ဆိုတာလည္း ... ထိုက္သင့္တဲ့ ပိ်ဳးေထာင္ ပံ့ပုိးျခင္းေတြ လိုအပ္တာကိုး ... ။ ကိုယ္ သိတတ္တဲ့အခ်ိန္က စလုိ႕ .. ကုိယ့္ေရွ႕မွာ ေစာင့္ၾကိဳေနတာက .. ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ဖူး သလို လင္းလက္ေနတဲ့ အနာဂတ္တခု မဟုတ္ပဲ .. ကိုယ့္ အိပ္မက္ဆိုတာကို ရိုက္ခိ်ဳးျပီး ... ဆက္လက္ ရွင္သန္ႏုိင္ခြင့္ေတြကိုပါ ပိတ္ေလွာင္လိုက္တဲ့ အေမွာင္လမ္း သက္သက္တခုပဲ ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္ ... ။ ကိုယ့္ အိမ္ရဲ႕ အဓိက ေထာက္တိုင္ျဖစ္တဲ့ ဖခင္က အမွန္တရားကို ျမတ္ႏိုးကိုးကြယ္တဲ့သူ ... ယံုၾကည္ခ်က္ အတြက္ဆိုရင္ ကိုယ့္အတၲအတြက္ေရာ ... မိသားစုအတြက္ပါ ဘယ္ေတာ့မွာ ဒူးမေထာက္တတ္တဲ့သူ ... ဒီေတာ့ .. လူတစုအတြက္ ခလုပ္ကသင္းျဖစ္ေနခဲ့တဲ့ ဖခင္ချမာ အလံုျခံဳလြန္ ေနရာတခုမွာ ကာလ အေတာ္ ၾကာ စခန္းသြင္းခံထားရေလရဲ႕ ...။ ဖခင္ရဲ႕ အိပ္မက္ေတြကို ရိုက္ခိ်ဳးအျမစ္ျဖတ္ဖို႕ေလ ... ။ ဖခင္ရဲ႕ အေ၀းမွာ ဆက္လက္ ရွင္သန္ဖို႕ ၾကိဳးစား ရုန္းကန္ေနတဲ့ ကုိယ္တို႕မိသားစုေတြ ... ေနာက္ဆံုးေတာ့ ... အားလံုးရဲ႕ စိတ္ကူး အနာဂတ္ဆိုတာေတြကို စေတး လိုက္ရေတာ့တာပဲ ... ။ လူတစုနဲ႕ စနစ္တခုေၾကာင့္ တခန္းရပ္ လုိက္ရတဲ့ အိပ္မက္အတြက္ ... မခံခ်င္ဘူး ... နာၾကည္းတယ္ ... ေၾကကဲြတယ္ ... ။ လစ္ဟာမႈေတြ ရင္ထဲ အျပည့္ ေနရာယူၾကတယ္ ... ။ ျမင္ျမင္သမွ် အဓိပါၸယ္ရွာဖို႕ ခက္ေနခဲ့တယ္ ... ။ ဆက္ျပီး ရပ္တည္ေနနုိင္ဖို႕ ေတာင္ မကိ်န္းေသေတာ့သေလာက္ပဲ ... ။ ကိုယ္အေရာက္သြားခ်င္ခဲ့တဲ့ အိပ္မက္တည္ရာကို စိတ္ကူးနဲ႕ ေတာင္ ေ၀းျပီ ... ။ ဘ၀မွာ မျဖစ္ႏုိင္တာေတြ တကယ္ပဲ ရွိေနခဲ့ပါလား..ဆိုတာ အေျပာမဟုတ္ လက္ေတြ႕ ... ။ ေသေသခ်ာခ်ာ ရလုိက္တဲ့ သင္ခန္းစာတခုကေတာ့ ... စိတ္ကူးဆိုတာ အေတြး မွ်င္မွ်င္ေလး မွ်သာ ... ဒီအေတြးေလး ပီျပင္လာဖို႕ အခ်ိဳးညီမွ်တဲ့ ပိ်ဳးေထာင္မႈေတြ လိုအပ္တယ္ဆိုတာပါပဲ ...။ ခုေတာ့ ...
ပိတ္ေလွာင္ျခင္းေတြက ပိ်ဳးေထာင္ေပးျခင္းအစား ေနရာယူထားခဲ့ၾကတာကိုး ...။ ဒီလုိနဲ႕ ... ဘယ္သူမွေတာင္ မသိလိုက္ပဲ ကိုယ့္အိပ္မက္ေလး ေၾကမြသြားခဲ့ပါတယ္ ... ။

... ... ...

ေဒၚေဒၚ့အိပ္မက္ေလး မပီျပင္ႏုိင္ေတာ့ဘူး ဆိုတာကို ကိ်န္းေသသြားတဲ့ အခိ်န္တုန္းကေရာ ... ကိုယ့္လုိ ေၾကကဲြ ေဒါသေတြနဲ႕ ဆို႕နင့္ေနခဲ့တာပဲလား ... ။ တေလာေလးက အသိတေယာက္ရဲ႕ အမွတ္မထင္ မေက်နပ္သံကိုလည္း ၾကားခဲ့မိတယ္ ...။ ဘ၀မွာ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့သမွ်ေတြ အဖ်က္ခံရလြန္းလို႕ ...
ေမွ်ာ္လင့္ရမွာ ကိုေတာင္ တုန္လႈပ္ေနျပီ ..တဲ့ .. ဒါဆို ... ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မထားႏုိင္တဲ့ ဘ၀ ... စိတ္ကူးေတြ မရွင္ သန္ႏုိင္တဲ့ ဘ၀ ... အိပ္မက္ဆိုတာေလးမွ မပိုင္ဆိုင္ႏုိင္တဲ့ ဘ၀မိ်ဳးမွာ ... ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ရပ္တည္ ႏုိင္ဖို႕ဆိုတာ ... ... ... ။

.... .... ...

ကိုယ့္လုိ ...
ကုိယ့္အသိလို ...
ေဒၚေဒၚ့လို ...
အိပ္မက္ေတြ ဘယ္ေလာက္ မ်ားမ်ား ကြဲရွခဲ့ျပီးျပီလဲ ... ေနာက္ထပ္ေရာ ဘယ္အထိ ဆက္ျပီး ခ်ိဳးဖဲ့ဖ်က္ဆီး ခံေနရဦးမွာလဲ ... အိပ္မက္ မက္ခြင့္ေတြနဲ႕ ကို္ယ့္အိပ္မက္ေတြဆီကို အေရာက္ သြားပိုင္ခြင့္ေတြ ... အနီးဆံုး ဘယ္အခိ်န္မွာမွ ျပန္အသက္၀င္ လာႏုိင္ပါ့မလဲ ... ။ လြဲေခ်ာ္သြားခဲ့ရတဲ့ အိပ္မက္ေတြအတြက္ ... ေဖးမ ထိန္းကူေပးမယ့္ စိတ္ကူးသစ္ေတြ လင္းလက္ လာႏုိင္ပါအံုးမလား ... ။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ အိပ္မက္ၾကီး ထဲကေန အိပ္မက္အပိုင္းေလးေတြ ျပန္ရွာၾကည့္လုိက္အံုးမယ္ ... ။ တနည္းနည္းနဲ႕ ... ေလာကကို အေထာက္အကူ ျပဳႏုိင္ေကာင္းေစရဲ႕လုိ႕ေလ ...။

... 99 ...

Wednesday, July 11, 2007

မိသားစု ထမင္း၀ိုင္း...

ည ၈ နာ၇ီေတာင္ထိုးေတာ့မယ္...။
ညေန ၅ နာရီခဲြတည္းက စီးလာတဲ့ ဘတ္စ္ကား... အခုထိ အိမ္နားကို မေရာက္ႏုိင္ေသးဘူး...။
ဒီကားေပၚမွာ အခ်ိန္ေတြကုန္ေနရတာကုိ ေတြးမိတိုင္း...
တေန႕တေန႕... စိတ္ေတြပိုပိုျပီး တိုေတာင္းလာသလိုပဲ...။
ကားစီးရတာ ျမန္မာျပည္မွာလို ဒုကၡမေရာက္ဘူးလို႕... ေျပာရမွာလည္း အခက္သားပဲ...။
ကားထဲမွာ ေနရာေတြလည္း ေခ်ာင္တယ္... ေလေအးစက္ေတြလည္း ဖြင့္ထားေတာ့... ေနသာထုိင္သာေတာ့ အရွိသား...။
ဒုကၡေပးေနတာက.... ဘန္ေကာက္ျမိဳ႕လယ္ေကာင္မွာ ေရွ႕ဆက္မတိုးႏုိင္ပဲ အတန္းလိုက္ပိတ္ေနတဲ့ ကားတန္းၾကီး...
ဒီကားတန္းၾကီး တုံ႕ဆိုင္းတံု႕ဆိုင္းနဲ႕ ေရြ႕သြားတာကို ေစာင့္ဆိုင္းရင္းနဲ႕ကုန္ဆံုးေနရတဲ့ ကုိယ့္ရဲ႕ အက်ဥ္းက်နာရီေတြအတြက္ပဲ စိတ္
ေမာမိပါတယ္...။
ျဖစ္ေနက်ကေတာ့ စိတ္ေမာျပီး သိပ္မၾကာခင္ပဲ... စိတ္တိုတဲ့အဆင့္ကို ေျပာင္းလဲသြားမွာပါ...
အသံမ်ိဳးစံုနဲ႕ အခ်က္ေပး ေတာင္းဆိုေနတဲ့ ကိုယ့္အစာအိမ္ေၾကာင့္ေပ့ါ...။
ဗိုက္ဆာျခင္းဆိုတာလည္း ဒုကၡတပါးပဲ မဟုတ္လား...။
'Hungry Follows Angry' လို႕ေတာင္ ေျပာၾကေသးတယ္ေလ...။
ဒီလိုနဲ႕ပဲ... ဘယ္သူ႕ကို မွန္းမသိ... ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိတဲ့ ဘာမဆိုင္ညာမဆိုင္ ေဒါသေတြနဲ႕ေတာင္ အေတာ္ေလး ယဥ္ပါးစျပဳလာေနျပီ...။
အိုေက...ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ... အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ ဟာေနတဲ့ဗိုက္ကို ဘာနဲ႕မ်ား ျဖည့္တင္းရမလဲ ဆိုတာကို အရင္စဥ္းစားထား... ဒါမွ ကားေပၚက ဆင္းတာနဲ႕ ကိုယ္စဥ္းစားထားတာကို အေျပးအလြား စားႏုိင္မွာေပါ့...။
... ... ...
ေပါင္မုန္႕နဲ႕ ေကာ္ဖီ...။ (အနားေပးသင့္တဲ့ ညစာထဲမွာ ပါေနျပီ...)
ရယ္ဒီမိတ္ ေခါက္ဆဲြ...။ (ဒါလည္း အျမဲစားရင္ မေကာင္းဖူး... ဆံပင္ေတြကြ်တ္တယ္ဆိုပဲ...)
ရယ္ဒီမိတ္ ဆန္ျပဳတ္...။ (လူမမာနံ႕ထြက္ေနျပီ...)
အိမ္အ၀င္လမ္းမွာရွိတဲ့ ေခါက္ဆဲြျပဳတ္ဆိုင္မွာပဲ ၀င္စားသြားရင္ ေကာင္းမလား...။ (ထိုင္းလိုေကာင္းေကာင္း မေျပာတတ္ေတာ့ စားေကာင္းမယ့္ ေခါက္ဆဲြျပဳတ္တပဲြရဖုိ႕ေတာ့ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး...)
လမ္းထိပ္ 7-11 ဆိုင္ကပဲ ကိတ္မုန္႕တုိ႕... အသားညွပ္ ေပါင္မုန္႕တို႕... ... ...
ဟင္း... ... ... (သက္ျပင္းေတြခ်)...
ဘာတစ္ခုမွ အဆင္မေျပပါလား...။
ဒီေလာက္ သန္႕ရွင္းသပ္ရပ္ျပီး... က်န္းမာေရးနဲ႕ ညီညြတ္တဲ့ အစားအေသာက္ေတြရိွေနတာကို ဘာေတြမ်ား ဂ်ီးမ်ားေနခ်င္ေသးတာတုန္း...
"စားဖို႕ အသက္ရွင္တာမဟုတ္... အသက္ရွင္ဖို႕ စားေနတာ"... လို႕ (ကိုယ့္ကိုကုိယ္ ဆံုးမ)...။
တကယ္တမ္းက...
ဒီအခ်ိန္မိ်ဳးဆို...
(အထူးသျဖင့္... အလုပ္ပင္ပန္းျပီး ျပန္လာခ်ိန္ေတြဆို...)
ကိုယ္အတမ္းတဆံုးကေတာ့...
ေမြးရပ္ေျမက ဆူညံ့ပြက္ေလာထေနတတ္တဲ့ မိသားစုထမင္း၀ုိင္းေလးကိုပါပဲ...။
... ... ...
"ဒီေန႕ေတာ့ ေစ်းဖိုးမေလာက္လို႕ အသားအစား အာဟာရရွိေအာင္...
ပဲဟင္း၊ ကန္ဇြန္းရြက္ေၾကာ္နဲ႕ ငါးပိရည္ပဲ"...။
ဒါ... အဘြားရဲ႕ လက္သံုးစကား...။
ေစ်းဖိုးမေလာက္တာ
တပတ္မွာ ၈ ရက္ေလာက္ရွိတယ္...။
"တခါတေလလည္း ေစ်းဖိုးေလးေလာက္ပါအံုး အဘြားရယ္... လူေတြလည္း အရြက္စားသတၱ၀ါေတြ ျဖစ္ကုန္ပါေတာ့မယ္"...။
ဒါ... ကုိယ္တို႕ ေမာင္ႏွမေတြ အထြန္႕တက္ေနက် အေျပာ...။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္...
တေန႕တာ အေတြ႕အၾကံဳေတြ ဖလွယ္ရင္း... (ဟုတ္တာေရာ မဟုတ္တာေရာ ေရာေမႊေပါ့...)
ဟုိက ဒီက သိလာ ၾကားလာတဲ့ သတင္းေတြ ျပန္ေျပာၾကရင္း...
အဘြားရဲ႕ ဗီတာမင္အျပည့္ပါတဲ့ ဟင္းေတြကို အလုအယက္စားၾကရင္းနဲ႕ပဲ...
မိဘ ညီအကို ေမာင္ႏွမေတြ အစံုအလင္နဲ႕ ခပ္ည့ံည့ံ ထမင္း၀ုိင္းေလးကို
အရသာအျပည့္... စိတ္ခ်မ္းသာမႈအျပည့္နဲ႕ ကုန္လြန္ခဲ့တာခ်ည့္ပါပဲ...။
ဆန္ၾကမ္းကိုပဲ ခ်က္ႏုိင္ခဲ့ေပမယ့္...
အဘြားရဲ႕ ေမတၲာလက္ေၾကာင့္ ထမင္းပူပူေတြက ၀မ္းဟာဟာထဲကို ဂလံုမဆန္အားႏုိင္ေအာင္ပဲ အလ်င္အျမန္ ေျပးဆင္းသြားခဲ့ၾကျမဲ...။
အသားဟင္း ဆီျပန္ေတြ ပါခ်င္မွ ပါမယ္...
ၾကင္နာမႈအျပည့္နဲ႕ ခ်က္ျပဳတ္ေပးခဲ့တဲ့
အဘြားရဲ႕ဟင္းေတြက အသားဟင္းထက္ အျပန္တရာ အရသာရွိခဲ့တယ္...။
ေရလံုျပဳတ္ ဟင္းခ်ိဳေတြ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္...
ခ်စ္ျခင္းနဲ႕ စီမံေစခဲ့ေတာ့... ကမၻာေက်ာ္ ငါးမန္ေတာင္ ဟင္းခ်ိဳနဲ႕ေတာင္ မလဲႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အာဟာရ ခြန္အားေတြ ျဖစ္ေစခဲ့တယ္...။
အဘြားရဲ႕သတ္သတ္လြတ္ဟင္းေတြမွာ က်င့္သားရရင္းနဲ႕ လူေတာင္ အျမဲစိမ္းလန္းေနတတ္ျပီပဲ...။
.... .... ....
ဒီတုန္းက ...
ကိုယ့္အိမ္အျပန္မွာ ေမတၲာေတြနဲ႕ ေစာင့္ၾကိဳေနတဲ့ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး တံခါး၀တခုရွိတယ္...။
ေႏြရာသီ ေနပူပူကေန အိမ္ျပန္၀င္လာရင္... စိတ္ခ်မ္းေျမ႕စရာ ေရၾကည္ေအးေအးနဲ႕အတူ ရင္ေအးစရာ အျပံဳးေတြလည္း ရွိတယ္...။
(ေရခဲေသတၲာထဲက ေအးစက္စက္ေရေတြနဲ႕ေတာ့ အဓိပၸါယ္ျခင္း တျခားစီပါပဲ)
မိုးတြင္း မိုးေရစိုစုိနဲ႕ဆိုရင္လည္း... ပူပူေႏြးေႏြး ထမင္း၀ုိင္းေလးက ေႏြးေထြး ေျခာက္ေသြ႕မႈေတြကို ဖန္တီးေပးႏုိင္ခဲ့တယ္...။
(ေမတၲာတရားေတြ အစား ေဒါသအမ်က္ေတြပဲ လႊမ္းမိုးေနလို႕မ်ားလား မသိ... ကိုယ္ေရာက္ရွိေနတဲ့ ေနရာမွာေတာ့ မိုးရြာတာေတာင္ ၾကံဳခဲေနတဲ့အျဖစ္...)
ေဆာင္းတြင္း ဘယ္ေလာက္ေအးေအး....
ေခြ်းထြက္ဖုိ႕ စိတ္ပူစရာမလုိပါဘူး... အဘြားရဲ႕ ရာသီစာ ငါးပိခ်က္စပ္စပ္က ထမင္းပဲြရဲ႕ အဓိကဟင္းရန္အျဖစ္ အခန္႕သားေစာင့္ၾကိဳေနလို႕ေလ...။
(ခုတေလာေခတ္စားေနတဲ့... ကမၻာၾကီး ပူေႏြးလာမႈေၾကာင့္ပဲျဖစ္မယ္ထင္တယ္... ေဆာင္းတြင္းဆိုတာကို မခံစားရတာေတာင္ ႏွစ္အေတာ္ၾကာခဲ့ေပ့ါ...)
... .... ...
တကယ္ေတာ့..
မိသားစု ထမင္း၀ုိင္းဆိုတာ ...
စိတ္ဓာတ္ခြန္အားေတြကို မွ်ေ၀ ထိန္းညွိေပးတဲ့ ေနရာတစ္ခုဆိုလည္း မွားမယ္မထင္ပါဘူး။
အလုပ္မွာ... ေက်ာင္းမွာ... ဘယ္မွာပဲ ဘာျဖစ္ခဲ့ ျဖစ္ခဲ့
ဒီေနရာေလးမွာ အားလံုးကို ခ၀ါခ်ႏုိင္တယ္...။
မေက်နပ္တာေတြကို ေပါက္ကြဲႏုိင္တယ္...
ၾကည္ႏူးစရာေတြကို ေ၀မွ်ႏုိင္တယ္...
ေအာင္ျမင္တာေတြကို ပိုျပီးခံစားႏုိင္တယ္...
က်ရႈံးမႈေတြကို ေမွးမိွန္ေပ်ာက္ပ်က္သြားေစတယ္...
မတူညီတာေတြကို အာဃာတကင္းကင္း ကဲြလဲြႏုိင္တယ္...
တူညီတာေတြကို တက္ညီဘက္ညီ ခ်ီတက္ႏုိင္တယ္...
ဘာေတြမ်ား ခံစားရတာေနရလဲ... ထိန္းခ်ဳပ္စရာမလိုေအာင္ကို ရင္ဖြင့္ႏုိင္တယ္...
ဒီေတာ့...

ေဟာဒီ က်ယ္က်ယ္ျပန္႕ျပန္႕ ကမၻာၾကီးေပၚမွာ...
လြတ္လပ္ေပါ့ပါးျခင္းနဲ႕ စည္းလံုးညီညြတ္ျခင္း ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ေတြကို အျပည့္၀ဆံုးေပးႏုိင္တာ ဒီေနရာေလးကလဲြလို႕ ...
ဘယ္ေနရာမ်ား ရွိႏုိင္ေသးလို႕လဲ....။
... အင္း... ျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ အေပ်ာ္ေတြက အခုေတာင္ ရင္ကို လာကူးစက္သလိုပဲ...။
... ... ...
“လူတစ္ေယာက္ကို ေပ်ာ္ရႊင္ေစတဲ့...
စိတ္ေက်နပ္ေစတဲ့...
အာဟာရျပည့္ေစတဲ့...
တဦးနဲ႕တဦး အျပန္အလွန္ ေမတၲာေတြနဲ႕ ထံုမႊန္းထားတဲ့ ဒီထမင္း၀ုိင္းေလး...”
ဘယ္လို ေငြေၾကး ဥစၥာ... ဂုဏ္ဓနေတြနဲ႕မွ အလဲအလွယ္လုပ္လို႕ မရႏုိင္တာ
ရင္ထဲမွာ အေသအခ်ာ နားလည္ေနခဲ့တာ ၾကာျပီပဲ...။
... ... ...
ခုေတာ့...
တေယာက္ေလ်ာ့ေနမယ့္ ဒီထမင္း၀ုိင္းေလးအတြက္...
အဘြားေရာ အရင္လိုပဲ က်န္းက်န္းမာမာနဲ႕ ထမင္းဟင္းေတြ စီစဥ္ႏုိင္ေသးရဲ႕လား...
ေမာင္ႏွမေတြက ထံုးစံအတိုင္း ဂီ်းမ်ားၾကရင္ေရာ အဘြားက လက္သံုးစကားအတိုင္း “ေစ်းဖိုး မေလာက္ဘူး” လို႕ ျပံဳးျပီး ေျဖရွင္းေနတုန္းလား...။
.... .... ....
စဥ္းစားရင္း... ရင္ထဲမွာ ဒိတ္ခနဲတခ်က္....
“ကုန္ေစ်းႏႈန္းေတြ အရမ္းတက္တယ္” ဆိုေတာ့ ...
အရင္လို ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေလးေတာင္ ပံုမွန္ၾကေသးရဲ႕လား.... ...။
အို... ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ..မိသားစုဆိုတဲ့ ေႏြးေထြးမႈနဲ႕ ခြန္အားေတြဟာ ဘယ္လို အခက္အခဲေတြကိုမဆို
ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေက်ေက်နပ္နပ္နဲ႕ ရင္ဆိုင္ေက်ာ္ျဖတ္သြားႏုိင္ၾကမွာ က်ိန္းေသပါတယ္ေလ...။
... ... ...

အိမ္ျပန္ခ်င္ျပီဗ်ာ...။

ႏူးညံ့မႈမွာ ေပ်ာ္၀င္ျခင္း...။

ႏူးညံ့မႈတခု...
ရုတ္တရက္ဆိုသလိုပဲ ....
နက္ရႈိင္းတဲ့ ရင္တေနရာကို
ခပ္ျပင္းျပင္းရုိက္ခတ္......။

သိမႈေတြကို ေသာ့ခတ္...
ဆင္ျခင္တံု႕တရားေတြကို အေမွာင္ခ်...
ထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္မႈေတြကို အငိုက္ဖမ္းလို႕...
အပိုင္ႏုိင္ဆံုး ေျခလွမ္းေတြနဲ႕
ဒီရင္ပရ၀ုဏ္ထဲ ...
တည္ျငိမ္ျခင္းအျပည့္နဲ႕ ၀င္လာခဲ့တယ္....။

တကယ္ဆို ...
ထပ္တူက်ေနတဲ့ အစ နဲ႕ အဆံုးကို...
ခပ္ျပံဳးျပံဳး ရင္ဆိုင္ႏုိင္ဖုိ႕...
ရုန္းထြက္ေနရင္း...
က်ဆံုးခဲ့ေပါ့...ဒီ ႏူးညံ့မႈထဲ...။

(
သိဖို႕ ၾကိဳးစားတုန္း... ဇာတ္ကဆံုးသြားတယ္...။)